Wesoły dzień nam dziś nastał… – pieśń, która towarzyszy celebracjom wielkanocnym, zwłaszcza w uroczysty dzień Zmartwychwstania i w paschalnej oktawie, bardzo dobrze oddała nastrój, jaki zapanował w Domu Głównym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej w Poznaniu w czwartkowe południe 9 kwietnia 2026 r. Rozpoczęła ona Mszę Świętą wieńczącą dwudniowy formacyjny zjazd przełożonych i proboszczów, podczas której został poświęcony ołtarz w rozbudowanej tzw. kaplicy dolnej w głównej siedzibie Towarzystwa. Dokonał go metropolita poznański abp Zbigniew Zieliński.
„Ucieczka Świętej Rodziny” i „Ustanowienie Eucharystii”
Przed rozpoczęciem liturgii głos zabrał pan Andrzej Karpiński, autor dwóch nowych dzieł w niej się znajdujących: obrazu „Ucieczka Świętej Rodziny” oraz Al secco* „Ostatnia Wieczerza”, ściennego malowidła nawiązującego do wcześniejszych, istniejących od ponad pięćdziesięciu lat autorstwa śp. Wandy Gałczyńskiej, wieloletniej ilustratorki w miesięczniku biblijno-liturgicznym (dziś kwartalniku) „Msza Święta”. Artysta, dzieląc swoimi przemyśleniami mówił m.in.: Pracę nad obrazem rozpoczynam o myśli o wiernym (…). Nie może on rozpraszać, musi być posłuszny wobec dogmatu i zgodny z faktami, a artysta nie może wynosić swojego indywidualizmu w dziele.
Ukazywał też pewne detale swoich dzieł: Na obrazie przedstawiającym ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu zwraca uwagę delikatne podświetlenie postaci – ponieważ zgodnie ze słowami Ewangelii uciekali oni o świcie. Ponieważ jest to dopiero początek wędrówki, ich ubrania są czyste, a same postacie jeszcze nie zmęczone długą podróżą.
Natomiast Al secco, na którym przedstawiono scenę łamania chleba przez Chrystusa, inspirowane było obrazem Stefano di Giovanniego (Sasetty) „Ostatnia Wieczerza”. Oprócz Zbawiciela ukazano na nim św. Piotra (w kolorze turkusowym), św. Jana (zieleń), Judasza (żółć) oraz św. Judę Tadeusza (czerwień). Namalowany zaś orzeł symbolizuje Towarzystwo Chrystusowe.
Uroczysta Msza Święta i poświęcenie ołtarza.
Na początku Mszy Świętej ks. Krzysztof Olejnik przełożony generalny zgromadzenia powitał pasterza archidiecezji, dziękując mu za przybycie i przewodniczenie Eucharystii. Wyraził uprzedzająco wdzięczność za wygłoszone słowo i akt poświęcenia ołtarza, który dokonał się niejako dwuetapowo. Najpierw, podczas obrzędów wstępnych, ks. Arcybiskup pokropił wodą święconą ołtarz i wszystkich zgromadzonych zostali, a następnie, po homilii, namaścił olejem Krzyżma Świętego, mensę ołtarzową, zgodnie z obrzędami zawartymi w Rytuale.
W wygłoszonej homilii abp Zieliński bardzo szeroko nakreślił kontekst celebracji: trwającą oktawę uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego i dziewięciodniowe przygotowanie do Niedzieli Miłosierdzia Bożego, formacyjny zjazd proboszczów, a nadto 100 rocznicę rozpoczęcia pasterskiej posługi w archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej przed Czcigodnego Sługę Bożego kard. Augusta Hlonda SDB, założyciela Towarzystwa Chrystusowego. Wskazał również, że poświęcamy ołtarz w kaplicy, w której złożone są doczesne szczątki Współzałożyciela, Czcigodnego Sługi Bożego Ojca Ignacego Posadzego SChr.
Odnosząc się do odczytanych perykop biblijnych, Arcypasterz wskazywał, czym były ukazywania się Zmartwychwstałego, czym były Jego spotkania z uczniami: że stanowiły pokrzepienie ich skołatanych serc, uleczenie i uwolnienie od rozgoryczenia, lęku i zwątpienia; miały rozbudzić nadzieję i wlać nowy entuzjazm, nową radość, którą przynosi pusty grób i zmartwychwstanie. Jednocześnie są wezwaniem do nieustannego nawracania się (por. Dz 3,19), do umacniania wiary (por. Łk 17,5; Mk 9,24) i do jedności (por. J 17). Dlatego homilista postawił ważkie pytanie: Czym dla nas jest dziś ołtarz? Czy jest dla nas tym, co nas jednoczy? Zwrócił przy tym uwagę, że jest wiecznie aktualnym zaproszeniem do jedności we wspólnocie i jej wzmocnieniem. To przypomnienie o jedności, o którą modlił się Jezus przed swoją śmiercią dla nas – chrystusowców są też przywołaniem testamentu Kardynała Założyciela zaczerpniętego arcykapłańskiej modlitwy Jezusa z Wieczernika – un unum sitis…
Ks. Arcybiskup zwrócił się też ze słowami życzeń, pytając, na ile ołtarz jest dla nas życiodajnym źródłem wiary i ile ciepła kapłani mogą dzięki niemu dać zbolałemu współczesnemu światu, podkreślał jak wielkim skarbem jest łaska codziennej Eucharystii, przestrzegał również przed jej spowszednieniem i zachęcał, byśmy w codziennej posłudze zarówno w kraju, jak i pośród Polonii świata stawali się autentycznymi świadkami Zmartwychwstałego.
