Jan Paweł II
LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO PASJONISTÓW W ZWIĄZKU ZE 150 ROCZNICĄ URODZIN ŚWIĘTEGO GABRIELA OD MATKI BOŻEJ BOLESNEJ, STULECIEM URODZIN ŚWIĘTEJ MARII GORETTI, SETNĄ ROCZNICĄ ŚMIERCI BŁOGOSŁAWIONEGO PIO CAMPIDELLI ORAZ PIĘĆDZIESIĄTĄ ROCZNICĄ KANONIZACJI ŚWIĘTEJ GEMMY GALGANI
Watykan, 16 października 199 0 r.
Do czcigodnego ojca
ojca José Augustína Orbegozo Jauregui,
przełożonego generalnego
Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa
1. Po obchodach, które odbyły się 2 maja bieżącego roku z okazji pięćdziesiątej rocznicy kanonizacji świętej Gemmy Galgani, Zgromadzenie Męki Jezusa Chrystusa wspomina dziś, 16 października, setną rocznicę urodzin świętej Marii Goretti. Z kolei 2 listopada zakończy się stulecie śmierci błogosławionego Pio Campidelli.
Są to znaczące rocznice, które zachęcają do pogłębienia duchowego przesłania pozostawionego przez tych autentycznych świadków Boga. Dlatego szczególnie chętnie łączę się z radością waszej Rodziny zakonnej z powodu tych ważnych wydarzeń, dobrze wiedząc, jak wielką stwarzają one okazję do odpowiedniej katechezy, skierowanej zwłaszcza do młodych.
2. Święta Gemma Galgani (1878–1903) w sposób mistyczny i wyjątkowy uczestniczyła w męce Chrystusa, ciesząc się, że jest „latoroślą wyrastającą z Jego ran”. Płonęła miłością do Ukrzyżowanego i ofiarowała się jako żertwa za nawrócenie grzeszników.
Święta Maria Goretti (1890–1902), dziewica i męczennica, dzięki solidnemu wychowaniu chrześcijańskiemu, otrzymanemu w rodzinie i w parafii, oparła się wszelkiej pokusie i wybrała raczej śmierć niż utratę dziewictwa. Pasjoniści, którzy prowadzili jej proces kanonizacyjny, z gorliwością troszczą się o sanktuarium w Nettuno, gdzie przechowywane są jej doczesne szczątki.
Pio Campidelli (1868–1889), pasjonista, którego miałem radość ogłosić błogosławionym w 1985 roku, jaśniał heroiczną wiernością Ewangelii, wyrażoną w wypełnianiu codziennych obowiązków, zawsze gotowy do służby bliźniemu.
Do tego grona autentycznych apostołów Chrystusa należy także święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej (1838–1862), którego sto pięćdziesiątą rocznicę urodzin wspominano dwa lata temu. Pochodzący z Umbrii, przeżył swoje krótkie życie w Abruzji, gdzie znajduje się poświęcone mu sanktuarium, będące celem licznych pielgrzymek. Dnia 30 czerwca 1985 roku mogłem i ja zatrzymać się przed jego relikwiami, a następnie spotkać się z liczną grupą młodych u stóp potężnego masywu Gran Sasso d’Italia. Syn gubernatora Asyżu, utalentowany tancerz, Gabriel zostawił wszystko i został pasjonistą, gdy zrozumiał, że tylko miłość do Chrystusa ukrzyżowanego i do Jego Bolesnej Matki może wyzwolić człowieka z jego ziemskich smutków i nieszczęść.
Te młode osoby, wielkodusznie oddane Chrystusowi, są jasnym przykładem nie tylko dla Rodziny zakonnej, z którą na różne sposoby były związane, lecz także dla wszystkich, którzy czerpią z duchowości męki Pańskiej i dla każdego chrześcijanina. Ufając więc, że ojcowie pasjoniści zechcą wykorzystać tę opatrznościową okazję, zachęcam, aby proponowali młodzieży naszych czasów te wciąż aktualne wzory świętości, ukazując niezmienne wymagania naśladowania Chrystusa.
3. To z męki, która jest tajemnicą zbawienia, wypływa siła miłości. Męka wzywa wierzących do oddania siebie — na wzór Jezusa — całkowicie i bez zastrzeżeń Ojcu, aby mógł się wypełnić Jego zamysł miłosierdzia wobec całej ludzkości. Z męki rodzi się wizja innego stylu życia, która przemawia do dzisiejszych chłopców i dziewcząt — tak spragnionych prawdy i wspólnoty i poszukujących trwałego i prawdziwego sensu własnego życia. Nawet wtedy, gdy odrzucają orędzie chrześcijańskie lub pozostają wobec niego obojętni, młodzi nie potrafią ukryć swojego pragnienia Transcendencji i poszukiwania Absolutu. Należy im jasno głosić orędzie zbawienia, zawsze poparte świadectwem życia spójnego i radosnego; trzeba, aby wychowawcy byli gotowi ich słuchać i byli cierpliwi — choć zarazem stanowczy — w prowadzeniu ich drogą duchowego wzrastania, dostosowaną do ich wieku. Wśród priorytetów nowej ewangelizacji należy podkreślić troskę o młodych oraz bezpośredniego ich włączenia w odnowioną działalność duszpasterską. Wszyscy powinni być głęboko świadomi wagi tego zadania. „Człowiek bez Boga nie może zrozumieć samego siebie i nie może się urzeczywistnić bez Boga. Jezus Chrystus przyszedł na świat przede wszystkim po to, aby uświadomić każdemu z nas tę prawdę. Bez Niego ta podstawowa prawda o człowieku łatwo pogrążyłaby się w ciemności” (List na Międzynarodowy Rok Młodzieży, 31 marca 1985, n. 4).
Gemma Galgani, Pio Campidelli, Maria Goretti i Gabriel od Matki Bożej Bolesnej ukazują w sposób konkretny, że Bóg jest najwyższym Dobrem, które potrafi całkowicie wypełnić serce człowieka. Świadczą, że obok sakramentu małżeństwa, będącego cenną drogą uświęcenia małżonków, istnieją inne drogi powołania, takie jak kapłaństwo i różne formy życia konsekrowanego, które wymagają całkowitego i bezkompromisowego powierzenia się Panu. Przypominają szczególnie wartość celibatu i dziewictwa dla królestwa niebieskiego. W tym świetle konieczna wydaje się odpowiednia katecheza, ukazująca znaczenie cnoty czystości w formacji chrześcijańskiej, zwłaszcza w wychowaniu młodzieży i dorastających. Tylko dzięki dojrzałości uczuciowej, karmionej modlitwą, duchem ofiary i otwartością na innych, można dojść do prawdziwej wolności wewnętrznej i pełnej zdolności kochania. Niech nie zniechęcają się ci, którzy ponoszą odpowiedzialność za wychowanie, i niech nie przestają ukazywać tych wartości, proponując młodym — choć jest to trudne — ideał całkowitej wierności Chrystusowi, który „pojednał nas przez śmierć swego ciała, abyśmy stanęli przed Nim jako święci, nieskalani i nienaganni” (por. Kol 1, 22).
4. Wielu ludzi uznaje dziś dobra materialne — takie jak bogactwo, przyjemności czy sukces — za wartości ostateczne i absolutne. Kiedy jednak ich zabraknie, pozostają zagubieni, rozczarowani i zniechęceni. Niektórzy młodzi uciekają wtedy w sztuczny raj narkotyków albo popadają w rozpacz, niekiedy ulegając nawet pokusie samobójstwa.
Raz jeszcze Gemma Galgani, Maria Goretti, Pio Campidelli i Gabriel od Matki Bożej Bolesnej swoim życiem pokazują, jak przeciwstawiać się takim pokusom. Ukazują, że radość i pokój rodzą się z wiernego, codziennego naśladowania Chrystusa aż po Kalwarię, nawet za cenę wielkich ofiar. Temu, kto każdego dnia z ufnością przyjmuje krzyż, nigdy nie zabraknie odwagi i siły — nawet wtedy, gdyby przyszło oddać życie, jak to miało miejsce w przypadku dwunastoletniej Marii Goretti.
Od Ukrzyżowanego wypływa zdolność oddania życia za braci; z Niego rodzą się radość i pokój serca. Krzyż jest konkretną szkołą miłości i solidarności; pobudza do troski o najsłabszych, do pojednania i przebaczenia.
5. Z całego serca dziękuję Panu razem z całą Rodziną pasjonistów za cuda, jakie uczynił w tych młodych apostołach krzyża Chrystusa i zachęcam wszystkich, którzy w ciągu całego roku 1990 wspominają ich życie, aby jeszcze głębiej poznawali ich osobowość i przesłanie.
Zanoszę gorące modlitwy do Boga Wszechmogącego, aby wielu młodych inspirowało się tymi przykładami. Niech Najświętsza Maryja Panna Bolesna pozostaje blisko tych, którzy decydują się iść za Chrystusem; niech ich wspiera i oświeca w trudnych wyborach życia; niech dodaje im odwagi, aby potrafili każdego dnia nieść swój krzyż. W ten sposób będzie można oglądać nowe owoce w Kościele, a także duchowa Rodzina pasjonistów doświadczy — jak niegdyś — obfitego rozkwitu powołań.
Jako zadatku tych życzeń udzielam na koniec tobie, braciom i siostrom waszych Zgromadzeń oraz wszystkim, którzy czerpią z duchowości pasjonistów, szczególnego apostolskiego błogosławieństwa.
Watykan, 16 października 1990 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
