Jan Paweł II
LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO MISJONARZY SYNÓW NIEPOKALANEGO SERCA MARYI (KLARETYNÓW) Z OKAZJI 150. ROCZNICY ZAŁOŻENIA ZGROMADZENIA
Warszawa, 12 czerwca 1999 r.
Najczcigodniejszy Ojciec
Aquilin Bocos Merino, C.M.F.
Przełożony Generalny Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi
1. Z wielką radością kieruję do was to przesłanie z okazji 150. rocznicy założenia waszego Zgromadzenia, na pamiątkę dnia 16 lipca 1849 roku, kiedy to w skromnej celi seminarium w Vic św. Antoni Maria Claret wraz z pięcioma młodymi kapłanami zapoczątkował waszą rodzinę zakonną. Przy tej okazji łączę się z waszym dziękczynieniem składanym Panu za wszystkie pokolenia Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi, którzy byli świadkami wiary i wiernymi współpracownikami w misji ewangelizacyjnej powierzonej przez Boskiego Odkupiciela Jego Kościołowi.
W roku, który Kościół poświęca Ojcu niebieskiemu, wasz Założyciel daje nam czytelne świadectwo żarliwej miłości do Boga: całe jego życie było nieustannym oddaniem się apostolskiemu zapałowi, aby Bóg był poznany, kochany i czczony (por. Autobiografia, 233). Miłość do Ojca prowadziła św. Antoniego Marię Clareta do tego, by zawsze iść za Jezusem Chrystusem i Go naśladować — w modlitwie, pracy i cierpieniu (tamże, 494) — oraz otwierać się na działanie Ducha Świętego, który natchnął go misją głoszenia Ewangelii ubogim (tamże, 687).
2. Sobór Watykański II naucza: „wiernie należy odczytywać i zachowywać ducha oraz właściwe zamiary założycieli, jak również zdrowe tradycje: wszystko to stanowi dziedzictwo każdego instytutu” (Perfectae caritatis, 2). Obecny czas łaski, do którego wasze Zgromadzenie się przygotowuje, zachęca więc, by zwrócić spojrzenie ku św. Antoniemu Marii Claretowi. W społeczeństwie otwierającym się na przemiany związane z industrializacją odkrył on swoje powołanie misyjne, stawiając wymagania Ewangelii ponad zwykłe pokusy wygodnego życia. Jego orężem było Słowo Boże — przeżywane i głoszone jako orędzie zbawienia dla wszystkich. Rozpowszechniał je przez publikacje, katechezę i głoszenie, przekonany, że w nim znajduje się pociecha dla smutnych, siła dla słabych, uzdrowienie dla chorych i przebaczenie dla grzeszników. Dzięki stałej modlitwie, studium i życiu przenikniętemu miłosierdziem stał się prawdziwym ewangelizatorem: najpierw w swojej rodzinnej Katalonii, potem na Wyspach Kanaryjskich, a następnie — jako arcybiskup — na Kubie i w Hiszpanii.
To doświadczenie żywej relacji ze Słowem Bożym powinno być dla was prawdziwym dziedzictwem, jednoczącą inspiracją i nieodzownym zobowiązaniem w różnych sytuacjach życia, z jakimi stykacie się dziś w misji ewangelizacyjnej.
3. Gotowość do posługi słowa bez granic — kierowana pilnością, roztropnością i skutecznością w służbie Królestwu Bożemu — jest cechą misyjnego ducha św. Antoniego Marii Clareta, którą odziedziczyliście. Dlatego, przekraczając granice ludzkie i geograficzne, obchodzicie sto pięćdziesiątą rocznicę, będąc obecni na wszystkich kontynentach i podejmując misję „ad gentes”, aby rodziły się nowe wspólnoty chrześcijańskie. Nie zapominając o tak zwanej „misji wewnętrznej”, poprzez odnowę przepowiadania w dawnych Kościołach, trwajcie w wyborze na rzecz ludów pragnących usłyszeć Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa, ponieważ — jak nauczał wasz Założyciel — misjonarz otrzymał różne części świata jak pięć talentów, które należy pomnażać (por. Avisos a un sacerdote, Appendice).
W pełnieniu tej misji bądźcie zaczynem jedności i braterstwa, ucząc wszystkich ludzi, że są dziećmi jednego Boga i Ojca. Jest budujące, że ugruntowana powszechność waszego Zgromadzenia została ubogacona także powołaniami z najróżniejszych części świata; jest to dar łaski, który pomnaża radość i wdzięczność w waszym jubileuszowym świętowaniu.
4. Życie wspólne jest drugim istotnym rysem waszego życia konsekrowanego. W Konstytucjach przypomina się, że współpraca w posłudze słowa jest u samego źródła waszej wspólnoty (por. Konstytucje, 13). Ojciec Claret pragnął czynić wraz z innymi to, czego sam nie był w stanie dokonać (por. List do Nuncjusza, 12 VIII 1849, w: Cartas selectas, s. 74). To świętowanie powinno prowadzić was do pogłębiania duchowości komunii i do rozwijania współpracy wszystkich, aby przemieniać świat według zamysłu Bożego.
Wasze powołanie określone jest w Konstytucjach jako „dar naśladowania Chrystusa we wspólnocie życia i głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu” (nr 4). W ciągu dziejów właśnie to było znakiem rozpoznawczym synów Ojca Clareta, którzy wyróżniali się swoim świadectwem w Kościele.
5. Św. Antoni Maria Claret potrafił także przekazać swoim synom jako znak szczególny ich charyzmatu, głębokie „sensus Ecclesiae”, którego dał wyraźny przykład w swojej posłudze kapłańskiej i biskupiej, w trudnych okolicznościach, jakie przeżywał Kościół jego czasów. Ta żywa miłość do Kościoła, wyrażająca się w pełnej komunii i w wiernym posłuszeństwie Pasterzom, zwłaszcza Biskupowi Rzymu, przyniosła w historii waszego Zgromadzenia obfite owoce.
Wobec wielkich wyzwań ewangelizacyjnych przyszłości Misjonarze Klaretyni, szczególnie ci zaangażowani w badania teologiczne, nauczanie, katechezę i środki społecznego przekazu, są wezwani do wiernego przeżywania komunii kościelnej — z przylgnięciem umysłu i serca do Magisterium Kościoła — oraz do dawania świadectwa sentire cum Ecclesia, ponieważ z synowskiej miłości do Kościoła rodzi się siła i skuteczność działania apostolskiego (por. Vita consecrata, 46).
Jak dobrze wiecie, ewangelizacja w nadchodzącym tysiącleciu będzie wymagała nowego rozeznania waszego apostolatu misyjnego, zwłaszcza w duszpasterstwie powołań i w formacji przyszłych pokoleń klaretynów, zgodnie z nauczaniem Założyciela, dla którego świętość i wiedza były „dwoma nogami” misjonarza, obie jednakowo koniecznymi (por. Konstytucje z 1865 r., 104, 4°). Dlatego godny uznania jest wysiłek, jaki Zgromadzenie podejmuje w dziedzinie formacji permanentnej swoich członków oraz w tworzeniu wspólnotowych środków rozwoju duchowego, opartego na ascetyczno-mistycznym doświadczeniu św. Antoniego Marii, zawartym przede wszystkim w jego „Autobiografii”, będącej niejako wielką kartą duchowości klaretyńskiej i waszej służby Królestwu Bożemu w Kościele.
6. Do elementów określających waszą tożsamość zakonną należy obecność Maryi. Z Jej Niepokalanego Serca synowie Clareta uczą się postawy kontemplacji w przyjmowaniu Słowa, miłości i prostoty w jego przekazywaniu oraz serdecznego przylgnięcia do miłosiernego planu Boga, który prowadzi do bliskości z ubogimi i potrzebującymi. Misjonarze Klaretyni powinni więc nadal być nosicielami prorockiego orędzia nadziei, które Maryja — językiem serca — kieruje dziś do rodziny ludzkiej, tak bardzo zranionej w swoich wartościach i najgłębszych dążeniach.
Gdy Kościół przygotowuje się do obchodów wielkiego Jubileuszu Wcielenia, pragnę zawierzyć Sercu Matki Bożej wasze projekty apostolskie, waszą gorliwość misyjną i nadzieje, które was ożywiają, aby wyprosiła wam radość bycia uległymi i ofiarnymi narzędziami w głoszeniu Ewangelii ludziom naszych czasów.
7. Ufając skutecznemu wstawiennictwu św. Antoniego Marii Clareta, zanoszę do Ojca niebieskiego dziękczynienie za tak wielu wzorowych Misjonarzy Klaretynów, którzy w ciągu tych stu pięćdziesięciu lat wyróżnili się dynamizmem, ofiarnością i misyjnym zapałem w służbie Kościołowi na pięciu kontynentach. W tym kontekście pragnę w sposób szczególny wspomnieć 51 Męczenników Klaretyńskich z Barbastro, których miałem radość beatyfikować w 1992 roku, jako wzór wspólnotowego i pełnego entuzjazmu naśladowania Chrystusa.
Niepokalanemu Sercu Maryi powierzam teraźniejszość i przyszłość całego Zgromadzenia, aby Ona — niewiasta posłuszna Duchowi i wzór pełnego zjednoczenia z Jezusem — napełniła was swoją matczyną miłością i gorliwością o zbawienie dusz. Obyście w tym jubileuszowym świętowaniu, zgromadzeni na modlitwie wokół Maryi jak Apostołowie w Wieczerniku, mogli na nowo przeżyć doświadczenie Pięćdziesiątnicy, umacniając swój zapał misyjny, by iść i głosić Ewangelię aż po krańce ziemi! Z tymi żywymi uczuciami z serca udzielam wszystkim Misjonarzom Klaretynom, Synom Niepokalanego Serca Maryi, Błogosławieństwa Apostolskiego.
Warszawa, dnia 12 czerwca 1999 roku,
w święto Niepokalanego Serca Maryi.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
