Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW X KAPITUŁY GENERALNEJ MAŁEGO DZIEŁA BOŻEJ OPATRZNOŚCI (ORIONISTÓW)
Rzym, 16 maja 1992 r.
Bracia najdrożsi!
1. Witam was serdecznie! Przeżywaliście X Kapitułę generalną Małego Dzieła Bożej Opatrzności: trud szlachetny i błogosławiony, ponieważ jest to trud dla Królestwa Bożego! Wasze Zgromadzenie Kapitulne odbyło się kilka miesięcy po nagłej śmierci Dyrektora generalnego Dzieła, księdza Giuseppe Masiero oraz Ekonoma, księdza Angelo Riva. Zostałem niemal natychmiast poinformowany o ich tragicznej śmierci i cierpiałem oraz modliłem się razem z wami. Teraz zaś raduję się wraz z wami, ponieważ po chwilach tak ciężkiej próby, dzięki waszym odpowiedzialnym decyzjom, Pan dał Zgromadzeniu nowego Przełożonego i nową Radę generalną. Składam zatem pozdrowienie księdzu Roberto Simionato, wybranemu przez was na szóstego następcę księdza Orione oraz Radcom generalnym, których powołaliście na najbliższe sześć lat. Z całego serca życzę, aby z pomocą Boga i pracując w stałej jedności zamierzeń, wiernie wypełniali powierzoną im misję dla dobra waszego Dzieła i Kościoła. Niech zawsze ożywia ich duch gorliwej służby ubogim oraz apostolska troska, które były właściwe waszemu błogosławionemu Założycielowi. Niech przede wszystkim przedłużają jego świetlane świadectwo miłości do Chrystusa, do maluczkich oraz do tych, którzy żyją na marginesie społeczeństwa.
2. Idąc za najnowszymi wskazaniami Kościoła, z którym łączy was ślub szczególnej wierności, długo zastanawialiście się podczas Kapituły nad tym, jak ukierunkować przyszłość Zgromadzenia w perspektywie misyjnej oraz troski o osoby i narody oczekujące głoszenia Ewangelii i pragnące autentycznej sprawiedliwości i konkretnej solidarności. W ten sposób temat nowej ewangelizacji z całą mocą narzucił się waszemu sumieniu. Ukazuje się on dziś wam jako realizacja żarliwego wołania waszego Ojca: „Dusze! Dusze!”. Wołania, które przedłuża „pragnę” Jezusa na krzyżu. Wołania, które zawsze musi być powtarzane przez każdego z osobna i przez wszystkich razem. Nie może być prawdziwej ewangelizacji bez apostolskiego zapału. Nie istnieją wybory dla Królestwa, jeśli nie są motywowane autentycznym zapałem w wymiarze osobistym i wspólnotowym. Księga Dziejów Apostolskich, zwłaszcza w tym okresie paschalnym, nieustannie nam o tym przypomina. Jak Apostołowie, tak i wy, Ojcowie Kapitulni, zostajecie posłani jako gorliwi zwiastuni, aby rozpowszechniać decyzje podjęte przez Kapitułę w całym waszym Instytucie.
3. „Być dziś założycielem”: taki był temat Kapituły generalnej, podczas której staraliście się ukazać waszą specyficzną misję w Kościele według charyzmatu błogosławionego Alojzego Orione. U progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa przeżywamy czas pełen wyzwań i ogromnych pozytywnych możliwości. Czas, w którym granice ewangelizacji poszerzają się, domagając się odważnych wyborów apostolskich. Kształtowanie się bardziej zjednoczonego świata dzięki rozwojowi komunikacji, upowszechnianie się wśród narodów wartości ewangelicznych, które Jezus wcielił w życie, a także sam typ rozwoju ekonomicznego i technicznego, często pozbawionego duszy, wymagają od wierzących — a w sposób szczególny od was, osób konsekrowanych — odnowionego zapału, misyjnej odwagi, stałej dyspozycyjności oraz niezłomnej wierności Chrystusowi i Jego Ewangelii nadziei i miłosierdzia. Jestem tego pewien że w zaangażowaniu na rzecz nowej ewangelizacji wasza Rodzina zakonna odnajdzie właściwe racje i konkretne bodźce do nieustannego wzrostu i żywego odnowienia ewangelicznego, jeśli potrafi otworzyć się na autentyczną świadomość misyjną. W ten sposób, wierni duchowemu dziedzictwu pozostawionemu wam przez księdza Orione, będziecie w tym czasie przedłużeniem jego służby sprawie Chrystusa i orędziu zbawienia.
4. Kościół domaga się zatem od was także dzisiaj, abyście przeżywali wasz „charyzmat” z pełną uległością wobec Ducha Świętego i z hojną otwartością na zmienione wymagania obecnej epoki. Ksiądz Orione tak streszczał cel waszego Instytutu: „Instaurare omnia in Christo: za łaską Bożą wszystko odnowić w nieskończonej Miłości Jezusa Chrystusa przez realizację programu papieskiego”. Jakże potrzebny jest dziś wasz specyficzny wkład w życie wspólnot kościelnych i w całe społeczeństwo! Ksiądz Orione, niezwykle wrażliwy na misję Kościoła, dostrzegał rosnący na początku naszego wieku rozdźwięk między duchowieństwem a ludem, między religią a społeczeństwem, między pobożnością a obyczajami moralnymi. Wiara i Ewangelia, choć głęboko zakorzenione w tradycji ludu, wydawały się niemal bez wpływu na nowe problemy i zainteresowania życia rodzinnego, społecznego i kulturalnego. Zwłaszcza masy robotnicze były pociągane i pochłaniane przez inne ideologie i inne obyczaje. Potrzebny był nowy sposób bycia „solą i zaczynem świata”, nowy sposób „siania Chrystusa w ludzie”, jak on sam lubił powtarzać. Była to pilna potrzeba Kościoła tamtego czasu. I pozostaje ona pilną potrzebą Kościoła także dzisiaj. Społeczeństwo takie jak nasze, które z jednej strony niemal dumnie skłania się ku materializmowi życia, a z drugiej odczuwa pustkę i tęsknotę za Bogiem, potrzebuje świadków tajemnicy, potrzebuje żywych znaków Ewangelii. Jesteście wezwani, jak wasz duchowy Ojciec, aby być tymi świadkami i tymi żywymi znakami Chrystusa w dzisiejszym świecie; odważnymi apostołami, otwartymi na perspektywy misyjne, które ożywiają rodzinę wierzących.
5. Będziecie mogli odpowiedzieć na to niełatwe, lecz porywające powołanie jedynie wtedy, gdy pozostaniecie mocno zakorzenieni w tym, co istotne w życiu zakonnym: w uległym naśladowaniu Chrystusa ubogiego, czystego i posłusznego; gdy będziecie nieustannymi miłośnikami Bożej Woli; gdy uczynicie z modlitwy niezastąpiony pokarm waszego istnienia; gdy nie ulegniecie pokusom sekularyzmu i zachowacie nienaruszony styl ubóstwa, prostoty i zawierzenia Bożej Opatrzności, właściwy waszemu Założycielowi. Wasza posługa apostolska wśród ubogich i wśród młodych — ta ostatnia w sposób znamienny przypomniana w tym roku setnej rocznicy pierwszego Oratorium założonego przez księdza Orione — będzie tym bardziej owocna i będzie służyć jedności Kościoła, jeśli przede wszystkim pośród was nigdy nie zabraknie jedności myśli i braterskiej komunii.
Wasze Dzieło, które rozbija swoje misyjne namioty na wszystkich kontynentach, niech zawsze zachowuje ducha początków. Niech będzie zawsze takie, jakim chciał je Założyciel: rodziną pokorną, radosną, całkowicie oddaną służbie ubogim, aby wszystkich, z najsłodszą miłością, prowadzić do Chrystusa w Kościele.
Niech w tej misji towarzyszy wam macierzyńska pomoc Maryi, „Matki i niebieskiej Założycielki” waszego Zgromadzenia, jak lubił powtarzać ksiądz Orione. Niech Ona wspiera i prowadzi kroki nowego Dyrektora generalnego, nowej Rady generalnej oraz całej waszej Rodziny duchowej. Niech zachętą będzie dla was także błogosławieństwo, którego chętnie udzielam wam tutaj obecnym oraz wszystkim członkom — zakonnikom, zakonnicom i świeckim — Małego Dzieła Bożej Opatrzności.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
