Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH DO RZYMU NA OGŁOSZENIE
110 NOWYCH BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 02 października 1995 r.
Czcigodni Bracia w biskupstwie,
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Hymn uwielbienia i dziękczynienia, który z całego Kościoła wznosi się do Boga za dar nowych Błogosławionych, rozbrzmiewa na nowo podczas dzisiejszego spotkania, w którym zatrzymujemy się raz jeszcze, aby rozważać heroiczne przykłady wiary i cnót chrześcijańskich, jakie ci nasi bracia w Chrystusie nam ofiarują.
Pozdrawiając serdecznie was wszystkich, którzy przybyliście do Rzymu z Włoch, z Francji i z Hiszpanii, by uczestniczyć w uroczystej liturgii beatyfikacyjnej, kieruję moją myśl przede wszystkim ku pielgrzymom języka włoskiego, a zwłaszcza ku Ojcom Pijarom. Najdrożsi, dzisiaj kontemplujecie w Piotrze Casani, pierwszym współpracowniku św. Józefa Kalasancjusza oraz w Dionizym Pamplona wraz z jego dwunastoma towarzyszami męczennikami, świetlane przykłady radykalnej konsekracji Bogu w życiu zakonnym oraz ofiarnego oddania bliźniemu w miłości. Umiejcie w pełni przyjąć aktualność ich przesłania, zwłaszcza w odniesieniu do chrześcijańskiej i kulturalnej formacji młodych pokoleń.
Po francusku:
2. Z wielką radością witam pielgrzymów francuskich. Pozdrawiam w sposób szczególny księdza biskupa Josepha Duvala, księdza biskupa Jacques’a Davida oraz innych obecnych tutaj biskupów.
Drodzy przyjaciele, przywołując dziś rano pamięć kapłanów, którzy u wybrzeży Charente ponieśli męczeństwo za wiarę i za miłość do Kościoła, pragniemy oddać hołd ludziom, którzy dali świadectwo krwi w duchu absolutnej wierności Kościołowi. W sposób heroiczny ukazali, że w czasie kryzysu, jak zresztą w każdym czasie, wierność Następcy Piotra jest kryterium wierności Chrystusowi. A ta wierność stała się także miłością do ojczyzny, która ich jednak prześladowała. Jan Chrzciciel Souzy, na dwa dni przed śmiercią, żywił jeszcze pragnienie, aby Francja odnalazła drogę religii katolickiej.
Kapłani ci troszczyli się o to, aby być ludźmi Ewangelii. W pełni przeżywali słowa św. Pawła: „Gdy jestem słaby, wtedy jestem mocny”.
Misjonarze wiary i miłości wewnątrz samej ładowni okrętu, „zostali powaleni, lecz nie unicestwieni”. Niech ci ludzie, którzy przynoszą chwałę Kościołowi we Francji, staną się odtąd wzorami i orędownikami dla kapłanów waszych diecezji oraz dla wszystkich waszych wspólnot!
Po hiszpańsku:
3. Cieszę się, że mogę zwrócić się z serdecznością do pielgrzymów języka hiszpańskiego, którzy z radością uczestniczyli w beatyfikacji 45 męczenników prześladowań religijnych, jakie miały miejsce w Hiszpanii w latach 1936–1939.
Przede wszystkim pragnę serdecznie pozdrowić moich Braci w biskupstwie oraz władze cywilne, które swoją obecnością zechciały wyrazić szacunek dla postaci Błogosławionych i dla wartości, jakie ucieleśniają. Pozdrawiam również z wielką serdecznością zakonników i zakonnice zgromadzeń, do których należeli ci męczennicy.
4. Większość tych męczenników łączy to, że poświęcili się Panu i oddali się nauczaniu. Przy tej okazji pragnę przypomnieć chrześcijańskim rodzicom o nieuchronnym obowiązku, jaki na nich spoczywa w wychowaniu dzieci, troszcząc się, aby — wszelkimi dostępnymi środkami — zarówno w szkole publicznej, jak i prywatnej zapewnić im taki model nauczania, który byłby spójny z ich wiarą i kulturą.
Przekazywanie orędzia chrześcijańskiego poprzez katechezę i wychowanie szkolne jest przymiotem zasługującym na szczególną uwagę. Chociaż rodzice są pierwszymi odpowiedzialnymi za chrześcijańską formację swoich dzieci, trzeba mieć na uwadze, że szkoła powinna zapewniać także nauczanie religii. Nauczanie to winno być przekazywane z pełnym poszanowaniem wolności sumienia, przy jednoczesnym zabezpieczeniu podstawowego prawa rodziców, tym bardziej w kraju, w którym większość z nich domaga się tego dla swoich dzieci.
5. Teruel i Zakon św. Augustyna są najbliższymi adresatami bogatego przesłania pozostawionego przez Błogosławionych Anzelma Polanco i Filipa Ripolla: wierność Bogu i Kościołowi, przeżywana w doświadczeniu przyjaźni w Chrystusie, a na końcu wspólne cierpienie. Ich wierność stawia pytanie o wierność każdego z nas w podążaniu za własnym powołaniem.
Biskupi i kapłani znajdują w tych dwóch wybitnych postaciach wzór świętości osiągniętej w wykonywaniu świętej posługi. Zakonnicy i zakonnice odnajdują w konsekracji na służbę Kościołowi skuteczną pomoc, aby nadal przeżywać swoje powołanie. Niech ci dwaj męczennicy będą dla wszystkich stałą zachętą do dawania świadectwa wartościom Królestwa i niech wyjednają również umiłowanej diecezji Teruel liczne powołania do życia kapłańskiego i zakonnego.
6. Piotr Ruiz de los Paños oraz jego ośmiu towarzyszy męczenników z Bractwa Operariuszy Diecezjalnych skutecznie pracowali nad wzbudzaniem i formowaniem powołań kapłańskich. Jako wzorowi wychowawcy nie szczędzili wysiłków w formacji seminarzystów, przez osobiste towarzyszenie każdemu z nich oraz przez troskliwą uwagę okazywaną rodzinom uczniów, co przyniosło im wielki szacunek.
Piotr Ruiz de los Paños przekazał ponadto, założonym przez siebie Uczennicom Jezusa, gorliwość w promocji powołań. Niech Pan uczyni owocną krew tych męczenników, budząc powołanie w wielu młodych ludziach i zsyłając przez ich wstawiennictwo obfite łaski na seminarzystów i kapłanów Hiszpanii oraz Meksyku.
7. Zamysł Boży sprawił, że beatyfikacja Piotra Casani zbiegła się z beatyfikacją Dionizego Pamplony i dwunastu towarzyszy pijarów.
Nowi Błogosławieni dają nam wspaniały przykład spójności i wierności wymaganiom własnego powołania. Wydarzenie to napełnia szczególną radością liczną Rodzinę Kalasantyńską oraz wiernych, którzy są z nimi w jakiś sposób związani. Świadectwo ich życia skłania wszystkich do dziękowania Bogu oraz do bardziej intensywnego zaangażowania w zadanie ukazywania w dzisiejszym społeczeństwie prymatu wartości chrześcijańskich.
8. Trzej męczennicy ze Zgromadzenia Maryi, Karol Eraña, Fidel Fuidio i Jezus Hita, urodzeni w rodzinach chrześcijańskich, bardzo wcześnie odkryli swoje powołanie wychowawców. Przygotowali się zawodowo i prowadzili nauczanie w różnych miejscach. Ich heroiczna śmierć, przyjęta ze spokojem, była ukoronowaniem ich nauczania.
Dziś są świadkami dla całej Rodziny Mariańskiej wielkości powołania wychowawcy chrześcijańskiego, wzniosłości przebaczenia i pojednania, które przypieczętowali własną krwią, a także miłości do Maryi, która wstawia się za nami i pomaga nam iść lepiej i jak najbliżej Pana.
9. Siedemnaście Sióstr Doktryny Chrześcijańskiej, z Matką Ángelą de San José Lloret Martí na czele, przeżywało swoje powołanie zakonne w nauczaniu katechizmu dzieci i dorosłych, ukazując z troskliwością treść i godną podziwu spójność wiary katolickiej oraz objawiając — w radosnej prostocie swej konsekrowanej kobiecości — macierzyńskie oblicze Kościoła, którego były wiernymi córkami.
Niech Bóg sprawi, aby światło wiary, które doprowadziło je do przyjęcia męczeństwa, uwolniło mężczyzn i kobiety naszych czasów od religijnej niewiedzy i niewoli zła, prowadząc ich ku prawdziwej wolności. Niech ich godne podziwu przykłady będą dla ich rodziny zakonnej zachętą do zachowania zawsze wierności Kościołowi.
10. Wincenty Vilar David, pochodzący z Manises (Walencja), jest pierwszym świeckim męczennikiem beatyfikowanym z prześladowań religijnych, które dotknęły Hiszpanię w tamtych latach. Już od wczesnych lat dawał oznaki wiary uwewnętrznionej i autentycznie wyznawanej. W życiu małżeńskim i w wykonywaniu zawodu świeckiego wyróżniał się zaangażowaniem na rzecz rozwoju człowieka, ładu i pokoju. Wobec robotników wcielał w życie naukę społeczną Kościoła i zawsze prowadził niestrudzoną działalność w parafii oraz w katolickich ruchach apostolskich.
Prosimy Boga, aby śmierć tego człowieka dobrego i wiernego swojej wierze, umęczonego z powodu przekonań religijnych, wzbudziła w Kościele, który zbliża się do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, nowych i odważnych świadków Ewangelii w rodzinie, w świecie pracy i w życiu publicznym.
Po włosku:
11. Najdrożsi Bracia i Siostry, jakże wspaniała rzesza Błogosławionych wspiera nas na drodze ku Chrystusowi! Ich przykład i ich wstawiennictwo są od dzisiaj ukazywane wszystkim wierzącym.
Wracając do waszych domów i do waszych miast, zabierzcie ze sobą radosne wspomnienie tej beatyfikacji, prosząc nowych Błogosławionych, aby wspierali was w postanowieniach bardziej autentycznego życia ewangelicznego. Niech towarzyszy wam także Apostolskie Błogosławieństwo, którego z serca udzielam każdemu z was, waszym bliskim i waszym wspólnotom kościelnym.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
