Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA BRACI NAUKI CHRZEŚCIJAŃSKIEJ Z PLOËRMEL
Watykan, 28 marca 1994 r.
Czcigodny Brat
Bernard Gaudeul
Przełożony generalny Braci Nauki Chrześcijańskiej
Z okazji waszej Kapituły Generalnej z radością wyrażam Bratu, uczestnikom Kapituły oraz wszystkim Braciom Nauki Chrześcijańskiej wielki szacunek, jaki żywię dla waszego Instytutu i dla waszego powołania zakonników wychowawców.
Pokolenia Braci umiały z godnością nieść szczególny charyzmat ukształtowany pod mocnym natchnieniem waszych założycieli, czcigodnego Jana Marii de La Mennais i księdza Gabriela Deshayes. Dzisiaj wasze obrady pozwalają wam wyznaczyć kierunki konieczne do dalszego prowadzenia waszej misji odpowiednio do aktualnej sytuacji.
Jednym z wielkich bogactw waszego stanu jest ścisłe połączenie życia zakonnego z działalnością zawodową, która wpisuje się w wasze zadania ściśle kościelne. Nie możecie oddzielać od waszej osobistej konsekracji kompetentnego wykonywania waszych funkcji wychowawczych. Chodzi tu o niezastąpiony wkład Braci nauczających w Kościele.
Dziś jesteście często wezwani do życia w środowisku mniej jednolitym niż w przeszłości, a w więcej niż jednym kraju, w którym działacie, wasze świadectwo jest skierowane do pokoleń młodych ludzi, którzy ze swego środowiska pochodzenia otrzymują jedynie minimalne wsparcie, by dojść do żywej wiary. Ta sytuacja wymaga od was niewątpliwie odnowionego wysiłku pedagogicznego, aby orędzie chrześcijańskie oraz podstawowe wartości ludzkie i moralne mogły być przedstawiane w sposób przekonujący i aby młodzi je przyjmowali, żyjąc nimi w społeczeństwie, w którym nieraz są zmuszeni iść pod prąd.
Pierwszym wymaganiem wobec was jest jednak to, abyście byli autentycznie konsekrowani. W życiu wspólnot braterskich, które tworzycie, znajdujecie — obok siły do wierności swojemu powołaniu — także zdolność bycia świadkami takimi, jakich chciał mieć Chrystus. Zwracając się do was w przeddzień Triduum Paschalnego, przychodzą mi na myśl słowa Jezusa w Wieczerniku: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35). Oznacza to przypomnienie w jednym zdaniu, że posługa kościelna opiera się autentycznie tylko na komunii miłości uczniów w Chrystusie.
Wasze wspólnotowe życie zakonne, podobnie jak wasze zakorzenienie w Kościołach partykularnych krajów, w których żyjecie, stanowią istotne źródło, dzięki któremu możecie być ewangelizatorami, jakich potrzebuje młodzież. Wasz sposób oddania się Panu dla ludzi, których On miłuje, przez życie w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie, liczy się bez wątpienia tak samo jak najlepsze techniki pedagogiczne w przekazywaniu orędzia chrześcijańskiego, które zostało wam powierzone. Ludzie naszych czasów bowiem, a szczególnie młodzi, są często bardziej wrażliwi na świadectwa niż na nauczanie. Niech widzą w was — poprzez waszą otwartość ducha, wasz zmysł gościnności i prostotę życia — ludzi przenikniętych ożywczą obecnością Odkupiciela i ożywianych nadzieją, która nie zawodzi!
Charyzmat waszego Zgromadzenia doprowadził was do założenia wielu szkół. Nadal dawajcie tym instytucjom to, co w was najlepsze, aby były one prawdziwymi punktami odniesienia dla młodych i ich rodzin. Bądźcie twórczy, aby zapewnić żywą animację wspólnot wychowawczych, tak by były postrzegane jako uprzywilejowane miejsca, w których Kościół pełni swoją misję budzenia wiary i świadczenia o ogromnym szacunku dla osoby ludzkiej, powołanej do wzrastania pod spojrzeniem Boga.
Wiem, że waszą szczególną troską jest oddawanie się na służbę najuboższym i cieszę się z tego. Dzięki waszej dyspozycyjności bądźcie otwarci na wszystkich tam, gdzie się znajdujecie. Włączajcie w wasz apostolat nauczycieli, którzy z wami współpracują, waszych uczniów, ich rodziny oraz innych chrześcijan, którzy dzielą wasze zaangażowanie wychowawców i ewangelizatorów.
Drodzy Bracia, od samych początków wasze Zgromadzenie miało ważny udział w misji „ad gentes”. Bardzo młodzi Bracia wyruszali, aby oddać się na służbę ludom, do których zaczęła docierać Dobra Nowina Chrystusa. Dziś z ofiarnością kontynuujecie tę obecność misyjną. Wdzięczność Kościoła wobec zakonników oddanych aż po granice swoi ch sił jest wielka; w ten sposób przyczyniają się oni do umacniania młodych Kościołów oraz do rozwoju wielu narodów dzięki formacji dzieci i młodzieży. Żywo doceniam to, że odpowiedzieliście na nowe wezwania, chociaż wasza liczba się zmniejszyła.
Kapituła generalna jest nie tylko okazją do dostosowania, przeglądu organizacji i modeli życia, lecz także, ale przede wszystkim, do ponownego uświadomienia sobie głębokiej jedności powołania, jego racji bytu, jego wpisania w misję Kościoła, tak jak wyraża się ona w obecnej epoce. Myślę także o Braciach starszych, tak licznych pośród was. Należy uznać ich szczególną rolę, być może powierzyć im nowe zadania; dzięki mądrości, która płynie z ich doświadczenia i życia duchowego, wywierają oni z pewnością dobroczynny wpływ na życie całego Zgromadzenia.
Wiem, że niepokoi was ten przejściowy moment. Nie zaniedbujcie żadnego wysiłku, aby uwrażliwić młodych na głębokie racje, dla których warto poświęcić się służbie Panu w życiu zakonnym. Nie wahajcie się proponować młodym chrześcijanom, otwartym na służbę innym i świadomym potrzeby rzeczywistego przeżywania solidarności między ludźmi jednego kraju czy różnych krajów, tego rodzaju życia, które czyni was głęboko szczęśliwymi. Swoim entuzjazmem pomagajcie im odkrywać radość całkowitego oddania się Chrystusowi we wspólnocie zakonnej, aby lepiej dzielić dary Boga i głosić przyszłe Królestwo.
Wraz z Bratem Przełożonym generalnym i z Braćmi kapitulnymi przyzywam Ducha Pańskiego, aby kierował waszymi wyborami i podtrzymywał tych, którym powierzycie zadanie prowadzenia waszego Zgromadzenia. W tym czasie celebracji misterium śmierci i zmartwychwstania Chrystusa Zbawiciela udzielam wam, jak również wszystkim waszym Braciom, mojego serdecznego błogosławieństwa.
Watykan, 28 marca 1994 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
