Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW 65. ZGROMADZENIA GENERALNEGO WŁOSKIEJ KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONNYCH (CISM)
Rzym, Sala Klementyńska, 07 listopada 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
Dzień dobry wszystkim i witam was – widzę tu więcej entuzjazmu niż podczas dnia młodzieży! To znaczy, że wszyscy jesteście młodzi!
Serdecznie pozdrawiam wszystkich uczestników 65. Zgromadzenia Generalnego Włoskiej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych.
Temat, który obraliście, brzmi: Zarządzanie Nadzieją. Formy i style rządzenia prowincjami w Kościele synodalnym. Jest to perspektywa wymagająca, która odzwierciedla bogactwo czasu łaski, jaki przeżywa obecnie Kościół, a równocześnie jego złożoność.
Wspólnota wierzących nigdy nie uchylała się od wyzwań i bodźców pochodzących od czasów i miejsc, w których przyszło jej żyć; również dzisiaj pragnie z ufnością i wielkodusznością nadal to czynić, niosąc orędzie Chrystusa do każdego obszaru życia społecznego i na wszystkie krańce świata. W tym wysiłku obecność osób konsekrowanych zawsze była znacząca i opatrznościowa, jako zaczyn, proroctwo i siła dla całego Ludu Bożego (por. Sob. Wat. II, konst. dogm. Lumen gentium, 44). Temat, który obraliście, potwierdza waszą wierność temu zadaniu, szczególnie na drodze „nawrócenia synodalnego”, jaką przeszliśmy w ostatnich latach.
Dokument końcowy ostatniego Synodu przypomniał, że to właśnie rodziny zakonne, na przestrzeni wieków, „dojrzewały poprzez wypróbowane praktyki życia synodalnego i rozeznawania wspólnotowego, ucząc się harmonizować dary indywidualne i wspólną misję” (Dokument końcowy, 26 października 2024, 65). Synodalność, wpisana w naturę Kościoła (por. Franciszek, Przemówienie do wiernych Diecezji Rzymu, 18 września 2021), przynależy tym bardziej do waszego powołania. To sprawia, że jesteście w sposób szczególny zdolni do wniesienia wkładu w wysiłki podejmowane na całym świecie w tym kierunku. Dochodzi do tego rosnąca wartość międzykulturowości wspólnot zakonnych, odpowiadająca potrzebom współczesnych społeczeństw (por. tamże).
Jednak ten duchowy i wspólnotowy „kapitał” nie może być rozumiany jako rzeczywistość stała i niezmienna: jest on owocem dynamizmu życia i wiary, które nieustannie potrzebują rozwijać się, wzrastać i wyrażać się w różnorodności kontekstów charyzmatycznych oraz w ciągłej nowości sytuacji i relacji.
Wiąże się to z koniecznością dbania o nie jak o owoc żywego organizmu, potrzebującego pokarmu, uwagi, a czasem także uzdrowienia. Szczególną rolę odgrywa w tym posługa autorytetu, z formami i stylami „rządzenia”, zdolnymi rodzić nadzieję w pielgrzymowaniu braci, wspierając ich wielkoduszną i owocną działalność apostolską.
Szukając wskazań, jak tę drogę realizować, możemy odwołać się do nauczania wspomnianego Dokumentu końcowego Synodu, który wskazuje trzy istotne postawy: rozeznanie eklezjalne, troska o procesy decyzyjne oraz zobowiązanie do odpowiedzialności w działaniu i ocenie jego owoców (por. tamże, 79). Są to procesy powiązane, wspierające się i korygujące wzajemnie. Wierność Kościołowi ukierunkowuje i rozświetla zaangażowanie braci, ożywia ich współodpowiedzialność, zapewnia przejrzystość i ułatwia wzajemne otwarcie, które jedynie daje możliwość współpracy wszystkich. Szczery dialog, dzielenie się, braterskie upomnienie – mogą bardzo pomóc w unikaniu i przezwyciężaniu ewentualnych tendencji do partykularyzmu czy autoreferencyjności (por. Franciszek, Przemówienie do diecezjalnych referentów drogi synodalnej we Włoszech, 25 maja 2023). Jest to ostatecznie droga oczyszczenia, aby osoby i wspólnoty były coraz bardziej wolne w dobru – zarówno w wymiarze wzrostu osobistego, jak i praktykowania miłości. Dotyczy to również odnowionej wierności charyzmatowi, która wymaga ciągłego ogołacania się z form i przywiązań nieistotnych, a nawet szkodliwych dla żywej realizacji misji przekazanej przez założycieli.
W tym kontekście pragnę szczególnie podkreślić wagę zachęcania do stosowania owocnej rotacji odpowiedzialności w stylu rządzenia, aby unikać stagnacji prowadzącej do usztywnień i skostnienia. Papież Franciszek wielokrotnie przestrzegał nas przed niebezpieczeństwem „wód stojących”.
Święty Augustyn w Soliloquiach, pyta: «Dlaczego pragniesz, aby osoby ci bliskie żyły i mieszkały z tobą?» – i odpowiada: «Abyśmy mogli wspólnie, w zgodnej współpracy, badać naszą duszę i Boga. W ten sposób ten, kto pierwszy znajdzie rozwiązanie, będzie mógł bez trudu doprowadzić do niego również innych» (I, 12.20). Jest to myśl bardzo wymowna dla synodalnego wymiaru odpowiedzialności, jaka jest nam powierzona wobec braci.
Najdrożsi, dziękuję wam za wierność, z jaką pełnicie waszą niełatwą posługę. Towarzyszę wam moją modlitwą i z serca wam błogosławię. Dziękuję.
Tłumaczenie: OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
