Ze smutkiem przekazujemy informację, że 12 grudnia br., przeżywszy 82 lata, 62 lata życia zakonnego i 55 lat kapłaństwa – zmarł śp. o. Eustachy Rakoczy.
Bolesław Kazimierz Rakoczy urodził się 23 lutego 1943 roku w Budzyniu z rodziców Czesława i Ireny z domu Grzeczka. Sakrament chrztu świętego przyjął 7 marca 1943 roku w kościele parafialnym w Żoniu.
W latach 1950 – 1952 ze względu na pracę ojca, uczęszczał do szkoły podstawowej w Wałbrzychu, z kolei w latach 1952 – 1957 do szkoły podstawowej w Budzyniu. Następnie rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Chodzieży, gdzie w maju 1962 roku uzyskał świadectwo dojrzałości.
Wychowywał się w rodzinie o patriotycznych tradycjach, ponieważ dojrzewał w cieniu wspomnień swego dziadka Piotra Grzeczki, byłego Powstańca Wielkopolskiego, który swego wnuka uczył miłości do Ojczyzny, wpajał mu przekonanie o odzyskaniu przez Polskę niepodległości, uczył historii Polski oraz opowiadał o narodowych bohaterach. W domu rodzinnym z wielkim pietyzmem pielęgnowano kult Matki Bożej Częstochowskiej, jak sam wielokrotnie powtarzał: „dziadek walczył pod sztandarem, na którym przedstawiona była Matka Boża Częstochowska, po latach jego wnuk poszedł znów walczyć pod tym sztandarem na Jasną Górę”.
W maju 1962 roku zwrócił się z prośbą o przyjęcie do Zakonu Paulinów. Nowicjat w Leśnej Podlaskiej rozpoczął 31 sierpnia 1962 roku i w tym dniu przyjął także habit oraz otrzymał imię zakonne – Eustachy. Pierwszą profesję zakonną złożył 1 września 1963 roku na ręce leśniańskiego przeora Ojca Wawrzyńca Kościeleckiego. Następnie rozpoczął studia
filozoficzno – teologiczne w WSD w Krakowie na Skałce. Profesję wieczystą złożył 28 sierpnia 1969 w kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze na ręce Generała Zakonu Ojca Jerzego Tomzińskiego. W dniu 21 grudnia 1969 roku w Krakowie przyjął święcenia diakonatu z rąk Księdza Biskupa Juliana Groblickiego. Natomiast święcenia prezbiteratu otrzymał dnia 13 czerwca 1970 roku na Jasnej Górze z rąk Księdza Biskupa Stefana Bareły.
Po święceniach został skierowany do posługi duszpasterskiej w Łęczeszycach, gdzie pełnił obowiązki katechety. Rok później powrócił na Jasną Górę. W narodowym sanktuarium powierzono Ojcu Eustachemu opiekę nad liturgiczną służbą ołtarza oraz powołano go do rady duszpasterskiej Jasnej Góry. Od 1973 roku Ojciec Eustachy pomagał w przygotowaniu kroniki sanktuarium, a także opracowywał komunikaty wysyłane do Biura Prasowego Sekretariatu Episkopatu Polski.
W 1975 roku Generał Zakonu skierował Ojca Eustachego do pracy duszpasterskiej w Warszawie oraz na studia z zakresu historii sztuki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1977 roku Ojciec Eustachy został sekretarzem generalnym zakonu. W 1978 roku został przeniesiony do klasztoru w Leśnej Podlaskiej. W 1984 roku ponownie wraca do klasztoru w Warszawie, aby kontynuować studia na Akademii Teologii Katolickiej, które ukończył na podstawie pracy magisterskiej: „Jasnogórska Mensa Mariana”. W 1990 roku Ojciec Eustachy decyzją Generała Zakonu Ojca Jana Nalaskowskiego został mianowany proboszczem parafii i przeorem klasztoru w Leśnej Podlaskiej. W 1994 roku na podstawie rozprawy doktorskiej pt: „Jasnogórska Hetmanka. Studium historyczno-ikonograficzne” uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych nadany przez Wydział kościelnych nauk historycznych i społecznych Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.
Po zakończeniu kadencji przeora w Leśnej Podlaskiej został przeniesiony do Warszawy. W 1997 roku powraca na Jasną Górę gdzie nieustannie troszczył się o środowiska kombatanckie pielgrzymujące do narodowego sanktuarium. W latach 2000-2009 Ojciec Eustachy pracował w Akademii Polonijnej w Częstochowie, gdzie pełnił obowiązki prorektora i rektora. W 2002 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie na podstawie pracy habilitacyjnej: „Znak Ojczyzny. Jasnogórski ryngraf w polskiej tradycji rycersko-żołnierskiej”.
Bez wątpienia szczególnym powołaniem Ojca Eustachego była służba i troska o kombatantów i ich rodziny. Prymas Polski Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński nazwał Ojca Eustachego Rakoczego Jasnogórskim Kapelanem Żołnierzy Niepodległości. W latach 70. XX wieku rozpoczął organizowanie duszpasterstwa różnych środowisk kombatanckich. Tę działalność prowadził aż do końca życia. Z wielką troską i oddaniem uczestniczył nie tylko w oficjalnym życiu różnych formacji kombatanckich, ale także, co należy podkreślić angażował się we wszechstronną pomoc poszczególnym osobom, które walczyły o wolność i niepodległość naszej Ojczyzny. Jego zaangażowanie w ruch kombatancki i niepodległościowy przyniosło mu liczne odznaczenia, w tym Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Jasnogórski Kapelan Żołnierzy Niepodległości do końca swych dni wspierał swą modlitwą środowiska patriotyczne zwłaszcza podczas codziennego Apelu Jasnogórskiego.
Ostatnie tygodnie życia Ojca Eustachego były naznaczone krzyżem cierpienia, które ofiarował Bogu. Kilkanaście dni temu znalazł się w szpitalu w Częstochowie, gdzie w dniu 12 grudnia 2025 roku, w 82 roku życia, w 62 roku życia zakonnego i 55 roku życia kapłańskiego Miłosierny Bóg powołał Ojca Eustachego do Siebie.
W pamięci swoich współbraci oraz ludzi świeckich śp. Ojciec Eustachy Rakoczy pozostanie przede wszystkim jako jasnogórski Kapelan Żołnierzy Niepodległości, duszpasterz środowisk kombatanckich. Człowiek, który całkowicie poświęcił swe życie służbie Bogu, Maryi – Hetmance Wojska Polskiego i Ojczyźnie.
Niech Matka Boża, Pani Jasnogórska, którą gorąco umiłował, uprosi dla niego łaskę życia wiecznego i zaprowadzi do swego Syna, Jezusa Chrystusa. Niech odpoczywa w pokoju.
Za: www.paulini.pl
