Jan Paweł II
LIST DO BISKUPA SAINT-FLOUR Z OKAZJI OBCHODÓW TYSIĄCLECIA WYBORU MNICHA GERBERTA NA NASTĘPCĘ ŚW. PIOTRA, CO ROZPOCZĘŁO PONTYFIKAT PAPIEŻA SYLWESTRA II
Watykan, 07 kwietnia 1999 r.
1. Tysiąc lat temu, 2 kwietnia, Gerbert został papieżem, przyjmując imię Sylwestra II. Z okazji upamiętnienia tego wydarzenia pragnę łączyć się myślą i modlitwą ze wszystkimi, którzy będą je obchodzić w diecezji Saint-Flour, zwłaszcza z uczestnikami dni studiów organizowanych przez Stowarzyszenie Cantal. To w mieście Aurillac znajdował się klasztor benedyktyński założony przez św. Gérauda, który przyjął młodego pasterza Gerberta i ukształtował w nim człowieka i chrześcijanina.
2. Gerbert, wybitny człowiek, w szczególny sposób zaznaczył obecność w swoim stuleciu. Ogrom jego wiedzy, zdolności pedagogiczne, niezwykła erudycja, prawość moralna i głęboka duchowość uczyniły z niego prawdziwego mistrza. Cesarze i papieże zwracali się do niego o radę. Gerbert, uczony humanista i mądry filozof, prawdziwy krzewiciel kultury, oddał swój rozum na służbę człowiekowi. Kształtował swój umysł i serce, nieustannie poszukując prawdy — poprzez lekturę dzieł świeckich i medytację Pisma Świętego. Interesowało go wszystko: czego nie wiedział — uczył się, a tym, co znał — dzielił się z innymi.
Dzięki otwartości ducha i wielkiej hojności potrafił wykorzystać swoje zdolności oraz wartości moralne i duchowe w służbie człowiekowi i Kościołowi. Przypomina nam, że rozum jest wspaniałym darem Stwórcy, aby człowiek stawał się coraz bardziej odpowiedzialny za otrzymane talenty i służył innym, wypełniając w ten sposób swoje prawdziwe powołanie.
3. Jako człowiek Kościoła, czynny i wierny, Gerbert oddał się służbie swoim braciom. Jako prawdziwy pasterz strzegł interesów Kościoła, walczył z symonią i bronił klasztorów przed wszelkimi ingerencjami. Był człowiekiem jedności i pokoju: potrafił po ojcowsku upominać tych, którzy oddalali się od dobra, demaskował nadużycia, przebaczał, a nawet potrafił ustąpić, jeśli groziło to podziałem. Z apostolską gorliwością przyczynił się do zakorzenienia Kościoła na Węgrzech i w Polsce. Był reformatorem na swój sposób, a świadomość własnej misji uczyniła z niego papieża o duchu misyjnym, pragnącego głosić Ewangelię zarówno słowem, jak i całym swoim życiem.
U progu trzeciego tysiąclecia, gdy nadal trwają przemoc i wojny, a chrześcijanie pozostają podzieleni, postać Gerberta zachęca nas do niestrudzonego poszukiwania pokoju i jedności poprzez dialog, w pragnieniu prawdy i przebaczenia. W tym sensie, jak przypomniałem w Liście Apostolskim Tertio millennio adveniente, Jubileusz powinien być „sprzyjającą okazją do owocnej współpracy w dzieleniu się tym, co nas łączy, a co z pewnością jest większe od tego, co nas dzieli” (n. 16).
4. Gerbert nieustannie ukazywał swoją pasję poszukiwania prawdy i gotowość służenia jej. Pokazał, że człowiek jest powołany, by podążać drogą, która „bierze początek ze zdolności rozumu do przekraczania tego, co przemijające, i do otwierania się na nieskończoność” (Fides et ratio, 24). Dla Gerberta, jak dla każdego wierzącego, prawda objawia się w Chrystusie — Słowie wiecznym, przez które wszystko zostało stworzone i Słowie wcielonym, które objawia Ojca (por. tamże, 34). Właśnie to Słowo, w które wierzymy, oświeca nasze poznanie człowieka i historii oraz pozwala nam odkryć zbawienie i szczęście, do których jesteśmy powołani.
Oczywiście dzisiejsze problemy różnią się od tych, z którymi mierzył się Gerbert, jednak jego postawa intelektualna i duchowa pozostaje wezwaniem dla pasterzy i wiernych naszych czasów: by szukać prawdy, czerpać siłę z modlitwy, troszczyć się o życie moralne i służyć ludziom. Oby chrześcijanie mieli takie samo pragnienie — nie szukania uznania w oczach ludzi, lecz bycia przykładem i świadkiem, ukazując, że Chrystus jest źródłem szczęścia!
5. Kościół przygotowuje się do obchodów wielkiego Jubileuszu Roku 2000, przypominając, że Chrystus, Alfa i Omega, prowadzi nas do Ojca bogatego w miłosierdzie. Nie możemy zapomnieć, że pierwsze przejście tysiąclecia niosło ze sobą wiele nadziei. Warto podkreślić, że Sylwester II współpracował z cesarzem Ottonem III w zarządzaniu chrześcijaństwem, podobnie jak papież Sylwester I współdziałał z cesarzem Konstantynem. Widzimy więc, że troska o jedność i harmonię między narodami była bliska myśli Gerberta i powinna nadal inspirować działanie Kościoła oraz ludzi odpowiedzialnych za życie społeczne. Pokój jest wspólnym zadaniem, a Kościół chce się do niego przyczyniać, ponieważ służy człowiekowi, a tym samym służy Bogu.
W świecie, który podlega coraz szybszym przemianom i tęskni za głębokim pokojem, Gerbert pozostawia nam przesłanie, które biskup Saint-Flour, Monsignor Paul Lecouer, jego odległy następca, ujął w swoim liście pasterskim z okazji tysiąclecia narodzin papieża Sylwestra II w słowach: „wprowadzać pokój, jednoczyć i gromadzić w Chrystusie”. Ten pokój powinien urzeczywistniać się w różnych dziedzinach życia, ponieważ pole działania człowieka jest szerokie. Jest on możliwy, jeśli człowiek odwołuje się do Ewangelii oraz do podstawowych wartości ludzkich i moralnych, z poszanowaniem każdej osoby.
6. Działalność duszpasterska Gerberta — nie tylko w czasie jego stosunkowo krótkiego pontyfikatu — uderza swoją różnorodnością i aktualnością. Ukazuje się ona w jego zaangażowaniu w sprawy Kościoła, w dążeniu do odnowy, w trosce o jedność oraz w duchu dialogu. Wszystkie te elementy zostały podkreślone przez Sobór Watykański II w perspektywie nowej ewangelizacji.
Niech postać Gerberta, pierwszego papieża Francuza, oświeca nas wszystkich w służbie Kościołowi i braciom — dla chwały Boga i zbawienia świata!
Powierzając was wstawiennictwu Matki Bożej oraz św. Florusa, pierwszego ewangelizatora i patrona waszej diecezji, z całego serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozciągam na wszystkich waszych diecezjan i na tych, którzy będą uczestniczyć w tych obchodach.
Z Watykanu, dnia 7 kwietnia 1999 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
