Jan Paweł II
LIST DO OPATA CLUNY NA OBCHODY TYSIĄCLECIA WSPOMNIENIA WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH
Watykan, 02 czerwca 1998 r.
Najczcigodniejszy Raymond Séguy
Biskup Autun, Châlon i Mâcon
Opat Cluny
1. W roku, w którym obchodzimy tysiąclecie Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych, ustanowionego przez św. Odylona, piątego opata Cluny, setną rocznicę powstania Arcybractwa Matki Bożej z Cluny, oddanego modlitwie za dusze w czyśćcu oraz czterdziestolecie biuletynu Lumière et vie, który szerzy modlitwę za zmarłych, chętnie jednoczę się duchowo ze wszystkimi, którzy w tym roku wezmą udział w obchodach poświęconych tym, którzy nas poprzedzili. Istotnie, w dniu następującym po uroczystości Wszystkich Świętych, kiedy Kościół z radością celebruje komunię świętych i zbawienie człowieka, św. Odylon zachęcał swoich mnichów do odmawiania szczególnych modlitw za wszystkich zmarłych, przyczyniając się w sposób tajemniczy do ich wejścia do szczęśliwości wiecznej. Zwyczaj uroczystego wstawiennictwa za zmarłych w celebracji, którą św. Odylon nazwał Dniem Zadusznym, stopniowo rozprzestrzenił się z opactwa Cluny i dziś jest praktykowany w całym Kościele powszechnym.
2. Modląc się za zmarłych, Kościół kontempluje przede wszystkim misterium Zmartwychwstania Chrystusa, który przez swój Krzyż zdobywa dla nas zbawienie i życie wieczne. Dlatego wraz ze św. Odylonem możemy nieustannie powtarzać: „Krzyż jest moją ucieczką, moją drogą i moim życiem. Krzyż jest moją niezwyciężoną bronią. Krzyż odpiera wszelkie zło. Krzyż rozprasza ciemności”. Krzyż Pana przypomina nam, że całe życie jest oświecone światłem Paschy i że żadna sytuacja nie jest całkowicie przegrana, ponieważ Chrystus zwyciężył śmierć i otworzył nam drogę do prawdziwego życia. Odkupienie „dokonuje się w ofierze Chrystusa, przez którą człowiek spłaca dług grzechu i zostaje pojednany z Bogiem” (Tertio millennio adveniente, 7).
3. Nasza nadzieja opiera się na ofierze Chrystusa. Jego Zmartwychwstanie zapoczątkowuje „czasy ostateczne” (1 P 1, 20; por. Hbr 1, 2). Wiara w życie wieczne, którą wyznajemy w Credo, jest wezwaniem do radosnej nadziei oglądania Boga twarzą w twarz. Wierzyć w zmartwychwstanie ciała oznacza uznać, że istnieje ostateczny cel, najwyższe przeznaczenie całego życia ludzkiego, „które tak nasyca pragnienie człowieka, że niczego więcej nie może pragnąć” (św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae, I-II, q. 1, a. 5; św. Paulin z Noli, Listy, 1, 2). To samo pragnienie wspaniale wyraża św. Augustyn: „Stworzyłeś nas bowiem dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie” (Wyznania, I, 1). Wszyscy jesteśmy więc powołani do życia z Chrystusem, zasiadającym po prawicy Ojca, i do kontemplacji Trójcy Świętej, ponieważ „Bóg jest głównym przedmiotem chrześcijańskiej nadziei” (św. Alfons Liguori, Praktyka miłości Jezusa Chrystusa, 16, 2); możemy powiedzieć wraz z Hiobem: „Ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni.Potem me szczątki skórą odzieje i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny.” (Hi 19, 25-27).
4. Pamiętajmy również, że Mistyczne Ciało Chrystusa oczekuje na ponowne zjednoczenie na końcu dziejów, kiedy wszyscy jego członkowie osiągną doskonałą szczęśliwość, a Bóg będzie wszystkim we wszystkich (por. Orygenes, Homilie do Księgi Kapłańskiej, 7). Kościół bowiem ma nadzieję na wieczne zbawienie wszystkich swoich dzieci i całej ludzkości. „Wierzymy, że Kościół jest konieczny do zbawienia. Jeden bowiem Chrystus jest Pośrednikiem i drogą zbawienia, który w Ciele swoim, którym jest Kościół – staje się nam obecny. Lecz Boży plan zbawienia obejmuje wszystkich ludzi; ci bowiem, którzy bez winy nie znają Ewangelii Chrystusa i Jego Kościoła, szukają jednak Boga szczerym sercem i usiłują pod wpływem łaski wypełniać wolę Jego poznaną przez głos sumienia, należą również, w liczbie wiadomej tylko jednemu Bogu, do Jego ludu, choć sposobem niewidzialnym, i mogą osiągnąć zbawienie wieczne.” (Paweł VI, Wyznanie wiary Ludu Bożego, 30 czerwca 1968).
Oczekując na ostateczne zwycięstwo nad śmiercią „jedni z uczniów pielgrzymują na ziemi, inni, zakończywszy życie, poddają się oczyszczeniu, jeszcze inni zaś doznają chwały”, kontemplując Trójcę w pełnym świetle (Sobór Watykański II, Lumen gentium, 49; por. Eugeniusz IV, bulla Laetantur coeli). W połączeniu z zasługami świętych nasza braterska modlitwa pomaga tym, którzy oczekują wizji uszczęśliwiającej. Wstawiennictwo za zmarłych, podobnie jak życie tych, którzy żyją zgodnie z Bożymi przykazaniami, przynosi zasługi prowadzące do pełni zbawienia. Jest ono wyrazem braterskiej miłości jednej rodziny Bożej, przez którą „pozostajemy wierni najgłębszemu powołaniu Kościoła” (Lumen gentium, 51): „zbawiać dusze, które będą Boga miłować na wieki” (św. Teresa od Dzieciątka Jezus, Modlitwy, 6; por. Rękopis A 77rº). Dla dusz w czyśćcu oczekiwanie na wieczne szczęście i spotkanie z Umiłowanym jest źródłem cierpienia z powodu kary należnej za grzech, który oddziela je od Boga. Istnieje jednak pewność, że gdy czas oczyszczenia się dopełni, dusza spotka Tego, którego pragnie (por. Ps 42; 62).
5. Kontemplacja życia tych, którzy poszli za Chrystusem, zachęca nas do prowadzenia dobrego i prawego życia chrześcijańskiego, które czyni nas „godnymi królestwa Bożego” (2 Tes 1, 5). Jesteśmy więc wezwani do „nadprzyrodzonej czujności”, jak mówił kardynał Perraud (List z okazji dziewięćsetlecia święta za zmarłych), abyśmy każdego dnia przygotowywali się na życie wieczne. Jak podkreślał kardynał John Henry Newman: „Nie tylko mamy wierzyć, ale czuwać; nie tylko kochać, ale czuwać; nie tylko być posłuszni, ale czuwać; … i dlatego czuwanie jest właściwą próbą chrześcijanina”. Czuwanie oznacza bowiem „oderwać się od tego, co obecne i żyć tym, co niewidzialne; żyć myślą o Chrystusie, który raz przyszedł i który ponownie przyjdzie; pragnąć Jego powtórnego przyjścia” (Parochial and Plain Sermons, IV, 22).
6. Modlitwy wstawiennicze i błagalne, które Kościół nieustannie zanosi do Boga, mają wielką wartość. Są one „wyrazem serca dostrojonego do miłosierdzia Boga” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 2635). Pan zawsze wzrusza się błaganiami swoich dzieci, ponieważ jest Bogiem żywych. Podczas Eucharystii, poprzez modlitwę powszechną i wspomnienie za zmarłych, zgromadzona wspólnota przedstawia Ojcu miłosierdzia tych, którzy odeszli, aby przez doświadczenie czyśćca zostali oczyszczeni, jeśli tego potrzebują i osiągnęli wieczną radość. Powierzając ich Panu, wyrażamy naszą solidarność z nimi i uczestniczymy w ich zbawieniu w tym przedziwnym misterium komunii świętych. Kościół wierzy, że dusze przebywające w czyśćcu „doznają pomocy przez modlitwy wiernych, a przede wszystkim przez miłą Bogu ofiarę ołtarza” (Sobór Trydencki, Dekret o czyśćcu), jak również przez „jałmużny i inne dzieła pobożności” (Eugeniusz IV, bulla Laetantur coeli). „Ta sama bowiem świętość, która wypływa z uczestnictwa w świętości Kościoła, stanowi ich pierwszy i podstawowy wkład w świętość samego Kościoła, który jest ‘komunią świętych’” (Christifideles laici, 17).
7. Zachęcam więc katolików, aby gorliwie modlili się za zmarłych, za swoich bliskich oraz za wszystkich naszych braci i siostry, którzy odeszli, aby mogli otrzymać odpuszczenie kar należnych za grzechy i usłyszeć wezwanie Pana: „Przyjdź, duszo umiłowana, do wiecznego odpoczynku w ramionach mojej dobroci, która przygotowała dla ciebie wieczne radości” (św. Franciszek Salezy, Wprowadzenie do życia pobożnego, 17, 4).
Powierzając wiernych modlących się za zmarłych wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, św. Odylona i św. Józefa, patrona dobrej śmierci, z serca udzielam im Apostolskiego Błogosławieństwa, a także członkom wspólnoty diecezjalnej Autun, członkom Arcybractwa Matki Bożej z Cluny oraz czytelnikom biuletynu Lumière et vie. Z radością rozszerzam je w tym roku milenijnym na wszystkich, którzy modlą się w intencji dusz czyśćcowych, uczestniczą w Eucharystii i składają ofiary za zmarłych.
Watykan, 2 czerwca 1998 r.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
