Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA DIECEZJALNEGO I ZAKONNEGO PODCZAS WIZYTY W VITERBO
Viterbo, Sanktuarium Madonna della Quercia, 27 maja 1984 r.
Drodzy kapłani, zakonnicy, seminarzyści.
Jednym z tych spotkań, na które czekałem z największym pragnieniem w trakcie dzisiejszej pielgrzymki pasterskiej, jest właśnie to, które przeżywam z wami tutaj, w przepięknym sanktuarium Matki Bożej della Quercia, które od wieków stanowi centrum i serce maryjnej pobożności w Viterbo.
Moim pierwszym uczuciem w tej chwili jest głęboka radość z tego, że mogę się znaleźć razem z tymi wszystkimi, którzy – czy to jako prezbiterzy diecezjalni, czy jako członkowie zakonów i zgromadzeń – przez nałożenie rąk biskupa na zawsze uczestniczą w funkcjach i zbawczej władzy Chrystusa, najwyższego i wiecznego Kapłana. Nie chcę też zapomnieć o osobach konsekrowanych, które pełnią cenny apostolat kościelny na wielu ważnych polach, jak katecheza, wychowanie, posługa chorym. Pamiętam również o seminarzystach, którzy w tym roku obchodzą 50-lecie seminarium regionalnego, położonego obok tej świątyni poświęconej Matce Bożej. Szczególne wyrazy uznania i szacunku kieruję do waszego gorliwego pasterza, biskupa Luigiego Boccadoro, który wczoraj, 26 maja, obchodził 50. rocznicę swoich święceń kapłańskich. Składam mu serdeczne życzenia.
To spotkanie daje nam okazję, by wspólnie – pod macierzyńskim spojrzeniem Najświętszej Dziewicy – zastanowić się nad sensem naszego życia, nad naszą „tożsamością” kapłańską, czyli nad tym autentycznym i głębokim znaczeniem, które powinno ożywiać i ukierunkowywać wszystkie nasze dni, wszystkie nasze działania, odkąd oddaliśmy się Bogu i od Niego, poprzez Kościół, otrzymaliśmy cudowny dar kapłaństwa służebnego, by być współpracownikami stanu biskupiego w realizacji misji apostolskiej powierzonej przez Chrystusa Jego Oblubienicy – Kościołowi.
Sobór Watykański II zwięźle stwierdził, że „celem, do którego zmierzają prezbiterzy przez swoją posługę i życie, jest chwała Boga Ojca w Chrystusie” (Presbyterorum Ordinis, 2). Chwała ta polega na tym, że ludzie świadomie, dobrowolnie i z wdzięcznością przyjmują doskonałe dzieło Boże dokonane w Chrystusie i wyrażają je całym swoim życiem. Dlatego kiedy kapłani intensywnie przeżywają swoją kapłańską rzeczywistość – oddając się modlitwie, adoracji, głoszeniu słowa Bożego, sprawowaniu Ofiary Eucharystycznej, posłudze pojednania czy innym sakramentom – wnoszą osobisty, cenny i zasługujący wkład w pomnożenie chwały Bożej i w ubogacenie ludzi życiem Bożym.
Zaledwie kilka miesięcy temu, z wielkim wzruszeniem i drżeniem serca, zamknąłem Święte Drzwi bazyliki św. Piotra, kończąc Rok Jubileuszowy Odkupienia – rok miłosierdzia Pańskiego.
W tym Nadzwyczajnym Roku Świętym, który był przeżywany z wielkim żarem we wszystkich Kościołach partykularnych, zwróciłem się w sposób szczególny do prezbiterów – nie tylko po to, aby pogłębili świadomość tajemnicy Odkupienia, będącej żywym źródłem sakramentalnego kapłaństwa, ale także, by byli radosnymi i godnymi sługami Chrystusa oraz szafarzami tajemnic Bożych (por. 1 Kor 4,1). Ileż łask, ileż miłosierdzia, ileż przebaczenia Bóg udzielił w tym Roku Świętym przez ofiarną i niestrudzoną posługę kapłanów całego świata, a także przez waszą posługę, kapłani i zakonnicy Viterbo! To samo podziękowanie, które w tylu okolicznościach skierowałem do kapłanów całego Kościoła, kieruję dziś również do was, którzy na pewno w sercu zachowujecie wspomnienie powrotu tylu braci do domu Ojca!
W świetle doświadczenia Nadzwyczajnego Roku Świętego pragnę wam dziś powiedzieć: drodzy współbracia w kapłaństwie, bądźcie zawsze i w każdych okolicznościach godnymi kapłanami Chrystusa!
W szczególny sposób jesteście – i powinniście być – sługami słowa Bożego (por. 2 Kor 11,7). Waszym pierwszym obowiązkiem jest głoszenie orędzia Chrystusa (por. Ga 2,5).
To podstawowe zadanie domaga się nieustannego studium, złączonego z głęboką medytacją, Pisma Świętego, Ojców Kościoła, Tradycji, Magisterium Kościoła. To głoszenie może i powinno przybierać – zależnie od osób i okoliczności – różne formy: może być katechezą, analizą problemów współczesności w świetle Objawienia Bożego, dalszym pogłębianiem według różnych potrzeb. Należy jednak zawsze pamiętać, że kapłan nie może i nie powinien głosić samego siebie, swojej osobistej wizji rzeczywistości, własnej ideologii, lecz winien głosić słowem i życiem Chrystusa i to Chrystusa ukrzyżowanego (por. 1 Kor 1,23; 2,2), przekazując Ewangelię, która jest „mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego, kto wierzy” (Rz 1,16).
Jesteście ponadto szafarzami sakramentów, a w szczególności Eucharystii i Pojednania. Chciałbym was zachęcić, abyście coraz szerzej otwierali oczy i coraz głębiej pojmowali, co to znaczy sprawować Eucharystię – ofiarę samego Chrystusa, powierzoną naszym kapłańskim wargom i rękom w zgromadzeniu Kościoła; abyście lepiej rozumieli, co oznacza odpuszczać grzechy i jednać ludzkie sumienia z Bogiem nieskończenie świętym, Bogiem prawdy i miłości; co znaczy działać in persona Christi– w imię Chrystusa.
Jesteście sługami sprawy niezwykłej, wzniosłej, nadprzyrodzonej! To pociąga za sobą i wymaga jasnej świadomości wielkości i misji, którą Chrystus powierzył wam przez ręce Kościoła; wymaga życia wewnętrznego i świadectwa zewnętrznego w doskonałej harmonii i zgodności z tym najwyższym celem. Wszystko to może być po ludzku trudne i wymagające. Ale Chrystus, który was powołał, byście poszli za Nim i stali się narzędziami Jego Odkupienia, da wam łaskę i moc, byście godnie pełnili waszą misję. Trzeba będzie modlić się, modlić się nieustannie (por. Łk 18,1); czerpać siłę z wysoka w stałym dialogu modlitwy i medytacji; być zawsze zjednoczonymi z Chrystusem, życiem naszego życia (por. Ga 2,20)!
Nie poddawajcie się zniechęceniu wobec obiektywnych trudności dzisiejszego apostolatu, a zwłaszcza nie ulegajcie pokusie – tak rozpowszechnionej w mentalności współczesnej produktywności – że wasza posługa jest „bezużyteczna”. W homilii podczas jubileuszu kapłanów (nr 5) powiedziałem: „Prośmy Chrystusa o jedną tylko rzecz: aby każdy z nas umiał lepiej, jaśniej i skuteczniej służyć obecności Jego – Pasterza pośród ludzi dzisiejszego świata! To jest zarazem tak ważne dla nas, aby nie ogarnęła nas pokusa bezużyteczności, to znaczy pokusa, że czujemy się zbędni. Bo to nie jest prawda. Jesteśmy potrzebni bardziej niż kiedykolwiek, bo Chrystus jest bardziej niż kiedykolwiek potrzebny! Dobry Pasterz jest bardziej niż kiedykolwiek potrzebny!” (Jan Paweł II, Homilia podczas jubileuszu kapłanów w bazylice św. Piotra, 23 II 1984, Insegnamenti di Giovanni Paolo II, VII/1 [1984] 475).
Zanim dokonam obrzędu koronacji czcigodnego wizerunku „Madonny della Quercia”, przed którym tyle razy przychodziliście się modlić i medytować, pragnę stać się wyrazicielem waszych uczuć, wznosząc modlitwę do Najświętszej Maryi Panny, aby nas chroniła i wspierała.
O Matko Boża della Quercia!
Od wieków wierny lud Viterbo czci Cię z czułą pobożnością i żarliwą ufnością w tym sanktuarium, które sztuka uczyniła pięknym, jasnym i gościnnym.
Wiele wieków temu człowiek, ścigany przez swoich wrogów, zmęczony i zrozpaczony, rzucił się do stóp Twojego wizerunku umieszczonego na dębie, obejmując jego pień i powierzając Tobie – swojej jedynej i ostatniej nadziei – życie, które było w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Ty go ocaliłaś!
Dziś i ja, następca Piotra, przychodzę jako pielgrzym i błagalnik, aby Cię czcić, aby Cię błagać, aby prosić o Twoją pomoc dla Kościoła i dla całej ludzkości.
Ocal i nas, o Najświętsza Dziewico!
Chroń Kościół pielgrzymujący po tej ziemi pośród niebezpieczeństw i zasadzek. Spraw, aby zawsze był znakiem i narzędziem Odkupienia dokonanego przez Twojego Syna!
Chroń to miasto i jego mieszkańców od wszelkiego zła, a szczególnie od zła grzechu, który oddziela od Twojego Boskiego Syna, który dla naszego zbawienia wcielił się, umarł i zmartwychwstał!
Chroń kapłanów – tych kapłanów.
Spraw, aby dzień po dniu odnawiali w wierze i modlitwie dar Boży, który otrzymali przez nałożenie rąk biskupa (por. 2 Tm 1,6); aby zawsze byli radosnymi i niestrudzonymi świadkami i sługami Odkupienia!
Chroń zakonników – tych zakonników!
Spraw, aby poprzez radosną realizację rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa dawali tu na ziemi wiarygodne świadectwo nowych niebios i nowej ziemi, których oczekujemy w wierze i nadziei chrześcijańskiej (por. Iz 65,17; 2 P 3,13).
Chroń seminarzystów – tych seminarzystów, którzy przygotowują się do kapłaństwa!
Spraw, aby zawsze otwierali się posłusznie na słowo Twojego Syna, który ich powołał, aby poszli za Nim.
Wzbudzaj w młodych dnia dzisiejszego, którzy poszukują ideałów i autentycznych wartości, gotowość do służenia Bogu z całym zapałem ich wieku!
O Matko Boża della Quercia, spraw, aby narody i ludy żyły w zgodzie, sprawiedliwości i pokoju!
Amen!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
