Przyjechały tu 2 lutego 1946 r. Dotarły do willi przy ulicy Biegasa i od razu… zapaliły światło. Kilka godzin po przybyciu zakonnic ich gromnice zapłonęły podczas pierwszej Mszy św. odprawionej w nowym miejscu.
Osiemdziesiąt lat później bp Jacek Kiciński przewodniczył uroczystej Mszy św. w kaplicy ich obecnego klasztoru, przy ul. Karłowicza 1.
Nawiązał do „Dzienniczka” św. Faustyny, gdzie opisuje ona swoje spotkanie z Boskim Dzieciątkiem. Mały Jezus zaprosił Faustynę do spojrzenia w niebo, na księżyc i gwiazdy. Wyjaśniał, że ten pierwszy jest obrazem „dusz zakonnych”. „Prawdziwa wielkość jest w miłowaniu Boga i w pokorze” – tłumaczył jej w opisanej wizji.
– Osoba konsekrowana ma lśnić światłem Chrystusa, odbijać Jego blask, tak jak księżyc odbija blask słońca – stwierdził bp Jacek. – Karmelitanki, które przybyły 80 lat temu do Wrocławia, były dla niego takim światłem. Rozbłysło w mieście, które zarówno pod względem fizycznym, jak i duchowym, stanowiło ruinę. Ludzie potrzebowali poczucia bezpieczeństwa, pewności. Karmel przynosił światło nadziei.
Polskie karmelitanki w 1946 r. podjęły tradycję przedwojennego Karmelu, istniejącego od 8 grudnia 1933 roku w Pawłowicach. Dziś jest to osiedle wrocławskie, wtedy – miejscowość pod Wrocławiem. Pawłowicką wspólnotę utworzyły zakonnice z Kolonii-Lindenthal – z klasztoru, do którego niedługo przedtem, 14 października 1933 r., wstąpiła Edyta Stein. W 1941 r. hitlerowskie władze doprowadziły do zamknięcia domu zakonnego w Pawłowicach. Pozbawione własnego lokum niemieckie karmelitanki zostały wówczas przyjęte przez wrocławskie urszulanki.
Polskie karmelitanki dotarły do Wrocławia 2 lutego 1946 r. z klasztoru w Krakowie-Wesołej. Wśród nich były mniszki pochodzące ze wspólnot z Krakowa-Wesołej, z Poznania, Wilna i Warszawy.
Wkrótce po dotarciu na miejsce karmelita bosy o. Bogusław Woźnicki OCD odprawił w ich nowym klasztorze Mszę św. Przełożoną nowej wspólnoty została matka Maria Józefa od Przebicia Serca Św. Teresy (Albina Nowosielska). 5 lutego do polskich karmelitanek dołączyły niemieckie – które jednak po kilku miesiącach w ramach repatriacji wyjechały do Niemiec. W 1948 r. wrocławska wspólnota przeniosła się do klasztoru przy ul. Karłowicza 1.
Osiemdziesiąt lat później bp Jacek Kiciński przewodniczył uroczystej Mszy św. w kaplicy ich obecnego klasztoru, przy ul. Karłowicza 1.
Za: wroclaw.gosc.pl
