S. Simona Brambilla, prefekt Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, była gościem redemptorystów w czasie spotkania online organizowanego co roku z okazji Światodwego Dnia Życia Konsekrowanego, antycypowanego na 30 stycznia 2026 r.
W webinarze zorganizowanym przez Zarząd Generalny wzięło udział ponad 1500 osób z różnych jednostek, krajów i stref czasowych na całym świecie – redemptorystów, redemptorystek i świeckich z całej Rodziny Redemptorystowskiej.
Spotkanie otworzył o. Rogério Gomes CSsR, przełożony generalny: „Z wielką radością gromadzimy się w tym Dniu poświęconym życiu konsekrowanemu, który jest cennym czasem wspólnej refleksji nad naszym zaangażowaniem i powierzoną nam misją”.
Po modlitwie prowadzonej przez o. Ivela Mendanha CSsR, o. Piotr Chyła CSsR, moderator spotkania, przedstawił biografię siostry Simony Brambilli MC, prefekt Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.
* * *
Refleksja s. prefekt Simony Brambilli: Podążając drogami nadziei
Siostra Simona rozpoczęła swoją refleksję od dokumentu końcowego synodu poświęconego synodalności, podkreślając, że życie konsekrowane jest powołane do bycia proroczym głosem dla Kościoła i społeczeństwa. Poprzez sugestywne obrazy, takie jak pielgrzymka, kotwica, godzina księżyca i żar ognia, zilustrowała, w jaki sposób wspólnoty zakonne mogą stać się laboratoriami synodalności, międzykulturowości i nadziei.
Życie konsekrowane jako proroczy głos i laboratorium synodalności
Dokument końcowy Synodu podkreśla, że życie konsekrowane jest powołane, aby rzucać wyzwanie Kościołowi i światu proroczym głosem. Zakony, zgromadzenia, instytuty świeckie i nowe wspólnoty, dzięki wielowiekowemu doświadczeniu, są zaproszone do harmonizowania indywidualnych darów ze wspólną misją , stając się wzorami współistnienia i proroctwa. Podróż ta inspirowana jest symbolicznymi obrazami, które pomagają nam zrozumieć głębię powołania konsekrowanego we współczesnym świecie.
Pielgrzymka: ruch i gościnność
Pielgrzymka, główny temat Jubileuszu 2025 pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”, reprezentuje ruch fizyczny i wewnętrzny. Pielgrzym wyrusza w podróż, otwierając się na spotkania z innymi i pozwalając się przemieniać przez kultury i doświadczenia, które napotyka. Podróż ta podtrzymywana jest przez nadzieję ostatecznego spotkania z Chrystusem, którego przyjmujemy i któremu się oddajemy. Otwarty wymiar pielgrzymki zachęca nas do tego, abyśmy pozwolili się przyjąć, nakarmić i otoczyć opieką, przezwyciężając opór samowystarczalności.
Kotwica nadziei: bezpieczeństwo w sercu Boga
Obraz kotwicy, zaproponowany przez papieża Franciszka, symbolizuje stabilność i bezpieczeństwo, jakie nadzieja oferuje pośród burz życia. Nadzieja ta nie opiera się na codziennych satysfakcjach, ale na bezwarunkowej miłości Boga, który nas poprzedza i czeka na nas. Kotwica jest rzucana w serce Boga, źródło naszej nadziei, które pozwala nam z ufnością stawiać czoła próbom.
Godzina księżyca: pokora i dzielenie się
Księżyc, w przeciwieństwie do słońca, nie gaśnie światła gwiazd, ale świeci wraz z nimi, tworząc firmament komunii. Obraz ten, zaczerpnięty z mądrości ludu Macua z Mozambiku, zachęca osoby konsekrowane do życia w stylu synodalnym, pokornym i towarzyskim. W świecie charakteryzującym się pluralizmem księżyc reprezentuje zdolność do doceniania różnorodności, tworząc przestrzeń dla światła innych.
Żarzący się ogień: braterstwo i władza jako służba
Płonące węgle, obraz bliski sercu papieża Franciszka, przywołują braterstwo i wzajemną troskę. Jezus, który rozpala ogień i przygotowuje posiłek dla swoich uczniów, staje się wzorem autorytetu, który służy i karmi. Ogień ten symbolizuje ciepło silnych i delikatnych więzi, które łączą wspólnoty powołane do wzrostu w miłości i rozeznaniu.
Mistyka wspólnoty: charyzmatyczne ciało w ruchu
Życie konsekrowane jest zaproszeniem do przejścia od „ja” do „my”, do życia „mistyką nas” jako doświadczeniem komunii i współodpowiedzialności. Każdy instytut, podobnie jak charyzmatyczne ciało, jest żywym organizmem, w którym każdy członek jest połączony z całością i ma na nią wpływ. Synodalność wyraża się jak symfonia, w której każdy instrument przyczynia się do harmonii charyzmatu.
Kruche znaki nadziei: siła słabości
Świadectwa męczenników, takich jak mnisi z Tibhirine i siostra Leonella Sgorbati, pokazują, jak kruchość, w której mieszka Bóg, może stać się ogromną siłą. Te osoby, dalekie od władzy i sławy, do końca żyły miłością, stając się ikonami nadziei w świecie naznaczonym przemocą.
* * *
Po prezentacji uczestnicy zostali zaproszeni do zgłaszania pytań i komentarzy, na które siostra Simona odpowiadała z wnikliwością i prostotą. Obecni szczególnie docenili przystępny język, wzbogacony anegdotami, afrykańskimi przysłowiami i odniesieniami do życia codziennego , które ożywiły tematy życia wspólnotowego, służby we władzy i świadectwa.
O. Rogério Gomes zakończył spotkanie, dziękując siostrze Simonie za cenne refleksje i dialog. Spotkanie, organizowane w tej formie od trzech lat, stanowi cenną okazję do dziękowania Bogu za dar powołania, zjednoczenia się w modlitwie i refleksji jako jedna wielka Rodzina Najświętszego Odkupiciela.
Za: www.redemptor.pl
