Historia salezjanina, który mimo pobicia spowiadał w Auschwitz, wybrzmiała podczas spotkania jako pytanie o odwagę we własnym powołaniu. W sobotę, 3 października 2026 roku, w Sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Twardogórze zgromadziło się 59 salezjanów. W Dniu Wspólnoty Inspektorialnej uczestniczyli również salezjanie współpracownicy i rodzice współbraci.
Spotkanie rozpoczęło się przy kawie w oratorium. Był czas na rozmowy i spotkania współbraci, których codzienna posługa prowadzi do różnych miejsc i zadań. Następnie uczestnicy zgromadzili się w sanktuarium, gdzie powitał ich ks. Tomasz Hawrylewicz.
Konferencję „Błogosławieni Męczennicy Wychowawcy Salezjańscy” wygłosił ks. Andrzej Gołębiowski sdb. Punktem wyjścia było przekonanie, że aby zrozumieć świadectwo męczenników, trzeba najpierw poznać ich życie: środowiska, z których pochodzili, podejmowane decyzje i sposób przeżywania powołania.
Byli różni. Wśród nich znajdowali się ludzie o arystokratycznym pochodzeniu i ci, którzy wychowali się w prostych rodzinach. Łączyły ich pasja, gorliwość i odwaga. Wierność, która ujawniła się w chwili próby, dojrzewała wcześniej w pracy wychowawczej, duszpasterstwie i codziennych obowiązkach.
Szczególnie przejmujące było przywołane przez prelegenta świadectwo ks. Mroczka. W Auschwitz, mimo pobicia, nadal spowiadał. Ta historia nadała konkretność pytaniu skierowanemu do uczestników: czy mam odwagę potrzebną do wiernego przeżywania mojego powołania?
Ks. Gołębiowski zachęcał, aby pamięć o męczennikach znajdowała wyraz w dzisiejszym życiu salezjanów. Mówił o braterstwie, otwartości na współpracę, wzajemnym wsparciu i życzliwości. Przypominał, że święci są do naśladowania, a ich świadectwo pomaga rozpoznać wymagania własnego powołania.
Zaproszenie do świętości dotyczyło tego, co bliskie i codzienne: sumiennego wypełniania obowiązków, autentyczności oraz troski o powierzonych ludzi. W tym kontekście powrócił obraz Jezusa, Dobrego Pasterza, jako wzoru duszpasterza i wychowawcy.
Podczas spotkania przedstawiono również relację z wczasorekolekcji dla rodziców salezjanów, które odbyły się w Kopcu. Kolejny turnus zapowiedziano na 19–25 lipca 2027 roku w Czerwińsku nad Wisłą. Ten punkt programu przypomniał o więzi zgromadzenia z rodzinami współbraci i o miejscu rodziców w historii każdego powołania.
Inspektor, ks. Bartłomiej Polański sdb, serdecznie powitał zgromadzonych na święcie inspektorii, wyrażając szczególną radość z obecności rodziców. Złożył także życzenia Jubilatom, dziękując za ich życie i posługę.
Radości towarzyszyła pamięć o zmarłych. W modlitwie wspomniano ks. Stanisława Gorczakowskiego, ks. Kazimierza Rapacza, ks. Mirosława Kokota i ks. Ryszarda Kraina, a także zmarłych rodziców współbraci. Ich imiona i życiowe historie pozostają częścią wspólnoty, którą współtworzyli.
O godzinie 12.00 rozpoczęła się uroczysta Eucharystia. W homilii powróciło słowo „wdzięczność”jako to, co jednoczy uczestników: wdzięczność za świętość salezjanów, za dar życia otrzymany od rodziców, za powołanie, za możliwość bycia salezjanami i za wspólnotę.
W Twardogórze każde z tych podziękowań miało konkretne odniesienie. Rodzice byli obecni obok swoich synów, salezjanie współpracownicy dzielili z salezjanami czas modlitwy i spotkania, Jubilaci świętowali kolejne lata posługi, a zmarłych przywołano po imieniu. Świadectwo męczenników kierowało zaś uwagę ku temu, co przed współbraćmi: codziennym decyzjom, obowiązkom i relacjom, w których powołanie znajduje swój dalszy ciąg.
