Jan Paweł II
ADORACJA JEST KOMUNIĄ PRAGNIENIA. LIST DO BISKUPA LIÈGE Z OKAZJI
750. ROCZNICY USTANOWIENIA UROCZYSTOŚCI BOŻEGO CIAŁA USTANOWIONEGO NA PROŚBĘ S. JULIANNY Z CORNILLON
Watykan, 28 maja 1996 r.
Ksiądz Biskup
Albert Houssiau
Biskup Liège
1. W roku 1246 Twój odległy poprzednik na stolicy biskupiej w Liège, Robert de Thourotte, ustanowił w swojej diecezji uroczystość eucharystyczną, znaną odtąd pod nazwą uroczystości Bożego Ciała. Uczynił to na prośbę s. Julianny z Cornillon, która ułożyła już oficjum o Bożym Ciele, Ewy z Saint-Martin oraz innych kobiet z Liège. Kilka lat później, w roku 1264, papież Urban IV ustanowił tę uroczystość Ciała Chrystusa świętem obowiązującym w całym Kościele powszechnym. W ten sposób ukazał, jak wielkie znaczenie ma cześć oddawana eucharystycznemu Ciału naszego Zbawiciela. Z okazji 750. rocznicy ustanowienia tego święta, jednocząc się w sposób szczególny ze wszystkimi pielgrzymami, którzy wezmą udział w uroczystościach jubileuszowych, oraz z wiernymi na całym świecie, którzy nieustannie modlą się przed Najświętszym Sakramentem, zanoszę do Pana gorącą modlitwę dziękczynną.
2. Jezus jest obecny pośród ludzi tak samo realnie, jak był obecny na drogach Palestyny. Po zmartwychwstaniu ukazał się w swoim uwielbionym ciele niewiastom i swoim uczniom. Następnie wyprowadził Apostołów „ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich… potem rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba” (Łk 24, 50-51). Jednak wstępując do Ojca, Chrystus nie oddalił się od ludzi. Pozostaje On zawsze pośród swoich braci i, jak obiecał, towarzyszy im oraz prowadzi ich przez swego Ducha. Jego obecność ma teraz inny charakter. Istotnie, „podczas Ostatniej Wieczerzy, po spożyciu Paschy z uczniami, przechodząc z tego świata do Ojca, Chrystus ustanowił ten sakrament jako trwałą pamiątkę swojej męki (…), największy ze wszystkich cudów; tym, których Jego odejście napełniłoby smutkiem, pozostawił ten sakrament jako niezrównaną pociechę” (św. Tomasz z Akwinu, Oficjum o Bożym Ciele, 57,4). Za każdym razem, gdy w Kościele sprawujemy Eucharystię, wspominamy śmierć Zbawiciela, głosimy Jego zmartwychwstanie i oczekujemy Jego przyjścia. Nie ma więc sakramentu cenniejszego i większego od Eucharystii. Przyjmując Komunię, zostajemy włączeni w Chrystusa. Nasze życie zostaje przemienione i wzięte przez Pana.
3. Poza celebracją eucharystyczną Kościół troszczy się o oddawanie czci Eucharystii, która powinna być „przechowywana… jako duchowe centrum wspólnoty zakonnej i parafialnej” (Paweł VI, Mysterium fidei, 68). Kontemplacja przedłuża Komunię i pozwala trwale spotykać Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka, pozwala poddać się Jego spojrzeniu i doświadczać Jego obecności. Gdy kontemplujemy Go obecnego w Najświętszym Sakramencie ołtarza, Chrystus zbliża się do nas i staje się nam bliższy niż my sami sobie. Czyni nas uczestnikami swego Boskiego życia w jedności, która przemienia, a przez Ducha otwiera nam bramę prowadzącą do Ojca, jak sam powiedział Filipowi: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14, 9). Kontemplacja, która jest także Komunią pragnienia, łączy nas ściśle z Chrystusem i w sposób szczególny obejmuje tych, którzy nie mogą Go przyjąć sakramentalnie.
Trwając w milczeniu przed Najświętszym Sakramentem, odkrywamy Chrystusa, który jest całkowicie i rzeczywiście obecny, adorujemy Go i wchodzimy z Nim w relację. Nie poznajemy Go więc przez zmysły ani nie zbliżamy się do Niego w taki sposób. Pod postaciami chleba i wina to wiara i miłość prowadzą nas do uznania Pana. On zaś w pełni udziela nam „owoców tego odkupienia, którego dokonał On sam, Nauczyciel, Dobry Pasterz, Pośrednik najmilszy Ojcu” (Leon XIII, Mirae caritatis). Jak przypomina „Księga wiary biskupów Belgii”, modlitwa adoracji w obecności Najświętszego Sakramentu jednoczy wiernych „z misterium paschalnym; czyni ich uczestnikami ofiary Chrystusa, której Eucharystia jest trwałym sakramentem”.
4. Oddając cześć Najświętszemu Sakramentowi, spełniamy zarazem głęboki akt dziękczynienia, który wznosimy do Ojca, ponieważ przez swego Syna nawiedził On i odkupił swój lud. Przez ofiarę Krzyża Jezus dał światu życie i uczynił nas przybranymi dziećmi Boga, na swój obraz, ustanawiając szczególnie bliską więź, dzięki której możemy nazywać Boga Ojcem. Jak przypomina nam Pismo Święte, Jezus całe noce spędzał na modlitwie, zwłaszcza wtedy, gdy miał podjąć ważne decyzje. W modlitwie, przez akt synowskiej ufności, chrześcijanin naśladuje swego Mistrza i Pana, otwiera serce i dłonie, aby przyjąć dar Boga i dziękować Mu za Jego darmo udzielane łaski.
5. Piękną rzeczą jest przebywać z Chrystusem. Pochyleni na piersi Jezusa, jak umiłowany uczeń, możemy zostać dotknięci nieskończoną miłością Jego Serca. Uczymy się głębiej poznawać Tego, który całkowicie oddał samego siebie w różnych tajemnicach swego Boskiego i ludzkiego życia, abyśmy stali się uczniami i byśmy również weszli w ten wielki nurt daru z siebie dla chwały Boga i zbawienia świata. „Pójście za Chrystusemnie jest zewnętrznym naśladownictwem, gdyż dotyka samej głębi wnętrza człowieka” (Veritatis splendor, 21). Jesteśmy wezwani, by iść za Jego nauką, aby stopniowo upodabniać się do Niego, pozwalać Duchowi działać w nas i wypełniać misję, która została nam powierzona. W szczególności miłość Chrystusa pobudza nas do nieustannej pracy na rzecz jedności Jego Kościoła oraz do głoszenia Ewangelii aż po krańce ziemi i służby człowiekowi. „Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1 Kor 10, 17). To jest Dobra Nowina, która raduje serce człowieka i ukazuje mu, że jest powołany do uczestnictwa w szczęśliwym życiu z Bogiem. Misterium Eucharystii jest źródłem, centrum i szczytem duchowej i charytatywnej działalności Kościoła (por. Presbyterorum ordinis, 6).
Boska zażyłość z Chrystusem w milczeniu kontemplacji nie oddala nas od współczesnych ludzi. Przeciwnie, czyni nas uważnymi i otwartymi na ich radości i troski oraz poszerza serce. Czyni nas solidarnymi z naszymi braćmi w człowieczeństwie, zwłaszcza z najmniejszymi, którzy są szczególnie umiłowani przez Pana. Przez adorację chrześcijanin w tajemniczy sposób przyczynia się do radykalnej przemiany świata i do szerzenia Ewangelii. Każdy, kto modli się do Zbawiciela, pociąga za sobą cały świat i podnosi go ku Bogu. Ci więc, którzy spotykają Pana, pełnią wzniosłą służbę. Przedstawiają Chrystusowi wszystkich, którzy Go nie znają albo są od Niego daleko. Czuwają przed Nim w ich imieniu.
6. Z okazji tego jubileuszu zachęcam kapłanów, aby ożywili pamięć o swoich święceniach kapłańskich, przez które Chrystus powołał ich do szczególnego uczestnictwa w swoim jedynym kapłaństwie, przede wszystkim w sprawowaniu Ofiary eucharystycznej i w budowaniu Jego Ciała mistycznego, którym jest Kościół. Niech pamiętają słowa wypowiedziane przez biskupa podczas liturgii ich święceń: „Rozważajcie, co będziecie czynić, naśladujcie to, czego będziecie dokonywać i upodabniajcie swoje życie do tajemnicy Krzyża Pańskiego!”. Czerpiąc u źródła świętych misteriów przez wierne i regularne chwile kontemplacji, znajdą owoce duchowe dla swojego życia osobistego i dla swej posługi. W ten sposób pomogą też powierzonemu sobie ludowi chrześcijańskiemu w zrozumieniu wielkości „jego szczególnego uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa” (List do kapłanów na Wielki Czwartek 1996, nr 2).
7. „Wierni, adorując Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, powinni pamiętać, że obecność ta wypływa z Ofiary i prowadzi do Komunii zarówno sakramentalnej, jak i duchowej” (Kongregacja Obrzędów, Instrukcja o kulcie Eucharystii, nr 50). Zachęcam więc chrześcijan, aby regularnie nawiedzali Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie ołtarza, ponieważ wszyscy jesteśmy wezwani do trwałego pozostawania w obecności Boga dzięki Temu, który jest z nami aż do końca czasów. W kontemplacji chrześcijanie głębiej odkrywają, że misterium paschalne stanowi centrum całego życia chrześcijańskiego. Ta droga prowadzi ich do ściślejszego zjednoczenia z misterium paschalnym i do uczynienia z Ofiary eucharystycznej, doskonałego daru, centrum własnego życia zgodnie z ich szczególnym powołaniem, ponieważ nadaje ona ludowi chrześcijańskiemu niezrównaną godność (por. Paweł VI, Mysterium fidei, 67). Istotnie, przez dar Eucharystii zostajemy przyjęci przez Chrystusa, otrzymujemy Jego przebaczenie, karmimy się Jego słowem i Jego chlebem, a następnie zostajemy posłani na misję do świata. Każdy jest więc wezwany, by świadczyć o tym, co otrzymał, i czynić to samo wobec swoich braci. Wierni umacniają swoją nadzieję, odkrywając, że z Chrystusem cierpienie i rozpacz mogą zostać przemienione, ponieważ z Nim przeszliśmy już ze śmierci do życia. Kiedy więc ofiarują Panu dziejów swoje życie, swoją pracę i całe stworzenie, wtedy ich dni zostają rozświetlone.
8. Polecam kapłanom, zakonnikom, zakonnicom, a także świeckim, aby nadal podejmowali i jeszcze bardziej rozwijali wysiłki na rzecz przekazania młodemu pokoleniu sensu i wartości adoracji oraz pobożności eucharystycznej. Jak młodzi mogą poznać Pana, jeśli nie zostaną wprowadzeni w tajemnicę Jego obecności? Podobnie jak młody Samuel, ucząc się słów modlitwy serca, będą bliżej Pana, który będzie im towarzyszył w ich wzrastaniu duchowym i ludzkim oraz w świadectwie misyjnym, jakie będą mieli składać przez całe życie. Misterium Eucharystii jest rzeczywiście „szczytem całej ewangelizacji” (Lumen gentium, 28), ponieważ jest najwznioślejszym świadectwem zmartwychwstania Chrystusa. Całe życie wewnętrzne potrzebuje ciszy i zażyłości z Chrystusem, aby mogło wzrastać. Ta stopniowo pogłębiająca się bliskość z Panem pomoże niektórym młodym zaangażować się w posługę akolitatu i pełniej uczestniczyć we Mszy świętej. Przebywanie przy ołtarzu jest dla młodych także uprzywilejowaną okazją, by usłyszeć wezwanie Chrystusa i pójść za Nim bardziej radykalnie w posłudze kapłańskiej.
9. Zawierzając Was wstawiennictwu Matki Bożej, świętej Julianny, a także świętych Lamberta i Huberta, gorliwych ewangelizatorów Waszego kraju oraz wszystkich świętych tej ziemi, z całego serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa Tobie, wszystkim członkom wspólnoty diecezjalnej oraz wiernym, którzy w ciągu roku uczestniczą w różnych obchodach jubileuszowych.
Watykan, 28 maja 1996 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
