Z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet i Dziewcząt w Nauce, obchodzonego 11 lutego, warto zatrzymać się przy pytaniu, które rzadko pojawia się w statystykach i raportach. Zanim pojawi się indeks, pierwszy grant i publikacja naukowa, jest bowiem długi proces formowania człowieka – jego sposobu myślenia, pracy i reagowania na porażkę. Nauka bowiem nie zaczyna się w laboratorium ani na uczelni. Zaczyna się znacznie wcześniej – tam, gdzie buduje się charakter, ale także uczy wrażliwości na drugiego człowieka.
W publicznych debatach o nauce mówi się dziś o innowacyjności, finansowaniu badań i miejscu kobiet w akademii. Rzadziej pada pytanie bardziej podstawowe: skąd biorą się kobiety, które są gotowe podjąć długą, wymagającą i często niewdzięczną drogę naukową. Kto nauczył je cierpliwości, systematyczności i odwagi myślenia niezależnego od chwilowych mód, a jednocześnie szacunku dla drugiego człowieka.
Tę rolę od dziesięcioleci pełnią środowiska wychowawcze, dla których edukacja nigdy nie była jedynie przekazywaniem wiedzy. Wśród nich szczególne miejsce zajmują szkoły prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, gdzie nauczanie od początku łączy się z formacją moralną i duchową oraz uważnością na indywidualną drogę każdej uczennicy.
To nie jest edukacja nastawiona na szybki sukces ani spektakularne osiągnięcia. Jej istotą jest konsekwentna, wieloletnia praca nad postawami, które z czasem okazują się kluczowe – rzetelnością, odpowiedzialnością, uczciwością intelektualną i szacunkiem do prawdy. Jednocześnie jest to przestrzeń, w której dostrzega się różnorodność talentów i temperamentów, a wymagania idą w parze z uważnością na możliwości i wrażliwość Młodych Kobiet.
Budowanie charakteru dokonuje się tu w codzienności – w wymaganiach stawianych uczennicom, w nauce wytrwałości, w odpowiedzialności za własną pracę, ale także w rozmowach, które uczą empatii i otwartości. Młode Kobiety uczą się, że błędy są częścią procesu, że każdy rozwija się we własnym tempie, a prawdziwa dojrzałość łączy kompetencje z umiejętnością współpracy i troski o innych.
Ten model wychowania przekazywany jest z pokolenia na pokolenie. Kolejne roczniki uczennic wchodzą w świat dorosły z podobnym zapleczem – umiejętnością krytycznego myślenia, wewnętrzną dyscypliną, ale także zdolnością do słuchania, dialogu i odpowiedzialnych relacji. Właśnie dlatego tak wiele absolwentek tych szkół odnajduje się później w środowiskach akademickich, medycznych czy prawniczych – nie tylko jako specjalistki, ale jako osoby wrażliwe na potrzeby drugiego człowieka.
Szczególnie ważne jest to w przypadku kobiet, które wciąż muszą mierzyć się z dodatkowymi oczekiwaniami i presją. Szkoła, która uczy odwagi intelektualnej, samodzielności i poczucia własnej wartości, a jednocześnie nie gubi wymiaru relacyjnego, staje się dla nich pierwszym miejscem, gdzie ambicja nie wyklucza wrażliwości.
W świecie, który coraz częściej nagradza szybkość i powierzchowne efekty, taki sposób myślenia o edukacji może wydawać się archaiczny. A jednak to właśnie on tworzy trwałe fundamenty – ludzi zdolnych do długofalowej pracy, odpowiedzialnych decyzji i uczciwego poszukiwania prawdy, którzy nie tracą z oczu drugiego człowieka.
Dlatego warto przypominać, że za sukcesami kobiet w nauce stoją nie tylko uczelnie i instytuty badawcze. Stoją za nimi także lata spokojnej, konsekwentnej formacji, w której wiedza, wartości, indywidualność i wrażliwość splatają się w jedną całość. To tam zaczyna się droga, która dla wielu prowadzi później do świata nauki.
Biuro Prasowe Nazaretanki
