Droga powołania zakonnego jest wyjątkowa dla każdej kobiety konsekrowanej. Polska zakonnica, s. Małgorzata Cur ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, w rozmowie z mediami watykańskimi opowiada o swojej drodze wiary i o tym, jak poprzez posługę stara się być blisko drugiego człowieka. Na jej powołanie już w dzieciństwie wpłynęły Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi, które posługiwały w jej rodzinnej parafii.
Spotkania z franciszkankami w dzieciństwie
Jak wspomina s. Małgorzata, obecność Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi nie ograniczała się do wypełniania zakonnych obowiązków. Ich życie było świadectwem wiary, pokory i bezinteresownej miłości. Siostry uczyły katechizmu, troszczyły się o parafię i niosły pomoc medyczną potrzebującym rodzinom. Były gościnne i tworzyły przestrzeń, w której dzieci oraz inni członkowie wspólnoty mogli czuć się jak w domu.
Poprzez wspólne zabawy i pracę w ogrodzie budowały zaufanie, radość i poczucie przynależności. Te doświadczenia położyły fundament pod późniejsze powołanie s. Małgorzaty. Idąc za rozeznanym głosem powołania, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, gdzie odkryła głęboką więź z duchowością maryjną oraz doświadczenie siostrzanej wspólnoty.
Wykształcenie, katecheza i praca duszpasterska
Jej formacja obejmowała studia pedagogiczne i teologiczne, które przygotowały ją do posługi duszpasterskiej. Pracowała jako katechetka i nauczycielka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, gdzie spotykała dzieci, młodzież i dorosłych. Jej misją było nie tylko nauczanie, lecz także towarzyszenie ludziom w codziennym życiu z empatią i wrażliwością.
Z czasem zaczęła pełnić również funkcje kierownicze, m.in. zarządzając ośrodkiem dla chorych dzieci oraz ośrodkiem interwencji kryzysowej. Doświadczenia te uczyły ją pokory, cierpliwości i odpowiedzialności za osoby znajdujące się w trudnej sytuacji.
S. Małgorzata zwraca szczególną uwagę na indywidualność każdego dziecka, pomagając mu odkrywać własną wartość i godność. Poprzez modlitwę, zabawę i codzienne zajęcia buduje zaufanie i poczucie bezpieczeństwa u dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji, realizując w ten sposób misję swojego zgromadzenia.
Charyzmat „zbawiania dusz”
Podstawowa misja zgromadzenia, wyrażona słowami „zbawianie dusz”, ma swoje korzenie w duchowej wizji jego założyciela, ks. Jana Schneidera. Jego działalność koncentrowała się na wspieraniu dziewcząt i kobiet znajdujących się w trudnych sytuacjach – zarówno poprzez duchowe towarzyszenie, jak i konkretną pomoc.
S. Małgorzata stara się realizować ten charyzmat, podchodząc do powierzonych jej osób z wrażliwością i miłosierdziem. Wypełnia tę misję poprzez obecność, uważność i gotowość do niesienia innym nadziei.
Promowanie duchowego dziedzictwa s. Dulcissimy Hoffmann
Ważnym elementem jej obecnej misji jest przybliżanie postaci s. Dulcissimy Hoffmann (Heleny Joanny Hoffmann, 1910–1936), polskiej zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, mistyczki i Służebnicy Bożej.
S. Małgorzata organizuje m.in. „Niedziele z Dulcissimą” oraz rekolekcje dla dzieci i młodzieży. Angażuje się również w działalność medialną, aby przybliżać życie i duchowość zakonnicy. Przyjmuje pielgrzymów i gości, a także uczestniczy w organizacji audycji radiowych, publikacji, sympozjów, koncertów i spotkań wspólnotowych.
Sama doświadcza osobistej duchowej więzi z s. Dulcissimą, którą opisuje jako ciche przewodnictwo pomagające jej przeżywać własne powołanie w miłości do Boga i drugiego człowieka.
Dni Dulcissimy budują duchową rodzinę
Coroczne wydarzenia, takie jak Dni Dulcissimy i rekolekcje, służą budowaniu coraz szerszej wspólnoty duchowej. Ich uczestnicy spotykają się na modlitwie i Eucharystii, podejmują refleksję oraz wspólne inicjatywy, ucząc się, że świętość można realizować poprzez codzienną wierność.
Spotkania te umacniają poczucie duchowej rodziny, a świadectwa uczestników mówią o doświadczeniu łaski, wstawiennictwa i wzrastania we wspólnocie.
Pogłębianie osobistego powołania
Promowanie dziedzictwa s. Dulcissimy pogłębiło także życie duchowe s. Małgorzaty. Ta szczególna więź pomaga jej w codziennych wyborach, umacnia wiarę i pozwala lepiej rozumieć istotę służby. Inspirację czerpie z modlitwy, poświęcenia i wierności Bogu, którymi odznaczała się s. Dulcissima.
Dostrzega również podobieństwo między jej duchowością a „małą drogą” św. Teresy od Dzieciątka Jezus – przede wszystkim w przekonaniu, że miłość wyraża się w małych, codziennych czynach.
Świętość przeżywana na co dzień
W perspektywie zbliżającej się 90. rocznicy śmierci s. Dulcissimy s. Małgorzata postrzega swoją misję jako wkład w zachowanie i rozwijanie jej duchowego dziedzictwa w Kościele. Pragnie pomagać ludziom odkrywać, że świętość jest możliwa także w zwyczajnym, codziennym życiu – poprzez modlitwę, ofiarność i troskę o drugiego człowieka.
Życie s. Małgorzaty Cur łączy w sobie wiarę, edukację, służbę i duchowe wzrastanie. Poprzez katechezę, pracę z potrzebującymi oraz zaangażowanie w szerzenie dziedzictwa s. Dulcissimy Hoffmann realizuje charyzmat swojego zgromadzenia. Jej świadectwo przypomina, że droga do świętości prowadzi również przez proste, codzienne gesty miłości, obecności i służby.
S. Christine Masivo, CPS
Za: Vatican News
