Jan Paweł II
«MISERATIO ILLA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JAKUBOWI DEZYDERIUSZOWI LAVALOWI PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Watykan, 29 kwietnia 1979 r.
Na wieczną pamiątkę. – Owo współczucie, którym Jezus przejął się, gdy spojrzał na tłumy na pustkowiu, podobne do owiec nie mających pasterza (por. Mk 6, 34), ogarniało wprawdzie wszystkich Świętych, naśladujących Chrystusa, jednak w sposób szczególny i wyjątkowy objawiło się w Słudze Bożym i synu łaski Jakubie Dezyderiuszu Lavalu; ogarniało go bowiem zawsze miłosierdzie ku ubogim, uciśnionym przez różne nieszczęścia, zwłaszcza zaś ku czarnoskórym mieszkańcom wyspy Mauritius na Oceanie Indyjskim, którzy właśnie w tym czasie zaledwie uzyskali wolność cywilną. Dobrze bowiem rozumiał wierny Sługa Boży, że nic by im dało wyzwolenie z niewoli, gdyby równocześnie nie zostali uformowani według prawych i świętych zasad religii, dzięki którym mogą posiąść pełną i doskonałą wolność.
Jakub Dezyderiusz Laval, członek Zgromadzenia Ducha Świętego pod opieką Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, urodził się we Francji, w miejscowości Groth, na terenie diecezji Évreux, dnia 22 września 1803 roku. W domu, zwłaszcza dzięki matce, nauczył się szacunku i miłości wobec ubogich i nieszczęśliwych. Po ukończeniu studiów, opłaconych przez kapłana — swego stryja, podjął decyzję praktykowania medycyny, aby móc poświęcić się potrzebującym. Po uzyskaniu dyplomu przez około pięć lat wykonywał ten zawód w swojej rodzinnej prowincji. Stopniowo jednak zrozumiał, że Bóg wzywa go i pociąga do kapłaństwa. Dlatego w trzydziestym drugim roku życia wstąpił do seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu; a po przyjęciu święceń został proboszczem niewielkiej parafii zwanej Pinterville.
Szybko zrozumiał, że jego zadaniem jest modlić się za parafian, podejmować pokutę oraz okazywać im miłość. Nie minęły jednak dwa lata, gdy odczuł w sobie wezwanie do głoszenia Ewangelii w odległych częściach świata. Podczas studiów teologicznych poznał niektórych alumnów przygotowujących się do poświęcenia swego życia duchowej trosce o czarnoskórych mieszkańców wysp św. Dominika i Reunion. Wśród tych pobożnych osób był czcigodny Franciszek Maria Paweł Libermann, który z inspiracji Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary został pobudzony do założenia instytutu. Jeśli zaś chodzi o Sługę Bożego Jakuba Lavala, jeden z przełożonych seminarium św. Sulpicjusza zaprosił go do odbycia ćwiczeń duchowych. Po ich odprawieniu, uzyskawszy zgodę biskupa i rozdawszy cały swój dobytek ubogim, oddał się nowej formie apostolatu i udał się na wyspę Mauritius, gdzie przybył dnia 14 września 1841 roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego.
Od tej chwili przez dwadzieścia trzy lata nie szczędził ani czasu, ani wysiłku; żadna trudność nie przeszkodziła mu w głoszeniu wszystkim orędzia wyzwolenia od zła i grzechu. Jego niestrudzona wiara, niezachwiana nadzieja i miłość gotowa na wszystko, zwrócona ku wszystkim, wyjednały u Boga liczne nawrócenia wśród czarnoskórych, odwiedzał i pocieszał chorych, a także z gorliwością i miłością obejmował więźniów. Ponadto, gdy wyspę nawiedzały wyniszczające epidemie, wielokrotnie oddawał wszystkie swoje siły i środki na pomoc i ocalenie swoich duchowych dzieci.
Jednakże zarówno apostolskie trudy, jak i dobrowolna surowość życia znacznie osłabiły zdrowie czcigodnego Sługi Bożego. W roku 1856, dotknięty udarem, upadł w konfesjonale. Mimo to aż do śmierci, chociaż musiał ograniczyć swoją działalność apostolską, wytrwale spowiadał i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili. Pozostały czas poświęcał modlitwie i rozważaniu Bożych tajemnic.
Wreszcie, szanowany i czczony przez wszystkich, a przez czarnoskórych kochany i uważany za ojca, których sam nazywał swoimi dziećmi, umocniwszy współbraci wielką nadzieją, w pokoju Pana święcie zakończył życie dnia 9 września 1864 roku, w święto św. Piotra Klawera.
Sława świętości czcigodnego Sługi Bożego, wielka już za życia, po jego śmierci jeszcze wzrosła. Dlatego też zaczęto myśleć o jego beatyfikacji i rozpoczęto dochodzenia kanoniczne zarówno w diecezji Port Louis, jak i w Évreux. Po ich zakończeniu i należytym rozpatrzeniu przez Świętą Kongregację Obrzędów, papież Benedykt XV dnia 26 czerwca 1918 roku podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy. Procesy apostolskie przeprowadzono następnie w diecezjach Port Louis, Évreux, Paryża i Bordeaux.
Następnie sprawa cnót była rozpatrywana na różnych zgromadzeniach Świętej Kongregacji Obrzędów (później nazwanej Kongregacją Spraw Kanonizacyjnych) w latach 1957–1971; a papież Paweł VI, nasz poprzednik, orzekł w publicznym dekrecie z dnia 22 czerwca 1972 roku, że czcigodny Sługa Boży praktykował cnoty w stopniu heroicznym.
Potem rozpatrywano w tejże Świętej Kongregacji, zgodnie z przepisami prawa, cuda przypisywane wstawiennictwu Jakuba Lavala. Spośród cudownych uzdrowień wybrano to, w którym Józef Edgard Beaubois, mieszkaniec Mauritiusa, został natychmiast uzdrowiony z ostrego wyprysku, gdy modlił się przy grobie Jakuba. Uzdrowienie to uznano za cud dokonany przez Boga, co — po zatwierdzeniu przez papieża Pawła VI — ogłoszono publicznym dekretem dnia 7 czerwca 1977 roku. Tenże papież zwolnił ponadto z obowiązku przedstawienia i zatwierdzenia drugiego cudu.
Po dokonaniu tych czynności wyznaczono dzień 29 kwietnia 1979 roku na uroczystą beatyfikację zarówno Jakuba Dezyderiusza Lavala, jak i Franciszka Colla. Podczas niej, w czasie Mszy świętej, uroczyście wypowiedzieliśmy zwyczajową formułę: „My, spełniając prośby naszych braci Jana Margéota, biskupa Port Louis, oraz Raimunda Masnou Boixedy, biskupa Vic, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży Jakub Dezyderiusz Laval i Franciszek Coll odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: błogosławionego Jakuba Dezyderiusza Lavala dnia 9 września, a błogosławionego Franciszka Colla dnia 2 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Odpowiedź: Amen.
Następnie wygłosiliśmy homilię o cnotach obu Błogosławionych. Postanawiamy zaś, aby to, co zostało przez nas ustanowione, było przez wszystkich zachowywane, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 1979 roku, w pierwszym roku naszego Pontyfikatu. Z polecenia Najwyższego Papieża niniejszy List Apostolski został podpisany i wydany dnia 25 marca 1980 roku.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
