Jan Paweł II
UKAŻCIE SPÓJNIE WASZ SPECYFICZNY CHARYZMAT. PRZESŁANIE DO ZGROMADZENIA CÓREK ŚW. JÓZEFA OD KS. ALOJZEGO CABURLOTTO
Watykan, 30 czerwca 1999 r.
Drogie Siostry z Instytutu
Córek św. Józefa od ks. Alojzego Caburlotto!
1. Pozdrawiam was serdecznie z okazji 23. Kapituły Generalnej waszego Zgromadzenia. Obrady kapitulne odbywają się w przeddzień roku 2000, który wyznaczy 150-lecie założenia waszej Rodziny zakonnej. Przy tej okazji pragnę wyrazić wam wdzięczność i uznanie za apostolską służbę, jaką pełnicie w Kościele. Jednocześnie chciałbym skorzystać z tej sposobności, aby wspólnie z wami zastanowić się nad waszą misją na tle doświadczeń zgromadzonych na przestrzeni lat.
Wdzięczna myśl kieruje się przede wszystkim ku Czcigodnemu Założycielowi, ks. Alojzemu Caburlotto, którego heroiczność cnót została przeze mnie uznana dekretem z dnia 2 lipca 1994 roku. W trudnych czasach dał się on prowadzić ewangelicznemu wezwaniu, by stać się wychowawcą, ojcem dzieci i młodzieży dotkniętych ubóstwem i opuszczeniem. Doświadczenie nauczyło go, jak wielkie znaczenie ma wychowanie i kształcenie szkolne, także z myślą o ewangelizacji. Poświęcił się więc z niestrudzonym zapałem zakładaniu szkół ludowych i instytutów formacyjnych, nie zaniedbując współpracy z instytucjami publicznymi.
2. Wierne posłannictwu waszego Założyciela, na najbliższą Kapitułę wybrałyście jako temat refleksji: „Charyzmat założycielski i Reguła życia”. Zamierzacie w ten sposób na nowo odczytać dziedzictwo duchowe, pedagogiczne i misyjne, odziedziczone po ponad stuletniej historii, w świetle nauczania Kościoła. Warunki społeczne krajów, w których działacie, kryzys powołań, problemy związane z ustawodawstwem szkolnym oraz wychowaniem nieletnich skłaniają was do głębokiego przemyślenia kwestii formacji, mentalności, języka i wyborów apostolskich.
Spoglądając na przebytą drogę, odczuwacie potrzebę dziękczynienia Bogu za dobro dokonane przez wasz Instytut i za owoce apostolskie, które ubogaciły kolejne etapy jego historii. Równocześnie świadomość wyzwań współczesności skłania was do tego, aby przedmiotem waszej refleksji i systematycznego studium uczynić Konstytucje, Dyrektorium duchowe i Dyrektorium normatywne, aby na nowo odkryć w całej pełni właściwą duchowość Instytutu. Cenną pomocą będzie w tym względzie lektura pism Czcigodnego Założyciela – dziedzictwa należącego do wszystkich Sióstr i stanowiącego pewne wskazanie na przyszłość.
3. Poprzez Zgromadzenie kapitulne przygotowujecie się do podjęcia kolejnego, niezwykle ważnego kroku: opracowania na nowo waszej Reguły życia, w posłusznym wsłuchiwaniu się w głos Magisterium, które uznaje charyzmat Założycieli. Szczególne doświadczenie Ducha, przeżyte przez Założyciela, zostało wam przekazane, aby było stale rozwijane w uległym posłuszeństwie wskazaniom Kościoła i w uważnym odczytywaniu znaków czasu. To cenne dziedzictwo przybiera bowiem postać szczególnego sposobu przeżywania rad ewangelicznych, konkretnego stylu życia duchowego, określonej formy apostolatu, charakterystycznego doświadczenia wspólnotowego oraz swoistej obecności w świecie.
Wasza Rodzina zakonna, osiągnąwszy pełniejszą świadomość własnej tożsamości apostolskiej, zamierza obecnie na nowo żyć radykalizmem swoich początków. W tej perspektywie w Kapitule Generalnej postawiłyście sobie za cel opracowanie nowej redakcji „Reguły życia”, która wyraźniej ukaże apostolską tożsamość Córek św. Józefa od ks. Alojzego Caburlotto w trzecim tysiącleciu.
Z całego serca życzę, aby z tego wysiłku wyłoniło się spójne ukazanie waszego specyficznego charyzmatu w jego wymiarach duchowym, wspólnotowym i apostolskim. Niech nie zabraknie w nim szczególnego odniesienia do tajemnicy Wcielenia kontemplowanej w Nazarecie, z której wypływa właściwa wam „pobożność serca”, streszczająca wasz charakterystyczny styl modlitwy.
4. Korzystając z tego spotkania, pragnę skierować do was wszystkich, Córek św. Józefa od ks. Alojzego Caburlotto, słowo serdecznej zachęty. Umiejcie przeżywać i ukazywać waszą konsekrację zakonną jako dobro dla osoby ludzkiej, dając w każdym czasie świadectwo radykalnej wierności charyzmatowi wychowawczemu. Niech każda z was posiada głęboką otwartość misyjną, wspierająca wasze Siostry zaangażowane na frontach misji „ad gentes”. Módlcie się nieustannie, aby Pan posyłał do Instytutu liczne i święte powołania. Niech modlitwie towarzyszy ofiarowanie codziennych cierpień. Myślę szczególnie o waszych Siostrach starszych i chorych, które poprzez swoje cierpienia stanowią cenne duchowe wsparcie dla Zgromadzenia.
Niech między wami, Siostrami różnych narodowości i w różnym wieku, panuje nieustanna miłość, wypływająca z Serca Chrystusa. Bądźcie znakiem tej Bożej miłości poprzez wasze życie i codzienne działania. Niech wasze spojrzenie nigdy nie odrywa się od Chrystusa, który w tajemnicy paschalnej objawia nam miłosierdzie Ojca niebieskiego. On powtarza do każdej z was: „Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu: tyś moja” (Iz 43, 1). Doświadczywszy Jego miłości bez granic, bądźcie gotowe i pragnijcie dzielić się z innymi tym samym bogactwem duchowym. Miłość Chrystusa, która zainspirowała waszego Założyciela 150 lat temu i która aż dotąd podtrzymywała was oraz wasze Siostry, niech zawsze pozostaje centrum waszego życia.
Maryja, niebieska Matka Boga i Kościoła, niech was strzeże i sprawi, aby prace waszej Kapituły Generalnej przyniosły obfite owoce. Zapewniam was ze swojej strony o stałej pamięci w modlitwie, a zarazem z radością udzielam błogosławieństwa Matce Generalnej, uczestniczkom Kapituły oraz wszystkim Siostrom waszego Instytutu.
W Watykanie, dnia 30 czerwca 1999 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
