Z przykrością pragnę powiadomić, iż 15 listopada 2026 r. wieczorem, w szpitalu w Sochaczewie zmarł br. Michał Glinka.
Pogrzeb śp. br. Michała odbędzie się 19 listopada, w czwartek w Niepokalanowie.
10.00 – Różaniec i modlitwy w intencji zmarłego w bazylice
11.00 – Msza Święta i procesja na cmentarz klasztorny
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie…
o. Piotr Szczepański, gwardian klasztoru w Niepokalanowie
Śp. br. Michał Glinka, profes wieczysty Prowincji Matki Bożej Niepokalanej Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 15 listopada 2026 r. w szpitalu w Sochaczewie, w wieku 64 lat, w 42 roku życia zakonnego.
Śp. br. Michał urodził się 27 września 1962 r. w Pniewach. Pochodził z rodziny Czesława i Janiny zd. Chermuła. Miał 1 brata i 2 siostry. Został ochrzczony 14 października 1962 r. w kościele parafialnym pw. św. Jadwigi w Wilczynie k. Szamotuł. Natomiast Sakrament Bierzmowania udzielił mu ks. Bp Jan Michalski 25 maja 1980 r. w Bazylice Prymasowskiej w Gnieźnie.
W odpisie skróconym aktu urodzenia z 1983 r. są wymienione dwa imiona Michał Sławomir, a w świadectwie chrztu z tego samego roku proboszcz podał Michał Stanisław.
Z racji, że br. Michał urodził się z silną krzywicą kości i jego rozwój był spowolniony, od samego dzięcięctwa musiał być pod stałą opieką lekarską. Z tego powodu został skierowany do specjalnej szkoły podstawowej w Borzęciczkach w ówczesnym województwie kaliskim, którą ukończył w 1978 r. Następnie rozpoczął Zasadniczą Szkołę Zawodową przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 2 w Gnieźnie, w zawodzie stolarz. W 1982 roku podjął pracę w wyuczonym zawodzie w Wielkopolskiej Fabryce Mebli i Wyposażenia Wnętrz w Szamotułach, a od stycznia 1983 r. zaczął pracować na stanowisku umownego rzemieślnika w zawodzie stolarza na kolei w Poznaniu.
W opiniach z tego okresu uchodził za zrównoważonego i spokojnego człowieka, oraz zdyscyplinowanego i koleżeńskiego pracownika. Proboszcz parafii szamotulskiej dodał, że był pobożnym młodzieńcem, który regularnie przystępował do sakramentów i brał udział w pielgrzymkach.
W styczniu 1984 r. br. Michał, „bardzo pragnąc służyć Maryi Niepokalanej jako brat zakonny”, złożył prośbę o przyjęcie do Niepokalanowa.
W odpowiedzi został skierowany do Niepokalanowa na okres próbny. Ówczesny sekretarz Prowincji, o. Ignacy Rejch specjalnie zarekomendował br. Michała ojcu Magistrowi, życząc z całego serca, aby ta próba była udana i wszyscy byli zadowoleni z jego obecności, „bo przecież powołanie zakonne nie musi być związane z pełnym zdrowiem czy umysłowością nadzwyczajną”. Tym samym br. Michał 8 lutego 1984 r. mógł rozpocząć postulat, mając za magistra o. Tadeusza Dzwonkowskiego. Po pół roku, od 31 sierpnia 1984 r., pod okiem tego samego mistrza, kontynuował formację na rocznym nowicjacie w Niepokalanowie, przygotowując się bezpośrednio do złożenia ślubów zakonnych. Dnia 1 września 1985 r., mógł złożyć pierwszą profesję zakonną w Niepokalanowie na ręce o. Mariusza Paczóskiego.
W podaniu o dopuszczenie do ślubów potwierdził swoją wolę „służenia Maryi Niepokalanej i świętemu Ojcu Maksymilianowi”, a formatorzy w swoich opiniach podkreślali jego pogodę i optymizm, dobroć i otwartość, pobożność i chęć niesienia pomocy innym, sumienność i obowiązkowość w pracy, a także starania nad pokonywaniem swoich słabości i ograniczeń.
Pierwsze lata junioratu (1985-1990) spędził w Niepokalanowie pracując najpierw w bieliźniarni i kuchni, później jako palacz w piecach budynków klasztornych. Uczył się również pracy na maszynie do szycia i gry na organach, wyrażał swoje zainteresowania do posługi w zakrystii i jako strażaka. Dla pogłębienia swojej duchowości czytał też Pisma św. Franciszka i inne książki religijne.
W międzyczasie, w roku 1986, z racji podziału prowincji i pochodzenia z terytorium nowej prowincji gdańskiej, otrzymał pozwolenie na afiliację do prowincji warszawskiej. Swoją chęć przynależności do Prowincji Matki Bożej Niepokalanej motywował faktem kierowaniem się od początku swego powołania przykładem św. Maksymiliana i pragnieniem realizowania całkowitego oddania się Niepokalanej w niepokalanowskim klasztorze.
W sierpniu 1990 r., wyrażając swoją wolę ochoczej odpowiedzi „na wezwanie Chrystusa, by służyć Bogu i ludziom oraz zawsze oddawać się Niepokalanej i świętemu Maksymilianowi”, br. Michał poprosił o dopuszczenie go do złożenia uroczystej profesji zakonnej. Po otrzymaniu zgody, jego śluby wieczyste przyjął w uroczystość św. Franciszka z Asyżu, 4 października 1990 r. w Niepokalanowie, o. Fabian Piętka, ówczesny Wikariusz Prowincji.
Zaraz po ślubach kontynuował swoją posługę w Niepokalanowie. Jednak w odpowiedzi na uzewnętrznianą gotowość do pracy na innych placówkach, nowy Prowincjał z dniem 30 czerwca 1992 r. przeniósł br. Michała do klasztoru w Łodzi przy ulicy Kreciej, gdzie pełnił obowiązki zakrystianina, zaopatrzeniowca, palacza CO i ogrodnika. Po czterech latach obediencja skierowało go do Kalisza, gdzie opiekował się głównie klasztorem i dbał o potrzeby braci jako ekonom wspólnoty; a następnie od 2000 r. ponownie do Niepokalanowa, gdzie pracował najpierw w pralni, a następnie jako pomocnik w obsłudze domów rekolekcyjnych, dowożąc posiłki i pościel. W sposób szczególny z oddaniem pełnił służbę w niepokalanowskiej straży pożarnej, będąc m.in. gospodarzem straży. W tym celu przeszedł wszystkie wymagane szkolenia, kończąc także kurs ratownika medycznego. Za swoje poświęcenie i pracę został uhonorowany złotym medalem za zasługi dla pożarnictwa.
Br. Michał w zaproszeniu na uroczystości Jubileuszowe z okazji 25-lecie życia zakonnego, umieścił motto: Wdzięczni Bogu za to, że „Jego łaska i wierność zawsze mnie wspierały”. Także my chcemy wyrazić naszą wdzięczność za dar obecności i pracy br. Michała dla naszej braterskiej wspólnoty.
Od początku swego życia zakonnego śp. br. Michał uchodził za prostego, radosnego i uczynnego zakonnika, gotowego do podejmowania się różnych, zdawałoby się zwyczajnych i nierzucających się w oczy obowiązków, które wykonywał z wielką gorliwością i poświęceniem. Bracia niewątpliwie zapamiętają go jako kierującego Melexem, który w drodze do domów rekolekcyjnych, pozdrawia napotkanych braci swoim uśmiechem.
Jak pisał jeden z jego wychowawców, br. Michał nigdy nie był zapatrzony w samego siebie, ale starał się dostrzegać przede wszystkim potrzeby innych. Może to swoiste podejście sprawiło, że nie troszczył się zbytnio o swoje własne zdrowie. Liczne choroby, zwłaszcza niewydolność nerek, przyczyniły się do tego, że jego stan pogorszył się na tyle, że miesiąc temu trafił do szpitala w Głownie. Po powrocie nie wrócił już do sił. W ostatnią niedzielę jego życia, 15 listopada 2026 r., zostało wezwane pogotowie ratunkowe i kilkakrotnie był reanimowany. Ostatecznie odszedł do Pana wieczorem tego samego dnia na Oddziale Intensywnej Terapii szpitala w Sochaczewie.
Powierzamy śp. br. Michała Glinkę Matce Bożej Niepokalanej, której się oddał i której od początku swej formacji zakonnej pragną gorliwie służyć. Prosimy też o wstawiennictwo naszych i jego świętych Patronów, zwłaszcza św. Franciszka z Asyżu i św. Maksymiliana M. Kolbego, którzy pociągali go swoim przykładem. Uroczystości pogrzebowe śp. br. Michała Glinki odbyły się 19 listopada 2026 roku w Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 czuwaniem modlitewnym w Bazylice, po czym o godz. 11.00 została odprawiona Msza Święta w intencji zmarłego Brata. Przewodniczył jej Ojciec Prowincjał, o. Piotr Żurkiewicz, a okolicznościową homilię wygłosił o. Jacek Szczepanik z Niepokalanowa. Natomiast o. Piotr Szczepański, Gwardian niepokalanowskiego klasztoru, poprowadził kondukt żałobny na cmentarz klasztorny i przewodniczył modlitwą nad trumną zmarłego Brata.
o. Jan M. Olszewski
Sekretarz Prowincji
