Generał dominikanów z uznaniem o kobietach

Wielkie uznanie dla roli kobiet jaką odegrały one w dziejach Zakonu Dominikańskiego wyraził generał dominikanów, o. Bruno Cadoré w liście do współbraci i sióstr z okazji zbliżającego się jubileuszu 800-lecia Zakonu Kaznodziejskiego.

Ogłoszony 13 stycznia w Rzymie list „«Idź i powiedz moim braciom»:Dominikanki i ewangelizacja” zaczyna się od słów z Ewangelii św. Jana: „Idź i powiedz moim braciom!”, które zmartwychwstały Chrystus wypowiedział w wielkanocny poranek do Marii Magdaleny i które są tematem przewodnim czwartego roku nowenny przygotowującej Zakon do świętowania w 2016 roku jubileuszu.

„U początków nowej przygody ewangelizacji, którą podjął Dominik, to kobiety jako pierwsze przyłączyły się do niego, a za nimi ludzie świeccy, dając nam w ten sposób przykład wysiłku ewangelizacyjnego: rodzaj «małego Kościoła», wspólnoty zebranej przez moc głoszonego Słowa, zebranej po to, by wspólnie słuchać tego Słowa i by nieść je światu” – przypomina o. Cadoré zasługi kobiet u początków Zakonu Kaznodziejskiego.

Podkreślając, że „kobiety stanowiły część wspólnoty zgromadzonej wokół Jezusa”, ojciec generał zwraca uwagę, że także „Rodzina Dominikańska, musi być złożona z mężczyzn i kobiet, zakonników i świeckich, tak aby była obrazem tej pierwszej wspólnoty, która podążała za Jezusem, ucząc się od Niego, jak kochać i jak mówić do świata”.

„My wszyscy, z naszą różnorodnością i komplementarnością, z wzajemnym szacunkiem dla różnic i dla wspólnej nam woli dzielenia się, musimy spełniać to zadanie bycia braćmi i siostrami, aby być znakiem w świecie i w Kościele” – pisze o. Cadoré.

Generał zaznacza, że zadaniem Zakonu „jest bycie wspólnotą braci i sióstr, która zdaje sobie sprawę, że równe traktowanie każdego jej członka jest często na świecie ograniczane”.

„Szczególnie wiele musimy zrobić, aby wszędzie słowa kobiet i mężczyzn mogły mieć równą wartość, odrzucając niesprawiedliwości i przemoc, które ciągle dotykają wielu kobiet na całym świecie” – czytamy w liście przełożonego generalnego dominikanów.

„Kobiety, w przygodzie dominikańskiego świętego głoszenia, mają zadanie przypominania wszystkim, że świat nie może żyć w pokoju tak długo, dopóki te nierówności nie zostaną usunięte. Musimy uczyć się być siostrami i braćmi, aby rozpoznawać niesprawiedliwości, aby zwalczać je poprzez długotrwałe i piękne zadanie słuchania i wzajemnego szacunku” – apeluje o. Cadoré.

Ubolewając, że „często wiele czasu poświęcamy na szukanie tego, co nas wyróżnia w obrębie Rodziny Dominikańskiej”, autor listu wzywa, by „być uważnymi na to, co nas razem gromadzi: łaska Słowa Bożego, prawda i moc tego Słowa, Jego życie i miłosierdzie”.

Generał dominikanów z uznaniem wymienia „niezliczone zaangażowania i dzieła podejmowane przez nasze siostry czynne” oraz „ogromną kreatywność i różnorodność” dominikańskich tercjarek, które przyczyniają się do tego, by „Słowo Boże było widziane i słyszane jako Dobra Nowina, rodząca nadzieję zmartwychwstania”.

„Mówiąc o kobietach i dominikańskim głoszeniu, nie chcę mówić ani o komplementarności naszego głoszenia, która jest tak oczywista, ani o święceniach czy posłudze głoszenia. Jak zapewne widać z dotychczasowej treści tego listu, istotne jest nie tyle to, co zostało dotąd zrobione, ile raczej to, co stanowi wkład do naszego wspólnego dobra i szukanie drogi, jak możemy się zorganizować, aby otrzymywać to, co jest nam darowane” – pisze o. Cadoré.

Jego zdaniem, kobiety „wnoszą do świętego kaznodziejstwa unikalne doświadczenie ich relacji z Chrystusem, szczególnego sposobu studiowania Słowa, wrażliwości na to, co przynosi życie i co powoduje śmierć w naszym świecie”.

„Idź, powiedz moim braciom! To jest być może właśnie to, czego nasze siostry – zakonne i świeckie – mogą nas nauczyć i czego, być może, my jako bracia powinniśmy chcieć się od nich nauczyć. Wspólnie uczyć się o świecie, szczególnie w ciągu tego roku; bracia – od sióstr, a siostry między sobą, ponad różnicami, tak abyśmy w sercu świętego kaznodziejstwa w naszych czasach byli spragnieni Słowa zmartwychwstania” – podkreśla o. Cadoré.

Generał Zakonu Kaznodziejskiego przywołuje też „trudne dzisiejsze doświadczenia wielu wspólnot sióstr czynnych i niektórych klasztorów naszych mniszek”, gdyż „po latach wzrostu i rozwoju, ich przyszłość wydaje się być zagrożona”.

„Musimy wspólnie stawić czoło temu wyzwaniu, wspierając jedni drugich w ich własnej specyfice i autonomii, świadcząc równocześnie o tym, że wspólnie podejmowana misja głoszenia jest z jednej strony owocem wszystkich, którzy dotąd się w nią włączali, ale z drugiej strony – jest większa niż jakakolwiek misja konkretnej instytucji czy klasztoru” – nawołuje francuski dominikanin.

„Tak jak w czasach Jezusa i Apostołów, tak jak u początków naszego Zakonu, tak i teraz, w tym czasie, kiedy Kościół podkreśla konieczność ewangelizacji, rodzina świętego Dominika, wspólnota dla ewangelizacji, ma bardziej niż kiedykolwiek wcześniej obowiązek łączenia braci i sióstr, którzy przepowiadają Słowo” – kończy list o. Cadoré.

Zakon Kaznodziejski założył św. Dominik Guzman – hiszpański duchowny, który na początku XIII wieku w południowej Francji skupił wokół siebie grupę wędrownych kaznodziejów. Pierwszy klasztor dominikański powstał w 1215 roku w Tuluzie, zaś 22 grudnia 1216 roku papież Honoriusz III wydał bullę zatwierdzającą nowy zakon.

Poza męską gałęzią Zakonu, rodzinę dominikańską tworzą także Mniszki Zakonu Kaznodziejskiego oraz Trzeci Zakon Dominikański, nazywany tercjarzami. Należą do niego osoby świeckie, które w codziennych warunkach starają się żyć duchowością dominikańską.

sz/dominikanie.pl

Za: www.dominikanie.pl