W naszym wspólnym życiu — w jakim kierunku zmierzamy? Co podsyca wewnętrzny ogień, a co go gasi? Gdzie znajduje się centrum naszego życia? Co oznacza formowanie serca?
Jakie zmiany powinniśmy przyjąć, aby nasze życie stało się znakiem nadziei? Jak świadczyć o pokoju bez przemocy, który pocochodzi di Boga?
Co otrzymujemy od ludzi, pośród których żyjemy, i jak wpływa to na nasz charyzmat? W jaki sposób możemy dziś wnosić swój wkład w rozwój synodalności misyjnej?
To niektóre z pytań, do refleksji nad którymi Siostra Simona zachęcała podczas spotkań Dykasterii z Konferencją Przełożonych Wyższych i Delegatów Tunezji (COSMADT) oraz z osobami consekrowanymi posługującymi w tym kraju. Spotkania odbyły się w Tunisie w dniach od 21 do 24 marca 2026 r., podczas wizyty Prefekty, Siostry Simony Brambilli, oraz Ojca Vincente Hanicotte’a, ccn, pracownika Dykasterii.
Po przybyciu do Tunisu odbyło się spotkanie z Biskupem Nicolasem Lhernouldem , które pozwoliło lepiej poznać sytuację lokalnego Kościoła, w którym osoby konsekrowane stanowią jego “kręgosłup”. Biuro Konferencji “COSMADT” przedstawiło historię chrześcijaństwa w Tunezji oraz aktualną sytuację życia konsekrowanego w tym kraju.
Podczas spotkania z osobami konsekrowanymi, które odbyło się 22 marca br., Siostra Simona powróciła do tych kwestii w świetle współczesnych wyzwań związanych z powołaniem i tożsamością, wyborami formacyjnymi, wymiarem relacyjnym oraz posługą władzy.
Ojciec Vincent przedstawił posługę Dykasterii oraz strukturę jej działalności w różnych obszarach kompetencji.
Odnosząc się do drogi synodalnej, do której jesteśmy wezwani, Siostra Simona zestawiła dwa sposoby wspólnego podążania: drogę zamkniętą w sobie, autoreferencyjną i naznaczoną zniechęceniem, oraz drogę skierowaną ku Bogu — misyjną, wyzwalającą, uzdrawiającą i na nowo rozpalającą pragnienie trwania przy Jezusie oraz dzielenia się Nim z innymi. Taka właśnie jest synodalność chrześcijańska.
W dalszej części spotkań, a następnie podczas Zebrania Konferencji Przełożonych Wyższych i Delegatów Tunezji (COSMADT), które odbyło się 23 marca br., Siostra Simona ponownie skierowała uwagę na serce człowieka. Ukazała rozeznanie jako drogę pozwalającą rozpoznać to, co prowadzi do Chrystusa, oraz zdystansować się wobec tego, co od Niego oddala, aż do osiągnięcia wewnętrznej jedności i spójności między życiem un głoszeniem Ewangelii. Przypomniała również znaczenie osobistego towarzyszenia poprzez regularne rozmowy jako niezbędnego elementu dojrzałej formacji, zdolnej dotrzeć do wewnętrznych dynamizmów osoby. W dialogu z uczestnikami Siostra Simona podkreśliła potrzebę nawrócenia, które obejmuje relacje: rozpoznawanie i uzdrawianie ran, odbudowę więzi oraz otwieranie dróg przebaczenia.
Podczas Zebrania przypomniano także znaczenie inculturacji oraz międzykulturowości ewangelicznej i charyzmatycznej jako “nieodzownego wymogu”. Dialog między charyzmatem a kulturami jest nie tylko koniecznością, lecz także szansą i darem — drogą do odkrywania bogactw, które Bóg złożył w każdym ludzie. Utrata tej możliwości oznaczałaby rezygnację ze spotkania z ludzkim i duchowym doświadczeniem danego narodu, a zarazem z kontaktem z wyjątkowym i niepowtarzalnym doświadczeniem Boga powierzonym temu ludowi.
Uczestnicy Zebrania wyrazili głęboką wdzięczność za wszystko, czego doświadczyli podczas tych dni. Siostra Simona i Ojciec Vincent powrócili do Rzymu głęboko wdzięczni i ubogaceni tym doświadczeniem. Spotkania takie jak to umacniają i podtrzymują pragnienie oraz radość przeżywania consekracji, misji i służby Kościołowi z odnowionym zaangażowaniem.
