Obecność redemptorystów w stolicy Polski rozpoczęła się w 1787 roku, ale jedynie na 21 lat. Po latach nieobecności powrócili pod koniec I wojny światowej, a w 1926 roku otwarli dom zakonny i kaplicę na Woli przy ul. Karolkowej 49, gdzie po kilku latach pojawił się także kościół pw. św. Klemensa Hofbauera i Aniołów Stróżów. W piątek, 2 października obchodziliśmy stulecie tego wydarzenia.
Stulecie istnienia klasztoru i kaplicy (nazwa „dom zakonny” jest oficjalnie używana przez samych redemptorystów) i odpust parafialny Świętych Aniołów Stróżów stały się przyczynkiem do dziękczynienia Panu Bogu za osoby i dzieła, które w tym czasie znalazły swoje miejsce i swój czas w duszpasterstwie, a następnie w parafii przy ul. Karolkowej w Warszawie.
Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Rafał Markowski, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej w koncelebrze redemptorystów, z przełożonym wspólnoty o. Januszem Urbanem CSsR, i kapłanów dekanatu wolskiego z dziekanem ks. Zbigniewem Godlewskim. Zarząd Prowincji reprezentował o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR, wikariusz prowincjała. Parafianie złożyli także życzenia niedawnym Solenizantom: ks.bp. Rafałowi Markowskiemu i proboszczowi parafii, o. Damianowi Simoniczowi CSsR.
Redemptoryści, po wypędzeniu św. Klemensa i towarzyszy z kościoła św. Benona w 1808 roku, podejmowali na początku XX wieku próby ponownego osiedlenia się w Warszawie. W latach 1906-1910 podjęli pracę przy kościele Najświętszego Zbawiciela, prowadząc stamtąd wiele misji i rekolekcji na różnych terenach. Natomiast początkiem 1918 r. otrzymali w użytkowanie kościół św. Stanisława przy ul. Bema na Woli, zabiegając jednocześnie o zezwolenie na budowę własnego klasztoru i świątyni. Siostry Biernackie przeznaczyły na ten cel swój teren przy ul. Karolkowej. Uzgodniono, że będzie to świątynia pod wezwaniem św. Klemensa Hofbauera (Dworzaka) i Aniołów Stróżów.
Dekretem z 31 grudnia 1919 r. Kuria Warszawska zezwoliła na budowę klasztoru i kościoła redemptorystów. W 1924 r. rozpoczęto budowę klasztoru wg projektu architekta Stefana Szyllera. W październiku 1925 r. ojcowie przenieśli się z mieszkania przy ul. Bema na ul. Karolkową. Natomiast uroczyste poświęcenie domu i kaplicy przez kardynała Kakowskiego odbyło się dopiero 2 października 1926 r.
28 sierpnia 1932 r. kardynał Kakowski poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół, budowany wg projektu architekta Stanisława Marzyńskiego, który zastosował rzadką wówczas konstrukcję z żelbetonu. W październiku 1933 r. świątynia została konsekrowana.
Kościół został wzniesiony jako trzynawowy, na planie krzyża łacińskiego, z zamkniętym prezbiterium. Oprócz ołtarza głównego znajdują się w nim cztery ołtarze boczne.
Podczas Powstania Warszawskiego hitlerowcy zamordowali 30 ojców, kleryków oraz braci redemptorystów. Po powstaniu Niemcy wysadzili w powietrze fronton budowli. Spłonął całkowicie klasztor i dach kościoła.
W 1945 r. zakonnicy powrócili do Warszawy, przystępując do odbudowy klasztoru i świątyni. 4 maja 1952 r. ks. kardynał Stefan Wyszyński erygował przy kościele nową parafię.
W latach powojennych na ścianach wewnętrznych kościoła umieszczono tablice ku czci zamordowanych w sierpniu 1944 r. redemptorystów klasztoru warszawskiego i drugą, poświęconą pamięci harcerzy.
W kościele znajduje się grób Czcigodnego Sługi Bożego o. Bernarda Łubieńskiego, redemptorysty, który w tym klasztorze mieszkał w ostatnich latach swej pracy i życia. Tutaj zmarł 10 września 1933 roku.
Od 2023 roku działa także łatwodostępna kaplica dla całodziennej adoracji Najświętszego Sakramentu.
oprac. red.; fot. Grzegorz Tyczyński
Za: www.redemptor.pl
