16 września 2025 był wyjątkowym dniem w historii Papui-Nowej Gwinei. W tym dniu przypadała 50. rocznica niepodległości kraju. Obchodzono ten jubileusz wyjątkowo hucznie i radośnie.
Rząd ogłosił kilka dni wolnych od pracy. Jest w tym trochę nonszalancji, na którą niewiele bogatych krajów sobie pozwala. Od jakiegoś czasu kraj przygotowywał się do świętowania, porządkując i upiększając otoczenie. W niektórych miejscach kładziono nowy asfalt, naprawiano i zakładano światła uliczne albo malowano przydrożne barierki. Trochę przypominało to przygotowania na przyjazd ważnej osobistości w czasach komunistycznych.
Wiele instytucji włączyło się w te celebracje organizując różne programy i wydarzenia kulturalne. Obok naszego Catholic Theological Institute młodzież z kolegium nauczycielskiego przez kilka tygodni robiła regularne próby śpiewu i tańca. Ostatnia noc przed występami była w większości nieprzespana, bo tradycyjne stroje były gotowe, ale za każdym razem dekoruje się osobę, a to wymaga misternej pracy przez kilka godzin.
Również parafie przygotowały programy, w których, oprócz modlitwy, były świadectwa ludzi, którzy osobiście przeżywali te wydarzenia w 1975 roku.
Kościół katolicki ma szczególny wkład w formowanie się i rozwój tego państwa. Misjonarze pomagali w tworzeniu pierwszej konstytucji, w której jest wiele odwołań do katolickiej nauki społecznej. Jak zauważyli świadkowie dnia niepodległości z 1975 roku, wolność i samostanowienie jest wspaniałym osiągnięciem.
Jednak nie wszystkie marzenia i nadzieje tworzącego się kraju udało się zrealizować. Stolica była kiedyś bezpiecznym miastem. Teraz to odległa przeszłość. Podobnie z rozwojem kraju. Wielu ludzi nadal żyje daleko od dostępu do podstawowych osiągnięć współczesnej cywilizacji. Podobnie jak w momencie uzyskiwania niepodległości, tak i dziś wielu ludzie nie wie, na czym ona właściwie polega.
Tu, w stolicy, mieszkają ludzie z każdego zakątka PNG i bardzo lubią się dzielić swoim bogactwem kulturowym. Przy tym zawsze przygotowuje się potrawy z różnych stron tego bardzo rozległego i zróżnicowanego kraju. W języku pidgin nazywa się to „bikpela kaikai” tzn. wielkie jedzenie. Całe to świętowanie było więc pełne kolorów, muzyki, tańca, wspólnego jedzenia i spędzania czasu razem. To Nowogwinejczycy bardzo lubią. Zawsze jest w tym nieco niespodzianek i nieprzewidywalności.
W praktycznym życiu jest jeszcze długa droga, aby zrealizować zawołanie „One People, One Nation”. Tak, jak na początku tworzenia podstaw samodzielnego państwa aktywnie uczestniczyli misjonarze, tak i my dzisiaj chcemy być obecni i pomocni w procesie jego kształtowania.
