Spośród pięciu dekretów w sprawach beatyfikacyjnych, które Ojciec Święty zatwierdził podczas audiencji udzielonej 27 kwietnia br. kard. Marcello Semeraro, prefektowi Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, dwa dotyczą heroiczności cnót karmelitanek – Włoszki, Marii Elekty od Jezusa (Katarzyny Tramazzoli) i Holenderki, Marii Teresy od Trójcy Przenajświętszej (Teresy Ysseldijk). Pierwsza, karmelitanka bosa, była założycielką klasztoru karmelitanek bosych w Pradze, druga, ze zgromadzenia karmelitanek Boskiego Serca Jezusa – misjonarką w Ameryce.
Katarzyna Tramazzoli urodziła się w Terni we Włoszech 28 stycznia 1605 r. W wieku dwudziestu jeden lat wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w swoim mieście, przyjmując imię zakonne Maria Elekta od Jezusa. We wrześniu 1629 r. wyjechała z Terni na fundację klasztoru w Wiedniu, gdzie – choć bardzo młoda – w latach 1638-1642 była przeoryszą. Założyła nadto klasztor w Grazu, a następnie w 1656 r. wyznaczono ją na fundatorkę klasztoru w Pradze. Jako prawdziwa córka św. Teresy od Jezusa, z entuzjazmem podjęła się także tego dzieła. Klasztor powstał na samych Hradczanach, przyczyniając się do ożywienia religijnego stolicy Czech.
To właśnie w Pradze m. Maria Elekta zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę 11 stycznia 1663 r. Zawsze była otoczona opinią świętości przez swoje siostry, które strzegły jej nieskazitelnego ciała w chórze zakonnym praskiego klasztoru, a w ostatnich latach czynią to w klasztorze w Drastach k. Pragi, gdzie zgromadzenie zakonne przeniosło się z Hradczan.
Natomiast bliższa nam w czasie Teresa Ysseldijk przyszła na świat w katolickiej rodzinie w Apeldoorn w Holandii 13 listopada 1897 r. Po sześciu latach pobytu w Ochtrup w Niemczech, gdzie zmarł jej ojciec, zamieszkała z rodziną w Enschede. Od pobożnej matki nauczyła się kochać Matkę Bożą i Najświętsze Serce Jezusa. W 1917 r. wstąpiła do Karmelu Boskiego Serca Jezusowego w Tilburgu gdzie 2 lipca 1919 r. złożyła śluby zakonne jako siostra Maria Teresy od Trójcy Przenajświętszej. Kierowana wielkim zapałem misyjnym, w grudniu 1919 r. wyjechała na fundację do USA, gdzie ofiarnie pracowała. Dotknięta nieuleczalna chorobą nerek, znosząc z heroizmem cierpienie, 10 marca 1926 r. zmarła w opinii świętości w szpitalu w St. Louis (Missouri).
Od dnia zatwierdzenia papieskich dekretów obu zakonnicom przysługuje tytuł Czcigodnych Służebnic Bożych („Venerabiles”) i do ich beatyfikacji trzeba jeszcze zatwierdzenia cudu.
o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD
