Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SŁUŻEBNIC MIŁOŚCI MIŁOSIERNEJ
Rzym, 16 listopada 1995 r.
Drogie Siostry
1. Z wielką radością przyjmuję was z okazji waszej Kapituły Generalnej, którą odbywacie w Sanktuarium Miłości Miłosiernej w Collevalenza. Kieruję serdeczne pozdrowienie do każdej z was i za waszym pośrednictwem, do wszystkich sióstr Instytutu, które w różnych domach wielkodusznie realizują swoje apostolstwo. Przede wszystkim pragnę podziękować Panu za waszą obecność w Kościele i proszę Go, aby pomógł wam owocnie wypełniać misję Służebnic Miłości Miłosiernej, doprowadzając — u progu trzeciego tysiąclecia — „drogę miłosierdzia ku przyszłości pełnej nadziei”, jak głosi temat obrad kapitulnych, idąc za przykładem i nauczaniem waszej Założycielki, Sługi Bożej Matki Speranzy od Jezusa.
2. Ponieważ wasz Instytut jest powołany do coraz większego wzrostu i rozszerzania się na całym świecie, podczas tej Kapituły zatwierdziłyście ustanowienie prowincji. Ta nowość pozwoli — poprzez konkretne inicjatywy — zintensyfikować i ułatwić bliższą troskę o każdą siostrę i każdą wspólnotę, a także udzielać lepszej pomocy osobom najbardziej potrzebującym w różnych środowiskach i obszarach kulturowych, w których z gorliwością i oddaniem podejmujecie posługę.
W dziedzinie misji ad gentes, do której czujecie się powołane, wiem, że liczycie na bezpośrednią współpracę Synów Miłości Miłosiernej, z którymi tworzycie wielką Rodzinę Miłości Miłosiernej. Odnosząc się do roli kobiety, osoby konsekrowanej lub świeckiej, u boku kapłanów, pisałem w Liście skierowanym do nich w ostatni Wielki Czwartek: „Gdy chodzi o życie kapłańskie, obecność kobiety ma charakter szczególny… Postać kobiety-siostry ma doniosłe znaczenie w naszej cywilizacji chrześcijańskiej… Macierzyństwo i siostrzana postawa to dwa zasadnicze wymiary relacji między kobietą a kapłanem. Jeśli relacja ta jest kształtowana w sposób spokojny i dojrzały, kobieta nie napotka szczególnych trudności w kontaktach z kapłanem” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XVIII/1 [1995] 585 nn.).
3. Pragnę teraz przypomnieć to, co powiedziałem wam podczas spotkania w Collevalenza: „Świadome potrzeby, jaką człowiek współczesny ma, by spotkać się z miłością ‘Ojca miłosierdzia’, i szczęśliwe, że zostałyście konsekrowane dla szerzenia takiej miłości, ofiarujcie przede wszystkim — wewnątrz waszej wielkiej Rodziny — spokojne i przekonujące świadectwo siostrzanej miłości”. Dlatego też „zadanie głoszenia miłosierdzia Zbawiciela wymaga świadectwa, które byłoby wymowne poprzez jedność i wzajemną miłość miłosierną… Taka miłość siostrzana jest sama w sobie dowodem i ewangelizacją miłosierdzia” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, IV/2 [1981] 729).
4. Aby móc lepiej urzeczywistnić wszystkie cele, które podejmujecie na Kapitule, konieczne będzie oparcie się na pełnym oddaniu i dyspozycyjności każdej z sióstr, odpowiednio przygotowanych do różnych dziedzin apostolstwa. Przede wszystkim jednak konieczne jest, aby każda czuła się w pełni narzędziem Miłosiernej Miłości Boga, przeżywając każdego dnia wasze hasło: „Wszystko z Miłości”. W tym względzie pomoże wam wierność pierwotnemu charyzmatowi, będąca nieodzownym warunkiem uzyskania nowych i obfitych owoców apostolskich i misyjnych.
Wielką pomocą będzie także rozwijanie programu formacji stałej, obejmującego również wymianę doświadczeń, a także otwartość na nowe inicjatywy, w których objawi się siła waszej misji, urzeczywistniając — „z Miłością Miłosierną — drogę komunii i życia rodzinnego w Kościele, aby świat uwierzył”, ideę tak bliską charyzmatowi Matki Speranzy.
5. Wiem, że podczas waszego zgromadzenia szczególnej uwagi wymaga także duszpasterstwo powołań, nie tylko jako potrzeba wzrostu Instytutu, lecz przede wszystkim jako poszukiwanie nowych pracownic do pracy nad szerzeniem Ewangelii. Trzeba umieć ukazywać młodym kobietom, jak wzniosłe jest poświęcenie własnego życia Chrystusowi, rozpalając w nich entuzjazm charyzmatem Matki Speranzy. W tym kontekście bardzo wymowne są jej słowa: „Córki moje, wierzę, że Jezus, powołując nas do bycia Służebnicami Jego Miłości Miłosiernej, powiedział nam: córko moja, moim pragnieniem jest, abyś biegła drogą świętości poprzez praktykowanie miłości i ofiary… Nie zapominaj… że ofiara otwiera drogę do świętości i sprawia, iż dusza szybko zmierza ku miłości, która ma być jej szczęściem” (Il pane della nostra casa).
6. Podczas waszej Kapituły dokona się także wybór nowego Zarządu Generalnego. W związku z tym przypomnieć trzeba, jak fundamentalną rolę odgrywają osoby pełniące funkcje odpowiedzialne w Instytucie lub we wspólnocie. Ich główną misją jest animowanie, jednoczenie i wspieranie wzrostu każdej osoby, poprzez posługę miłości — wyraz tej miłości, jaką Bóg nas miłuje — zgodnie ze stylem Matki Założycielki. Jedynie w perspektywie wiary odkrywa się głęboki sens władzy, która rozwija się poprzez słuchanie i dialog, filary życia wspólnego.
7. Zanim zakończę, pragnę z radością powtórzyć to, co napisałem w Liście do Kobiet: „Dziękuję tobie, kobieto konsekrowana, która na wzór największej z kobiet, Matki Chrystusa — Wcielonego Słowa — otwierasz się z uległością i wiernością na miłość Boga, pomagając Kościołowi i całej ludzkości przeżywać wobec Boga odpowiedź ‘oblubieńczą’, która wspaniale wyraża komunię, jaką On pragnie ustanowić ze swoim stworzeniem” (nr 2).
Aby Pan zawsze wspierał was w życiu zakonnym, pragnę w sposób szczególny polecić was Najświętszej Maryi Pannie, którą czcicie pod imieniem Pośredniczki, abyście — będąc jak Ona ikonami miłosierdzia Ojca — zawsze pracowały jako autentyczne apostołki Miłości Miłosiernej. Z tymi uczuciami z serca udzielam wam mojego Apostolskiego Błogosławieństwa, które z radością rozszerzam na całą waszą Rodzinę Zakonną, a także na wszystkich, którzy współpracują z wami w różnych dziełach apostolskich.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
