Jan Paweł II
«SANCTUS ANTONIUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM UDZIELA SIĘ POZWOLENIA
NA OGLĘDZINY I ROZPOZNANIE ŚWIĘTYCH SZCZĄTKÓW ŚW. ANTONIEGO Z PADWY
Rzym, 01 stycznia 1981 r.
Na wieczną pamiątkę. – Święty Antoni, którym szlachetna ziemia Portugalii chlubi się jako swoim synem, nie tylko świętością życia i wzniosłymi cnotami, lecz także blaskiem nauki ewangelicznej oraz chwałą cudów, niczym najjaśniejsza gwiazda „oświecił cały świat i aż dotąd promienieje niezwykłym blaskiem”; a jego grób, którym szczęśliwe miasto Padwa raduje się jak skarbem, odznacza się nieprzerwaną czcią wiernych aż do naszych czasów.
Chcemy zaś, gdy zbliża się już siedemset pięćdziesiąta rocznica śmierci tego błogosławionego Cudotwórcy, krótko przywołać najważniejsze wydarzenia, godne szczególnej pamięci, które na przestrzeni wieków dokonały się wokół jego chwalebnego grobu oraz otaczającej go świątyni. Wiadomo przede wszystkim, że święte ciało Antoniego zostało z przedmieścia Arcella, gdzie pod wieczór dnia 13 czerwca, w piątek roku 1231 przeszedł do nieba, przeniesione do miasta Padwy wśród radosnego tłumu ludu i najpierw złożone w kościele Najświętszej Maryi Panny; następnie zaś, po trzydziestu dwóch latach, po dokonaniu kanonicznego rozpoznania relikwii, zostało z wielką uroczystością przeniesione do nowej świątyni, wspaniale wzniesionej ku czci tegoż Świętego. Wszystko to dokonało się dnia 8 kwietnia 1263 roku, w oktawie Zmartwychwstania Pańskiego, w obecności św. Bonawentury, ówczesnego ministra generalnego Zakonu Franciszkanów.
Przy tej okazji, jak przekazują źródła historyczne, podczas gdy ciało uległo już rozkładowi i obróciło się w proch, język — którym głosił Chrystusa — został znaleziony nienaruszony i jakby żywy, tak iż wydawał się należeć do żyjącego człowieka. Tenże Seraficki Doktor wziął go z czcią w swoje ręce i, uniesiony uwielbieniem Boga, ukazał go obecnym, a następnie polecił umieścić go osobno z należną czcią.
Następnie urna zawierająca święte relikwie została dnia 14 czerwca 1310 roku umieszczona w miejscu świątyni, gdzie — jak się przyjmuje — pozostaje aż do dziś. Kolejne rozpoznanie relikwii odbyło się dnia 15 lutego 1350 roku w obecności kardynała Gwidona z Francji, legata papieża Klemensa VI, który — powodowany pobożnością i wdzięczny za szczególne dobrodziejstwo otrzymane od św. Antoniego w niebezpieczeństwie życia — przybywszy do Padwy, polecił dokonać nowego ułożenia świętych kości w sarkofagu, a znaczną część głowy umieścił w bardzo kosztownym relikwiarzu, wykonanym na jego własny koszt.
Od tego czasu, jak wiadomo, czcigodna urna pozostawała aż do naszych dni zamknięta ze wszystkich stron. Sama zaś bazylika św. Antoniego w Padwie, słynąca z piękna dzieł sztuki i nieustannej czci wiernych, wyniesiona już wcześniej do godności bazyliki, została przez papieża Piusa XI dnia 25 maja 1932 roku ozdobiona tytułem Bazyliki Papieskiej.
Niedawno zaś, gdy zbliżała się siedemset pięćdziesiąta rocznica śmierci św. Antoniego z Padwy, umiłowany Syn Vitalis Bommarco, minister generalny Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych — którym od początku powierzona jest opieka nad Bazyliką św. Antoniego — zwrócił się do Nas z usilną prośbą, popartą przez czcigodnego brata Antoniego Mauro, arcybiskupa tytularnego Tagasty, delegata papieskiego przy tejże bazylice, aby dla lepszej troski o zachowanie chwalebnego grobu oraz usunięcia wszystkiego, co wskutek upływu czasu lub z innych przyczyn umniejszyło jego godność, została udzielona stosowna zgoda na otwarcie sarkofagu oraz dokonanie rozpoznania i uporządkowania relikwii św. Antoniego, kapłana Zakonu Braci Mniejszych i Doktora Kościoła.
Pragnąc przychylnie odnieść się do tych próśb, uznaliśmy za stosowne powierzyć całe to zadanie — jako sprawę wielkiej wagi — specjalnej komisji kościelnej, której przewodniczyć będzie czcigodny brat Piotr Palazzini, prefekt Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, a także ustanowić przy niej zespół techniczny.
Dlatego mocą niniejszego Listu udzielamy tejże komisji kościelnej oraz zespołowi technicznemu koniecznych i odpowiednich uprawnień do otwarcia sarkofagu św. Antoniego w celu jego zbadania i rozpoznania oraz do wykonania wszystkiego, co okaże się potrzebne lub pożyteczne zarówno dla bezpieczniejszego zachowania relikwii, jak i dla właściwszej troski o czcigodny sarkofag, z zachowaniem szczegółowych wskazań promotora wiary, tak jednak, aby zasadniczy układ i struktura samego sarkofagu pozostały nienaruszone i aby żadna z kości nie została oddzielona, z wyjątkiem niektórych drobniejszych cząstek, które ewentualnie znajdą się oddzielone i to wyłącznie za zgodą przewodniczącego komisji.
Po godnym uporządkowaniu świętych relikwii urna ma być ponownie zamknięta i opatrzona pieczęciami; sam zaś sarkofag ma być przywrócony do swej pierwotnej formy i nie może być w przyszłości otwierany bez zgody Biskupa Rzymskiego.
Ze wszystkich dokonanych czynności należy sporządzić przez notariusza dokładny protokół, z uwierzytelnionymi kopiami, z których jedna zostanie przekazana Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, druga zaś będzie przechowywana w archiwum klasztoru św. Antoniego w Padwie.
Bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy, przy zachowaniu norm liturgicznych oraz innych zasad obowiązujących przy rozpoznawaniu świętych relikwii.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 stycznia 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
