Służąc najbardziej potrzebującym z miłością i współczuciem, Siostry Misjonarki Najdroższej Krwi Chrystusa zapewniają żywność, schronienie i godne warunki życia setkom osób przesiedlonych w wyniku niszczycielskich powodzi na południu Mozambiku.
W wielu częściach świata obszary nadmorskie są narażone na nieprzewidywalne powodzie, które powodują ogromne zniszczenia, zmuszają ludzi do opuszczenia domów i całkowicie dezorganizują codzienne życie. W Maputo, stolicy Mozambiku, oraz w rejonie Limpopo, gdzie Siostry Misjonarki Najdroższej Krwi Chrystusa posługują od dziesięciu lat, mieszkańcy zostali w ostatnim czasie dotknięci powodziami. Siostry natychmiast podjęły działania, aby zapewnić im konkretną pomoc.
Posługa i programy pomocowe
Na przestrzeni lat ich misja rozszerzyła się na kilka prowincji kraju, m.in. Maputo, Gazę, Tete i Nacalę. Siostry angażują się w działalność rolniczą, edukacyjną, medyczną, społeczną i pastoralną. Prowadzą również programy pomocy dla sierot i dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji, osób starszych, niedożywionych oraz zakażonych wirusem HIV. Nieustannie pracują na rzecz integralnego rozwoju człowieka, niosąc nadzieję społecznościom zmagającym się z licznymi trudnościami.
Ofiary powodzi w Xai-Xai
Siostry służą najbardziej bezbronnym członkom społeczeństwa, docierając do osób wykluczonych i troszcząc się o godność każdego człowieka. Przełożona regionalna, s. Lígia Alberto Muianga, opowiada: „Poważne powodzie dotknęły część prowincji Gaza, pozostawiając wiele rodzin bez dachu nad głową. Pomocy pilnie potrzebowały osoby w dystrykcie Xai-Xai, zwłaszcza w naszej okolicy”. Wiele społeczności musiało opuścić swoje domy, ponieważ podnoszący się poziom wody sprawił, że dalsze pozostawanie w nich stało się niebezpieczne.
W odpowiedzi na ten kryzys siostry podjęły inicjatywę wsparcia osób żyjących w tych dramatycznych warunkach. Po tym jak lokalne władze przeniosły poszkodowanych do szkół i dużych ośrodków zapewniających bezpieczne schronienie, siostry zidentyfikowały najbardziej potrzebujące pomocy miejsca w swojej okolicy. Objęły wsparciem około 1600 osób przesiedlonych, w tym blisko 600 dzieci. Wielu z nich dotarło do schronisk jedynie w ubraniach, które mieli na sobie, wcześniej stracili domy, dobytek i źródła utrzymania.
Misja ratunku i miłosierdzia
Dostrzegając pilną potrzebę działania, siostry rozpoczęły organizowanie trzy razy w tygodniu pomocy żywnościowej dla poszkodowanych. Przygotowywały posiłki w swoim klasztorze, przewoziły je do schronisk i rozdawały przesiedlonym rodzinom. W działania humanitarne nie zaangażowały się jednak wyłącznie siostry. Zainspirowane ich oddaniem i współczuciem, do pomocy dołączyły również miejscowe kobiety, które jako wolontariuszki pomagały przygotowywać i rozdawać żywność. Siostry rozpoznały także inne pilne potrzeby – takie jak konieczność zagwarantowania środków higienicznych i odzieży – oraz podejmowały działania na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa poszkodowanym.
Wysłuchać ludzkich trosk
W tymczasowych schroniskach przygotowano materace, aby rodziny mogły odpocząć, czekając na opadnięcie wód i możliwość powrotu do normalnego życia. Siostry prowadziły również działania informacyjne wśród lokalnych społeczności i partnerów, apelując o dodatkowe wsparcie, które pozwoliłoby zaspokoić najpilniejsze potrzeby. „Podczas wizyt w schroniskach siostry poświęcają czas na wysłuchanie obaw przesiedlonych rodzin i ocenę ich najpilniejszych potrzeb. Ich obecność przynosi pocieszenie i pomaga łagodzić cierpienie” – podkreśla s. Lígia.
Nadzieja pośród cierpienia
Obecność sióstr stała się promieniem nadziei w czasie tego dramatu. Ich zaangażowanie odzwierciedla istotę charyzmatu zgromadzenia: być blisko ludzi wykluczonych i cierpiących oraz przywracać godność tam, gdzie zapanowała rozpacz. Poprzez proste, lecz niezwykle wymowne gesty służby – przygotowywanie posiłków, odwiedzanie schronisk i towarzyszenie osobom przesiedlonym – siostry nadal realizują misję, która od ponad stu lat wyznacza ich obecność w Mozambiku. Ich pełna współczucia posługa wśród najbardziej potrzebujących przynosi uzdrowienie tam, gdzie ludzkie życie zostało głęboko zranione.
S. Christine Masivo CPS / vaticannews.va
