Jan Paweł II
NIECH W WASZYCH UMYSŁACH ZAJAŚNIEJE PEŁNE POZNANIE PANA. HOMILIA PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ PRZY GROCIE LOURDES W OGRODACH WATYKAŃSKICH DLA SIÓSTR
INSTYTUTU „REGINA MUNDI”
Rzym, Ogrody Watykańskie, 09 czerwca 1996 r.
1. „Przyjmij, o Boże, dar naszej miłości” (Psalm responsoryjny).
Po okresie wielkanocnym i niedzieli Najświętszej Trójcy podejmujemy dziś na nowo liturgiczną drogę „niedziel zwykłych”: pielgrzymowanie, które Lud Boży odbywa w wierze, prowadzony przez Maryję, Matkę Kościoła; drogę poznania i miłości; drogę naśladowania dla tych, którzy zawierzają się miłosierdziu Pana.
Dzisiejsza liturgia przypomina nam, że Pan jest Miłosierdziem i pragnie miłosierdzia. Domaga się miłości, a nie ofiary (por. Oz 6, 6). Chrystus dopełnił na krzyżu, raz na zawsze, całkowitej i ostatecznej ofiary miłości, która odnawia się każdego dnia w Eucharystii. A życie Maryi było całkowitym pójściem za Bożym Miłosierdziem wcielonym w Jezusie. Ona, Niepokalana przez łaskę, zachowana przez Boże Miłosierdzie od wszelkiej zmazy grzechu, jest znakiem pewnej nadziei dla wszystkich ludzi, potrzebujących uzdrowienia i usprawiedliwienia (por. Mt 9, 12-13).
2. Wezwani przez Pismo Święte do wejścia z Bogiem w głęboką relację wierności, „dołóżmy starań, aby poznać Pana” (Oz 6, 3), starajmy się Go miłować. „Poznać” i „miłować” Pana: oto do czego jesteśmy wezwani, aby nasza więź z Nim nie była „chmurą o świtaniu albo rosą, która prędko znika” (Oz 6, 4), lecz trwała i wierna. Miłować Go tak, jak jesteśmy przez Niego miłowani; poznawać Go tak, jak jesteśmy przez Niego poznani: oto nasza radość i nasza chwała.
Abraham poznał i umiłował Pana w wierze, wierze mocnej, trwałej w Tym, który spełnia obietnice. Wierze, która porusza kroki, porusza życie, rodzi życie ponad wszelkie ludzkie granice, ponad śmierć. Przedwieczne Słowo wezwało Abrahama i powiedziało mu: „Pójdź za Mną”. On rozpoznał Jego głos i poszedł za Nim. Abraham „rozradował się z nadziei ujrzenia” dnia Chrystusa, w wierze „ujrzał go i się uradował” (por. J 8, 56). W ten sposób uczestniczył niejako w misterium paschalnym, w którym zawiera się wypełnienie każdej obietnicy i ostateczny fundament wiary, miłości i poznania Boga.
3. Najdroższe Siostry! Cieszę się, że mogę dziś celebrować Eucharystię razem z wami wszystkimi. Znajdujemy się w tym wymownym miejscu Ogrodów Watykańskich, które przywołuje obecność Maryi Niepokalanej, tak jak ukazała się świętej Bernadecie w grocie Massabielskiej pod Lourdes. Ku Dziewicy kierujemy nasze spojrzenie: Jej miłość nie była „jak obłok poranny, jak rosa, która rychło znika”. Pełna łaski umiłowała tak, jak była miłowana: całkowicie, bez zastrzeżeń; poznała Pana tak, jak była przez Niego poznana od początku.
W Niej odżywa i osiąga swoją pełnię wiara Abrahama: Maryja uwierzyła, że dla Boga nie ma nic niemożliwego, a pod krzyżem miała nadzieję wbrew wszelkiej nadziei: Służebnica wraz ze Sługą, Królowa wraz z Królem, stała się matką wszystkich wierzących, „Królową świata”. Regina mundi. Taką nazwę nosi Instytut, do którego wy, drogie Siostry, przybywające z całego świata, uczestniczycie tutaj, w Rzymie, w swojej formacji teologicznej.
Niech niebieska Matka Boża, Stolica Mądrości, sprawi, aby w waszych umysłach zajaśniało pełne poznanie Pana, a w waszych sercach integralna i wierna miłość do Niej, i aby w waszym życiu rozbrzmiewało wielkoduszne i radosne „tak” na „Pójdź za Mną”, które Chrystus kieruje do swoich uczniów. Tam, dokąd zaprowadzi was Opatrzność, będziecie mogły „ubogim nieść dobrą nowinę” (Śpiew przed Ewangelią), pomagając chorym spotkać Boskiego Lekarza, a grzesznikom usłyszeć Jego głos. Bądźcie więc uległe Jego łasce i wielkoduszne w odpowiedzi. Otwórzcie serce na tajemnicę Jego miłości.
„Przyjmij, o Boże, dar naszej miłości”.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
