Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA BRACI MONTFORT
ŚW. GABRIELA (GABRIELISTÓW)
Rzym, 07 stycznia 1995 r.
Drodzy Bracia
Wasza Kapituła generalna daje mi sposobność, by was przyjąć i dziękuję Bratu Jeanowi Friantowi za uczucia, które wyraził w imieniu was wszystkich, teraz gdy został potwierdzony na urzędzie Przełożonego generalnego Braci Montfort św. Gabriela.
Wasze obrady odbywają się wkrótce po zakończeniu Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu i z wielką satysfakcją stwierdzam, że przyjmujecie za własne wskazania, które wypłynęły z tego zgromadzenia.
Mogę was jedynie zachęcać w pragnieniu odnowy waszego Instytutu, abyście mogli coraz pełniej odpowiadać na szczególne powołanie zakonników-wychowawców, przeznaczonych zwłaszcza do apostolatu wśród najuboższych. W różnych regionach świata, w których jesteście obecni, Kościół liczy na osoby konsekrowane, aby działanie duszpasterskie mogło czerpać pełnię swej mocy dzięki ich apostolskiemu dynamizmowi, połączonemu z żarem duchowym.
Jesteście zatem wezwani do pełnego przeżywania waszego stanu zakonników świeckich. Zachowujcie stałą potrzebę uwzględniania w waszej formacji i refleksji głębi wymagań duchowych, dyscypliny intelektualnej w wierze oraz jakości życia wspólnotowego. Z punktu widzenia duchowości jesteście spadkobiercami wielkiej tradycji montfortańskiej, z którą — jak dobrze wiecie — jestem związany. Idąc za przykładem świętego Ludwika Marii, pozwólcie się prowadzić, z pomocą Matki Pana, miłości Mądrości Przedwiecznej, abyście zawsze byli na służbie Boga. Nieustannie pogłębiajcie wasze rozumienie wiary, abyście w pełni przyjmowali blask prawdy; i sami odczuwali potrzebę wyraźnego rozróżniania pomiędzy doktrynami i nurtami, z którymi spotykacie się na różnych kontynentach, zwłaszcza gdy chodzi o właściwą inkulturację orędzia ewangelicznego. Większość braci żyje w małych wspólnotach; jakość ich życia wspólnotowego ma zasadnicze znaczenie, gdyż stanowi element niezbędny dla ich osobistej dojrzałości oraz wiarygodności ich świadectwa.
Ponieważ jesteście powołani do podejmowania zadań wychowawczych, wasze zakonne przymioty są nieodzowne, abyście mogli być — wraz z waszymi współpracownikami — animatorami młodzieży. Dawajcie im, obok kompetencji zawodowej, wasz zapał ludzi wiary i nadziei oraz waszą ofiarność wobec bliźnich. Idąc za przykładem waszego Założyciela, bądźcie na służbie ubogich, aby prowadzić ich drogą prawdy i życia, czyli drogami, które Odkupiciel ukazuje, by przezwyciężać te obszary mroku i niepewności, w których wielu młodych z trudem odnajduje swoją drogę.
Drodzy Bracia, w ramach naszego krótkiego spotkania mogę jedynie wspomnieć o niektórych zagadnieniach, nad którymi możecie się zastanawiać w perspektywie odnowy waszego Instytutu. Pragnę jednak wyrazić raz jeszcze zaufanie Kościoła w chwili, gdy dokonuje on bilansu i przygotowuje wejście w nowe tysiąclecie. Doceniam wasze zaangażowanie w ten wielki nurt i niech prowadzi on do prawdziwej odnowy w wypełnianiu misji powierzonej przez Chrystusa wszystkim członkom Jego Ciała.
Wspominając postać waszego inspiratora, Ojca Gabriela Deshayes’a, wzywam wstawiennictwa świętego Ludwika Marii Grignion de Montfort oraz błogosławionej Marii-Ludwiki od Jezusa, aby towarzyszyli wam na waszej drodze. Zawierzam was Najświętszej Maryi Pannie, „pierwszej Przełożonej” i udzielam każdemu z was Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
