Komunikat Komisji KEP ds. Misji na stulecie ustanowienia Światowego Dnia Misyjnego czyli Niedzieli Misyjnej

W komunikacie podpisanym przez przewodniczącego Komisji KEP ds. Misji bp. Jana Piotrowskiego i dyrektora krajowego Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce ks. Macieja Będzińskiego czytamy, że „misja Kościoła jest zakorzeniona w źródle, jakim jest wewnętrzne życie Boga”. „To dar posłania Syna i wzmocnienia wierzących darami Ducha Świętego jest siłą misyjnej wspólnoty. Zatem misje to nie umiejętność zarządzania czy tworzenia ośrodków pomocy. To sprawa wiary i świadectwa dawanego przez wszystkich ochrzczonych” – wskazują duchowni.

Komunikat przypomina, że sto lat temu został ustanowiony przez papieża Piusa XI Światowy Dzień Misyjny, w Polsce zwany Niedzielą Misyjną. „W przedostatnią niedzielę października wspólnota chrześcijan w każdym miejscu świata jeszcze mocniej odczuwa, że jesteśmy rodziną Chrystusa, w której ból jednego jest bólem wszystkich pozostałych. I ze względu na Chrystusa każdy radośnie i żywo włącza się w pomoc” – podaje komunikat. „To dzień, kiedy modlimy się za ewangelizację, chorzy ofiarują swoje cierpienia, kapłani sprawują Eucharystię według formularza O ewangelizację ludów, a każdy z nas wspiera misje i misjonarzy” – wskazuje dokument.

W Niedzielę Misyjną składane są na tacę ofiary na Fundusz Solidarności Misyjnej, dzięki któremu „mieszkańcy nawet najbardziej zapomnianych i najuboższych miejsc świata mogą modlić się we własnych, choć skromnych świątyniach, nieodpłatnie uczyć się i studiować, mieć nadzieję na lepszą przyszłość dla swoich dzieci”.

BP KEP

Publikujemy pełny tekst komunikatu:

Komunikat Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji
na stulecie ustanowienia Światowego Dnia Misyjnego czyli Niedzieli Misyjnej

1. Każdy z nas jest misją

„Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19) – w tych najbardziej znanych słowach Ewangelii, określanych misyjnym posłaniem Kościoła, odkrywamy powołanie każdego z nas do dawania świadectwa. Iść na cały świat to nie perspektywa kilometrów lub stref czasowych, choć nadal misjonarze z naszych wspólnot są przy rodzących się wspólnotach ludzi wiary. Chcemy zaprosić Was, rodzice i wychowawcy, abyście na nowo stali się mistrzami sztuki życia opartej o rozdziały swoistego podręcznika, jakim jest Ewangelia. Ta dynamika „wyjścia do świata” zakłada wiedzę o celu, gdzie chcemy dotrzeć, dlatego w głoszeniu Dobrej Nowiny tak ważne jest przekonanie o współodpowiedzialności w czynieniu świata Bożym – czyli lepszym do życia – miejscem. To właśnie Jezus przypomina nam: „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości” (J 10,10). Misja Kościoła jest zatem dzieleniem się tą pełnią życia, którą On sam obdarza.

Dlatego w godzinę święceń nad każdym z biskupów otwierana jest księga Ewangelii, która symbolizuje pasterskie powołanie do głoszenia Dobrej Nowiny. Dlatego dialog z nowożeńcami podczas sakramentu małżeństwa czy z rodzicami podczas chrztu ogniskuje się na odpowiedzialności za wychowanie w wierze i rodzenie do wiary, co wy, kochający i odpowiedzialni rodzice, czynicie w prostych gestach codzienności.

Iść na cały świat w kulturze szybkiego życia to umieć wskazać bliskim potrzebę zatrzymania się na niedzielnej Eucharystii. W świecie audio – to czytać Biblię na dobranoc i podziękować za dobro minionego dnia zamiast spędzać kolejną godzinę ze smartfonem. To uczyć najbliższych wdzięczności za błogosławieństwo Boga.

Misja Kościoła jest zakorzeniona w źródle, jakim jest wewnętrzne życie Boga. To dar posłania Syna i wzmocnienia wierzących darami Ducha Świętego jest siłą misyjnej wspólnoty. Zatem misje to nie umiejętność zarządzania czy tworzenia ośrodków pomocy. To sprawa wiary i świadectwa dawanego przez wszystkich ochrzczonych. Nieustannie od ołtarza Eucharystii słyszymy: „Idźcie w pokoju Chrystusa”. To imperatyw naszej wiary, która leży u podstaw apostolskiej aktywności. Ten, kto kocha, ten także głosi – przypominał papież Franciszek. Ewangelizacja nie jest nigdy skrępowana problemami ekonomicznymi czy społecznymi, ona rozkwita tam, gdzie ludzie się modlą i głęboko wierzą. Misje to sprawa mojej wiary.

Sto lat temu przedstawiciele Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary zwrócili się do papieża takimi słowami: „Misje odniosłyby niemałą korzyść, gdyby ustanowiono dzień modlitw i głoszenia na rzecz misji, który byłby obchodzony tego samego dnia we wszystkich diecezjach, parafiach i instytutach katolickich na świecie. Uświadomiłoby to ludziom wielkość problemu misyjnego, rozbudziłoby gorliwość duchowieństwa i ludzi, stworzyłoby dogodną okazję do lepszego poznania Dzieła Rozkrzewiania Wiary i zabiegania o darowizny na rzecz misji” (Reskrypt Kongregacji ds. Rytów).

Papież Pius XI uznał powyższe argumenty za zasadne i od tamtego czasu świętujemy Światowy Dzień Misyjny, w Polsce zwany Niedzielą Misyjną. W przedostatnią niedzielę października wspólnota chrześcijan w każdym miejscu świata jeszcze mocniej odczuwa, że jesteśmy rodziną Chrystusa, w której ból jednego jest bólem wszystkich pozostałych. I ze względu na Chrystusa każdy radośnie i żywo włącza się w pomoc.

To dzień, kiedy modlimy się za ewangelizację, chorzy ofiarują swoje cierpienia, kapłani sprawują Eucharystię według formularza „O ewangelizację ludów”, a każdy z nas wspiera misje i misjonarzy.

Od przeszło stu lat Papieskie Dzieła Misyjne jako przedłużenie rąk papieża i w jego imieniu prowadzą formację i animację w 126 krajach na świecie. Przewodzą papieskiej rodzinie współpracowników misyjnych, aby każdy chrześcijanin na świecie – zarówno mieszkaniec Papui-Nowej Gwinei, jak i Alaski – odczuł tę moc wspólnoty i współodpowiedzialności za siebie nawzajem.

Dla lepszej współpracy został powołany Fundusz Solidarności Misyjnej, który tworzą ofiary składane na tacę we wszystkich Kościołach świata właśnie w Niedzielę Misyjną.

Święty Jan Paweł II w encyklice „Redemptoris missio” przypomina, że dyrektorzy diecezjalni Papieskich Dzieł Misyjnych są bezpośrednimi współpracownikami biskupów i odpowiadają za to, by duch misyjny przenikał wszystkie wspólnoty i środowiska życia Kościoła (RMis 90). To zobowiązanie dotyczy nas wszystkich – jesteśmy odpowiedzialni, aby misyjna troska nie była jedynie okazjonalnym gestem, ale stałą postawą całej wspólnoty.

Polacy, mimo często niełatwej własnej sytuacji, nieustannie wykazują się ogromną wrażliwością i hojnością podczas zbiórki w Niedzielę Misyjną. Dzięki Funduszowi Solidarności Misyjnej mieszkańcy nawet najbardziej zapomnianych i najuboższych miejsc świata mogą modlić się we własnych, choć skromnych świątyniach, nieodpłatnie uczyć się i studiować, mieć nadzieję na lepszą przyszłość dla swoich dzieci. Tam, gdzie brak wolności, odważni chrześcijanie, wspierani przez rodaków z ojczyzny, mogą wnosić ducha Dobrej Nowiny–przebaczenia, pokoju i współpracy.