Konsultorzy teologiczni Dykasterii do Spraw Kanonizacyjnych, którzy zebrali się 23 października 2025 roku w siedzibie Dykasterii w Watykanie, jednogłośnie zagłosowali za uznaniem heroiczności cnót chilijskiego zakonnika Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, Sługi Bożego o. Estebana Gumucio Vivesa SSCC (1914-2001). Jest to kolejny ważny krok w jego procesie beatyfikacyjnym. Relatorem w Sprawie jest polski karmelita bosy o. dr hab. Szczepan Praśkiewicz OCD.
Komisja teologiczna przeprowadziła dyskusję nad kluczowym dokumentem w procesie beatyfikacyjnym, „Positio”, dotyczącym życia, heroiczności cnót i sławy świętości Sługi Bożego. Ta obszerna publikacja zawiera opracowaną dokumentację procesu, w tym zeznania świadków z różnych etapów życia O. Estebana. Aby sprawa mogła zostać przekazana do dalszych prac, co najmniej dwie trzecie teologów musiało wyrazić swoją aprobatę. Na podstawie materiałów zebranych w „Positio”, Konsultorzy teologiczni jednogłośnie wyrazili swoją pozytywną opinię – tzw. votum. Kolejnym etapem procesu będzie merytoryczna dyskusja podczas Sesji zwyczajnej Kardynałów i Biskupów, członków Dykasterii. Dopiero po zaakceptowaniu przez nich zebranych materiałów i wydaniu opinii, Sprawa zostanie przedstawiona Ojcu Świętemu do ostatecznego zatwierdzenia i wydania dekretu o heroiczności cnót Sługi Bożego O. Estebana. Do beatyfikacji potrzebny więc będzie już tylko cud wyjednany za jego wstawiennictwem.
Sługa Boży O. Esteban Gumucio Vives SSCC urodził się 3 września 1914 r. w Santiago (Chile). Syn Rafaela Luisa Gumucio i Amalii Vives, został ochrzczony 7 września i otrzymał imię Joaquín Benedicto (Joachim Benedykt). W wieku 18 lat wstąpił do Zgromadzenia Najświętszych Serc. 17 grudnia 1938 przyjął święcenia kapłańskie w Valparaíso. 1 stycznia 1947 został mianowany przełożonym wspólnoty w Santiago.
W wieku 33 lat został mianowany przełożonym prowincjalnym. Funkcję tę pełnił do września 1953 r. W grudniu 1955 r. został mianowany Mistrzem nowicjuszy w Los Perales i przełożonym domu, którą to funkcję pełnił do końca 1963 r.
Na początku 1964 roku został wyznaczony, wraz z kilkoma młodymi księżmi, do założenia nowej parafii w rozwijającym się sektorze robotniczym na południu Santiago. Będzie to parafia San Pedro i San Pablo, której został pierwszym proboszczem w latach 1965-1971.
W latach 90. rozwinął szeroką posługę głoszenia rekolekcji dla duchowieństwa, zakonników i zakonnic oraz świeckich w całym Chile i w różnych krajach Ameryki Łacińskiej. Miał szczególne oddanie i sympatię dla ruchu Spotkań Małżeńskich, z którym zawsze aktywnie i chętnie współpracował. Na starość szczególnie troszczył się o pomoc osobom starszym.
Był autorem różnych utworów poetyckich.
Przez ponad 50 lat O. Esteban był kluczową postacią Prowincji chilijskiej SSCC, prawdziwym darem od Boga, który zdobył sobie szacunek i sympatię u wszystkich nie z powodu stanowiska, które zajmował, lecz z powodu cech ludzkich i zakonnych.
Jego postać stała się również bardzo znacząca dla całego Kościoła katolickiego w Chile. Ludzie świeccy, zakonnicy i zakonnice, kapłani i biskupi widzieli w Ojcu Estebanie wiernego świadka Ewangelii oraz bliskiego brata wszystkich ludzi.
W maju 2000 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki, który stał się bezpośrednią przyczyną śmierci w Niedzielę Dobrego Pasterza, 6 maja 2001 r. Proces beatyfikacyjny O. Estebana rozpoczął się 20 maja 2010 roku w Santiago.
