Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO GRUPY NOWICJUSZEK UCZESTNICZĄCYCH W KURSIE FORMACJI
DO ŻYCIA ZAKONNEGO
Rzym, 10 kwietnia 1989 r.
1. Cieszę się, że mogę was pozdrowić i zatrzymać się na chwilę z wami, drogie nowicjuszki, wraz z mistrzyniami, które wam towarzyszą.
W tych dniach została wam przedstawiona dynamika drogi inicjacji do życia całkowicie poświęconego Bogu. Nowicjat jest bowiem pierwszym etapem tej „drogi”, która zakłada już pewną jasność u tej, która pragnie poważnie odpowiedzieć na wezwanie Chrystusa: „Idź, sprzedaj, co posiadasz… potem przyjdź i chodź za Mną” (Mt 19,21).
Doświadczenie nowicjatu pociąga za sobą radykalną zmianę wobec stylu życia prowadzonego wcześniej. Faktyczne włączenie się w misję wybranego instytutu i głębsza świadomość wymagań, które naznaczają przyszłość nowego życia, domagają się zdecydowanej woli pogłębiania własnego powołania, doświadczenia sposobu życia właściwego danej wspólnocie zakonnej, aby potwierdzić powagę zamiaru kontynuowania podjętej drogi.
2. Pójście za Chrystusem wymaga całkowitej wolności serca, absolutnej dyspozycyjności do zapomnienia o sobie i o tym, co własne, aby być zdolnym do miłości bezinteresownej i nieuprzedzonej. Punktem centralnym nowicjatu i sercem formacji jest doświadczenie Jezusa zmartwychwstałego. Konieczne jest żyć z Nim w zażyłej bliskości jako z „jedyną rzeczywistością konieczną”, z miłością, która jest jednocześnie intymna i służebna. Naśladować Chrystusa oznacza konkretnie: wejść w Jego ślady, dzielić Jego drogę, budować z Nim osobową relację miłości i komunii, aby wraz z Nim — posłanym przez Ojca — uczestniczyć w Jego misji odkupieńczej w świecie.
Dzięki tej formacji i w tej stałej szkole nie będzie wam trudno kierować pełną uwagę ku temu, czym żyje dzisiaj cała ludzkość, ku jej problemom, aspiracjom i oczekiwaniom.
Wam — młodym nadziejom przyszłości życia zakonnego, córkom i kontynuatorkom misji waszych fundatorek i waszych Założycieli — powierzone jest zadanie przygotowania na rok 2000 formy życia zakonnego coraz bardziej płodnej i zdolnej odpowiadać na potrzeby świata i człowieka waszych czasów, w niezmiennej wierności Ewangelii.
3. Na tej drodze znajdziecie niezrównany wzór w Maryi, prawdziwym przykładzie kobiety konsekrowanej. Bóg spotyka w Niej młodą dziewczynę, z określonym imieniem i w konkretnej sytuacji życiowej, aby powołać Ją do szczególnego zadania w historii zbawienia. Odpowiedź tej młodej kobiety jest głęboko naznaczona faktem, że jest osobą jedyną, niepowtarzalną, a zarazem mającą wspólny z wami, specyficzny sposób kobiecego istnienia.
Maryja w ten sposób otrzymuje objawienie swej najgłębszej istoty jako kobiety umiłowanej darmo przez Boga, a także objawienie tego, kim ma być w Jego planie zbawienia dla ludzkości: Matką Boga, który stał się ciałem — Tą, która daje ludzkie ciało Słowu Bożemu. Dziewica z Nazaretu przyjmuje z pełną dyspozycyjnością projekt Boga względem Jej życia; ale Jej współpraca nie opiera się na osobistych zdolnościach, lecz rodzi się poprzez całkowite i ufne oddanie się woli Boga, w pewności, że On jest stale obecny w Jej życiu i że zawsze to On koordynuje i kieruje każdym wydarzeniem Jej historii dla dobra całej ludzkości.
4. Okres wielkanocny, który obecnie przeżywamy, niesie ze sobą bogate wskazania dla waszej obecnej fazy formacji, zarówno dla formujących, jak i dla formowanych. Epizod z Emaus, który znajdujemy w Ewangelii św. Łukasza (por. Łk 24,13-35), jest bardzo bogaty w symbole biblijne i ważne pouczenia.
Przypomina, że aby odkrywać bogactwo Chrystusa, musimy „podążać” z Nim drogą, która oznacza skupienie na Zmartwychwstałym, słuchanie Jego Słowa i modlitwę, by móc dokonać autentycznego rozeznania powołania i oddać się posłudze człowiekowi w szczerej miłości. Emaus ukazuje nam ponadto, że Jezus, prawdziwy Formator, potrafił towarzyszyć, pouczać i wspierać formacyjnie dwóch uczniów, pełnych zwątpienia i zniechęcenia. Widząc, że „oczy ich były niejako na uwięzi, tak iż Go nie poznali” (Łk 24,16), poprzez swoją postawę ukazuje im, że ich kocha i pragnie ich oświecić, aby otworzyć ich serca na prawdę. Ta Jego przyjacielska życzliwość pozwala uczniom przyjąć zbawienne upomnienie: „o, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!” (Łk 24,25). Jednak dopiero na końcu, w modlitwie i w komunii, ich oczy stają się zdolne Go rozpoznać. Opowiadanie to pragnie ukazać, że formacja wymaga osób zdolnych do cierpliwości i słuchania, które nie oczekują natychmiastowych rezultatów, lecz umieją czekać i szanować zróżnicowane tempo wzrostu poszczególnych osób. Aby to było możliwe, ci, którzy podejmują to zadanie, muszą najpierw odkryć obecność Pana we własnym życiu, przekonani, że tylko odnajdując w sobie Jego oblicze, mogą w pełni urzeczywistnić powołanie formatorki, które podejmują bezinteresownie, bez oczekiwania nagród czy uznania. Zresztą także Jezusowi potrzebna była cała droga z Jerozolimy do Emaus, by wejść w prawdziwy dialog ze swymi uczniami.
5. Życzę wam, drogie nowicjuszki, aby radosne świadectwo waszego „naśladowania Chrystusa” w służbie Ewangelii, dla budowania Królestwa Bożego, stało się zaczynem opatrznościowego pośrednictwa, by przez nie inne młode kobiety mogły odczuć w głębi serca nieodpartą i przemieniającą siłę głosu Chrystusa, który wzywa je po imieniu, jak wezwał Magdalenę w dniu Zmartwychwstania.
Z tym życzeniem i z nadzieją, że postanowienia, jakie powzięłyście w tych dniach modlitwy i wspólnotowej komunii, zostaną wprowadzone w życie, aby rozumieć i radykalnie przeżywać wasze powołanie, udzielam z serca wam, waszym przełożonym oraz wszystkim siostrom waszych zgromadzeń, apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
