Jan Paweł II
KARTUZJA JEST SZCZEGÓLNYM ZNAKIEM OBECNOŚCI BOGA. LIST DO BISKUPA PAVII
Z OKAZJI SZEŚĆSETLECIA KARTUZJI W PAWII
Castel Gandolfo, 15 sierpnia 1996 r.
Czcigodny Brat
Biskup Giovanni Volta
Biskup Pawii
Szóste stulecie Kartuzji w Pawii, które Wasza diecezja uroczyście obchodzi w tym roku łaski, stanowi opatrznościową okazję do pogłębienia wiary i odnowy duchowej. Obchody jubileuszowe rozpoczęły się 4 maja ubiegłego roku nadaniem kościołowi klasztornemu, poświęconemu Maryi, Matce wszelkich łask, tytułu bazyliki mniejszej. Następnie były kontynuowane przez diecezjalne spotkanie duszpasterskie na temat: „Słuchanie i adoracja w miłości”. Centralnym momentem sześćsetlecia będzie najbliższy 27 sierpnia, dzień rocznicy położenia kamienia węgielnego oraz wigilia wspomnienia liturgicznego świętego Augustyna, którego relikwie znajdują się w bazylice San Pietro in Ciel d’Oro. Obchody zakończy spotkanie na temat „Modlitwa w mieście człowieka”, które odbędzie się w Kartuzji.
Dzieje tego znamienitego miejsca potwierdzają, że „stałą cechą historii ludu” tego miasta jest „ścisła więź między wiarą chrześcijańską a rozwojem cywilnym” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, vol. VII, 2 [1984] 1105). Dnia 27 sierpnia przed sześcioma wiekami książę Mediolanu, Gian Galeazzo Visconti, położył kamień węgielny pod tę okazałą budowlę, której sława, ze względu na zgromadzone w niej dzieła sztuki, rozeszła się po całym świecie. Książę — jak podaje w „Historii Mediolanu” Bernardino Corio — polecił wzniesienie tej budowli, aby wypełnić ślub złożony w formie testamentu przez jego żonę Katarzynę 8 stycznia 1390 roku z okazji narodzin syna. Budową kierował przeor Kartuzji, błogosławiony Stefan Macone. Prace postępowały przy obecności mnichów kartuzów, lecz śmierć Gian Galeazza, która nastąpiła 3 września 1402 roku, spowolniła ich przebieg aż do roku 1450. Wtedy, za panowania księcia Franciszka Sforzy i jego syna Ludwika Moro, przy Kartuzji nastał czas spokojnej pracy. Wraz ze zmianami politycznymi następowały okresy intensywnej działalności oraz takie, w których prace ustawały. Od roku 1782, kiedy zniesiono zakon kartuzów, aż do 1810, w Kartuzji przebywali — z przerwami — cystersi i karmelici. Później, po zniszczeniach dokonanych przez wojska Napoleona Bonaparte, w 1843 roku powrócili kartuzi, którzy pozostali tam do 1881 roku, a następnie ponownie od 1932 do 1946. Po krótkiej obecności karmelitów bosych w latach 1949–1962, od 1968 roku Kartuzja powierzona jest cystersom, którzy swoim życiem monastycznym ukazują wezwanie świętego Benedykta, by niczego nie przedkładać nad miłość Chrystusa (por. św. Benedykt, Reguła, 4, 21 i 72, 11).
Szczególne miejsce w Kartuzji zajmuje kult Matki Bożej, także ze względu na ślub Katarzyny Visconti, który stał się początkiem budowy Kartuzji. Narodziny syna, po trudnej ciąży, zostały przez nią przyjęte jako znak macierzyńskiej opieki Maryi. Liczne dzieła sztuki — zwłaszcza we wspaniałej bazylice — przedstawiające tajemnice życia Maryi, ukazują głęboką pobożność, która przenika całe to miejsce.
Kartuzja, oprócz wartości kulturowej, artystycznej i turystycznej, jest dla Kościoła w Pawii szczególnym znakiem Boga. Jego łaska objawia się tam poprzez wspólnotę mnichów, którzy poświęcili Mu swoje życie, aby Go wielbić i dziękować Mu także w imieniu innych. Życie monastyczne, skierowane ku kontemplacji Boga, opiera się przede wszystkim na intensywnej i wytrwałej modlitwie. Jest ona widzialnym wyrazem miłości do Boga i do braci. Dlatego życie mnichów toczy się w ciszy i samotności — w warunkach, które sprzyjają stałemu spotkaniu z Jezusem Chrystusem. Słusznie więc spotkanie duszpasterskie kończące obchody podjęło temat: „Modlitwa w mieście człowieka”. Trzeba bowiem stanowczo przeciwstawić się sposobowi myślenia, który dziś się szerzy i który odsuwa wartości duchowe, ulegając złudnym pokusom świata. Kartuzja pozostaje stałym przypomnieniem Boga i wartości duchowych, ponieważ „bez Boga nie zbuduje się ziemskiego miasta dla dobra człowieka” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, vol. VII, 2 [1984] 1105).
Słowa Jezusa: „Jeżeli będziecie trwać we Mnie, a słowa moje będą trwać w was, proście, o co chcecie, a to wam się spełni” (J 15, 7), jasno pokazują, że modlitwa tworzy szczególną więź z Bogiem. Im bardziej jesteśmy zjednoczeni z Jezusem, tym silniejsze staje się pragnienie uczestnictwa w Jego rozmowie z Ojcem w Duchu Świętym. W ten sposób modlitwa człowieka uczestniczy w pewnej mierze w samej mocy wstawiennictwa Syna.
Skuteczność modlitwy zależy także od jedności braterskiej, która się w niej wyraża. Jezus powiedział: „Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 18, 19). I wyjaśnił: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20). Dlatego trzeba troszczyć się o jedność braterską. To właśnie ona tworzy przestrzeń, w której może wzrastać prawdziwa modlitwa chrześcijańska — modlitwa, która łączy prawdę i miłość, braterskie upomnienie i przebaczenie. Modlitwa otwiera oczy na prawdę i wprowadza nas w miłosierdzie Boga.
Gorąco życzę, aby obchody jubileuszowe pomogły Kościołowi w Pawii jeszcze pełniej korzystać z obecności Kartuzji — „znamienitego miejsca o wyjątkowej historii, miejsca modlitwy i czystej kontemplacji, które także dziś, w naszym zsekularyzowanym świecie, ma niezwykłą siłę przyciągania” (Insegnamenti di Giovanni Paolo II, vol. VII, 2 [1984] 1106).
Z tymi uczuciami, czcigodny Bracie w biskupstwie, powierzam Matce Bożej Ciebie oraz lud chrześcijański powierzony Twojej trosce. Z serca udzielam Tobie, duchowieństwu, mnichom, osobom konsekrowanym oraz wszystkim wiernym Kościoła w Pawii mojego szczególnego Błogosławieństwa.
Z Castel Gandolfo, dnia 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, roku 1996, osiemnastego roku Pontyfikatu.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
