Jan Paweł II
OTRZYMAŁA SZCZEGÓLNE ŚWIATŁO PRAWDY, JASNOŚĆ I ŻARLIWOŚĆ WYPOWIEDZI. LIST DO ARCYBISKUPA SIENY Z OKAZJI 25. ROCZNICY OGŁOSZENIA ŚW. KATARZYNY
ZE SIENY DOKTOREM KOŚCIOŁA
Rzym, 01 października 1995 r.
Do Czcigodnego Brata
Księdza Arcybiskupa Gaetano Bonicelli
Arcybiskupa Sieny
Z okazji 25. rocznicy ogłoszenia św. Katarzyny ze Sieny Doktorem Kościoła powszechnego uznał Ksiądz Arcybiskup za stosowne podjąć w tej Archidiecezji inicjatywy, które mają lepiej przybliżyć postać Świętej, która potrafiła dawać świadectwo wiary z apostolskim zapałem w społeczeństwie swoich czasów, jako niezrównana mistrzyni życia i nauki.
Jak wiadomo, Katarzyna jest autorką bogatego zbioru głębokich refleksji teologicznych nad odwiecznymi prawdami zawartymi w Objawieniu; powszechnie uznaje się, że dzięki swej pełnej miłości kontemplacji oraz żywemu doświadczeniu Chrystusa otrzymała szczególne światło prawdy, jasność wypowiedzi i żarliwość w wyrażaniu swoich wzniosłych doświadczeń mistycznych.
Z godną pochwały wrażliwością duszpasterską zechciał Ksiądz Arcybiskup wykorzystać tę rocznicę, aby jeszcze bardziej pogłębić i lepiej ukazać główne linie myśli Świętej ze Sieny. O Katarzynie papież Pius II powiedział, że „cała jej mowa dotyczyła cnót, religii, pobożności, pogardy dla rzeczy światowych, miłości Boga i bliźniego, ojczyzny niebieskiej” (Bulla Misericordias Domini z dnia 29 czerwca 1461 roku). Jej sposób „mówienia” znajduje swoje przedłużenie w pismach, zwykle dyktowanych przyjaciołom w formie dialogu, w których Katarzyna odsłania swoje nieustanne obcowanie z Bogiem.
Jej język jest nasycony słowami i obrazami biblijnymi. Wizja Boga-Trójcy – potężnego, mądrego i miłosiernego – odbija się niczym w lustrze w człowieku, a Katarzyna bez ustanku łączy teologię i antropologię. Mówi o tajemnicy, która jest jednocześnie światłem Boskiej istoty i aktem komunii z duchem ludzkim.
Katarzyna, autentyczna uczennica św. Dominika, czuje się – jak on – „duszą przynaglaną ogromnym pragnieniem chwały Boga i zbawienia dusz” (por. Dialogo, rozdz. 1). Wie, że jest stworzeniem ograniczonym, a jednak powołanym do przekraczania samej siebie poprzez nieskończone pragnienie, pokorną odwagę i mocną wolę.
Dlatego też, dzięki światłu i pociesze miłosierdzia, w które Bóg jest bogaty, Katarzyna może zwracać się do Ojca Przedwiecznego, błagając o miłosierdzie dla siebie, o odnowę świętego Kościoła, dla całego świata, a w szczególności o pokój między chrześcijanami (por. Dialogo, rozdz. 1).
Miłosierdzie jest jednym z głównych tematów myśli Katarzyny, inspirowanej przykładem Jezusa i Jego słowem. Jezus Chrystus uczynił miłosierdzie jednym z głównych tematów swego nauczania, kierując się pragnieniem objawienia obecności Boga, który jest Ojcem, miłością i miłosierdziem.
Rozpalona tym samym ogniem co św. Paweł, Katarzyna nie głosi niczego innego jak Chrystusa i to Chrystusa ukrzyżowanego (por. 1 Kor 2, 2), w którego krwi czuje się Jego oblubienicą i w którego krwi – jako matka i siostra – pisze swoje Listy. Listy Świętej docierają do całego znanego jej świata. Adresatami jej pism są papieże, królowie, wodzowie, kapłani, osoby konsekrowane, rzemieślnicy, wykluczeni, więźniowie i jawni grzesznicy. Serce Katarzyny obejmuje wszystkich wiernych, którzy tworzą „powszechne ciało religii chrześcijańskiej”, oraz wszystkich sług Chrystusa, którzy tworzą „mistyczne ciało świętego Kościoła”.
Niczym „mistyczka polityki” Katarzyna w swoich listach wzywa władców Włoch i innych krajów Europy do działania chrześcijańskiego, zgodnego zarówno z prawdą Bożą, jak i z koniecznością postępowania według sprawiedliwości. Tylko w ten sposób może urzeczywistnić się dobro i pokój, pod wpływem miłości, z poszanowaniem wolności, która jest wielkim darem Boga dla człowieka.
Znane jest jej stanowcze napomnienie skierowane do odpowiedzialnych za sprawy publiczne: „Kto nie ma oka zwróconego ku miastu swojej duszy… nigdy nie będzie go miał dla miasta doczesnego, którego byłby panem” (Lettera 338, Ad Andrea Cavalcabuoi, senatore in Siena). Duchowość stanowi więc fundament i nadaje właściwy sens godności sprawowania władzy nad wspólnotą, która dla człowieka jest jedynie „miastem powierzonym” mu na pewien czas przez Boga.
O pokoju w rodzinie Katarzyna mówi do małżonków: „wasze rozmowy zawsze podejmujcie z tymi, którzy prawdziwie boją się i miłują Boga… I niech każde z was oświeca drugiego, gdy wspólnie zgłębiacie nauki Chrystusa ukrzyżowanego i życia świętych” (Lettera 190, A Francesco di Pipino, sarto da Firenze, e a monna Agnesa, sua donna).
W roku, w którym wspólnota międzynarodowa poświęciła wiele uwagi promocji kobiety, pragnę przypomnieć wielkość i godność tej właśnie kobiety, Katarzyny, u której znane i podziwiane inicjatywy dla dobra Kościoła znajdowały swoją siłę i uzasadnienie zarówno w zjednoczeniu z Chrystusem, jak i w osobistej wolności działania, mocno zakorzenionej w wierze w Boga. Jej osobiste doświadczenie jedności z Chrystusem wciąż zwraca naszą uwagę na rolę kobiety, powołanej do działania zgodnie ze swoim charyzmatem w sferze społecznej na rzecz promocji i dobra wspólnego.
W tym okresie przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 niech wspiera nas swoim wstawiennictwem św. Katarzyna, do której – jak przypomina Pius II – „nikt się nie zbliżał, nie stając się bardziej uczonym i świętym”. Ona, która była nieustraszoną i wytrwałą obrończynią rzymskiej siedziby Następcy Piotra, niech nadal wstawia się za „Kościołem Rzymu, który jest fundamentem naszej wiary” (Lettera 347, Al conte Alberico da Balbiano).
Niech Święta wyprasza pokój i pomyślność dla Włoch, swojej ojczyzny oraz dla Europy, którą wzywała do jedności w posłuszeństwie wiary. Niech wstawia się za miastem Sieną, aby prawda Chrystusa i światło Jego Ewangelii kierowały umysłami i wyborami moralnymi wszystkich jej mieszkańców. Niech wyprasza, aby duchowieństwo działało z gorliwością i dawało świadectwo świętego życia w posłudze kapłańskiej. Niech wyjedna u Boga nowy rozkwit licznych i wielkodusznych powołań do życia konsekrowanego!
Z tymi życzeniami udzielam z serca Tobie, Czcigodny Bracie oraz wszystkim wiernym tej Archidiecezji Błogosławieństwa Apostolskiego, jako zadatku obfitych łask nieba.
Z Watykanu, dnia 1 października 1995 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
