Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEJ GENERALNEJ SIÓSTR ŚW. ANNY
Watykan, 20 stycznia 1997 r.
Do Czcigodnej Matki
Anny Virginii Sinagra
Przełożonej Generalnej Sióstr św. Anny
1. Cieszę się, że mogę skierować do Matki oraz do Jej Sióstr, przybyłych do Rzymu z różnych części świata, gdzie obecne jest to Zgromadzenie zakonne, moje serdeczne pozdrowienie z okazji udziału w Kapitule generalnej wyborczej, która zbliża się już do swego zakończenia.
Pragnę przede wszystkim pogratulować Czcigodna Matko, ponownego wyboru do posługi Przełożonej generalnej. Moje pozdrowienie kieruję także do sióstr wchodzących w skład nowej Rady generalnej, którym składam serdeczne życzenia ofiarnej i owocnej pracy na rzecz duchowego i apostolskiego rozwoju całego Instytutu. Myślą obejmuję wreszcie wszystkie Siostry św. Anny, które żyją i działają w różnych wspólnotach rozsianych na wszystkich kontynentach.
2. Podczas spotkań w trakcie tych intensywnych dni, które w dużej mierze przypadły na czas liturgiczny Adwentu i Bożego Narodzenia, delegatki rozważały wraz z Czcigodną Matką, drogę przebytą ostatnio przez Zgromadzenie, rozpoznając wartość jego dzieł oraz projektów duszpasterskich i charytatywnych, aby coraz pełniej odpowiadały szczególnemu charyzmatowi Instytutu. Żywię nadzieję, że wytyczne wypracowane przez zgromadzenie kapitulne tchną nowy dynamizm w życie i działalność Waszej Rodziny zakonnej, zwłaszcza w tych latach bezpośredniego przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
W posynodalnej adhortacji apostolskiej Vita consecrata podkreśliłem, że w wysiłku rozeznawania i wspólnotowej odnowy należy kierować się pewnymi podstawowymi kryteriami, wśród których szczególne znaczenie mają wierność pierwotnemu charyzmatowi oraz uwaga skierowana ku nowym potrzebom i nowym formom ubóstwa współczesnego społeczeństwa: „Trzeba — na przykład — zachować istotę własnego charyzmatu, rozwijać życie braterskie, okazywać wrażliwość na potrzeby Kościoła powszechnego i partykularnego, zajmować się tym, co świat zaniedbuje, odpowiadać wielkodusznie i odważnie — choć z konieczności w bardzo ograniczonej mierze — na nowe formy ubóstwa” (adhort. posynod. Vita consecrata, 63).
3. W tym dziele odnowy konieczne jest, aby każda zakonnica Instytutu potrafiła czerpać natchnienie i siłę z bogatego dziedzictwa duchowego pozostawionego przez Matkę Założycielkę, Różę Gattorno. Podczas spotkania z papieżem Piusem IX wyraziła ona zdecydowaną wolę wiernego wypełniania w swoim życiu woli Bożej: „Tak, Ojcze Święty, chcę pełnić wolę Bożą”. Każda Siostra św. Anny winna uczynić własnymi te słowa Założycielki, umacniając modlitwą i intensywnym życiem duchowym dzieło miłości, do którego jest wezwana wobec braci, i przygotowując w ten sposób przez swoją pokorną i wierną działalność przyjście Królestwa Bożego.
Nasze czasy charakteryzują się nowym spojrzeniem na szczególną rolę powołania kobiecego w Kościele i w społeczeństwie. Konieczne jest, aby życie konsekrowane w ogólności, a poszczególne Instytuty zakonne w szczególności, w sposób właściwy odpowiadały na nowe wyzwania współczesnej kultury. W tym kontekście pragnę raz jeszcze przypomnieć to, co stwierdziłem w niedawnym dokumencie posynodalnym: „Kobiety konsekrowane są w bardzo szczególny sposób powołane, aby przez swoje poświęcenie, przeżywane w pełni i z radością, być znakiem czułej dobroci Boga dla ludzkości oraz szczególnym świadectwem tajemnicy Kościoła, który jest dziewicą, oblubienicą i matką” (adhort. posynod. Vita consecrata, 57).
4. Żywię nadzieję, że pod Twoim roztropnym przewodnictwem, Czcigodna Matko, zakonnice tego Zgromadzenia będą coraz mocniej pogłębiać swoją tożsamość jako kobiet i jako osób konsekrowanych, rozwijając wielkie możliwości geniuszu kobiecego i oddając je na służbę dobru braci, zwłaszcza tych najbardziej ubogich materialnie i duchowo. Życzę każdej z nich, aby mogła intensywnie przeżywać własne powołanie, pozwalając się ogarnąć miłości Boga i skutecznie świadcząc o Jego miłosiernej obecności przy każdym człowieku.
Z tymi uczuciami, wzywając niebieskiej opieki św. Anny oraz Dziewicy, Matki Zbawiciela, z serca udzielam Matce, uczestniczkom Kapituły, ich wspólnotom pochodzenia oraz całemu Zgromadzeniu szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, dnia 20 stycznia 1997 r.
Jan Paweł II, Papież
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
