Jan Paweł II
«DIVISIONES VERO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM SŁUDZE BOŻEMU DANIELOWI BROTTIER ZE ZGROMADZENIA DUCHA ŚWIĘTEGO I NIEPOKALANEGO SERCA MARYI PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 25 listopada 1984 r.[1]
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra.» (1 Kor 12, 4-7). Z tych słów Apostoła Pawła łatwo można zrozumieć nieprzemijającą świętość Kościoła oraz wielość dróg, którymi jego dzieci mogą dojść do tejże świętości: co rzeczywiście potwierdza cała historia tej Świętej Matki od najdawniejszych czasów aż po nasze dni. Jedne z tych dróg są tak proste, że można je niejako określić jedną cechą; inne natomiast są zróżnicowane w posługach, choć zawsze mają pewne właściwości, dzięki którym święci różnią się między sobą.
Do tych ostatnich, o których wspomnieliśmy, bez wątpienia należy Daniel Brottier, kapłan diecezjalny, misjonarz w Afryce, kapelan wojskowy podczas wojny powszechnej, która toczyła się w latach 1914–1917; odnowiciel, a właściwie twórca dzieła paryskiego zwanego „Orphelins apprentis d’Auteuil”, przeznaczonego do przyjmowania i wychowywania chłopców osieroconych i opuszczonych.
Urodził się dnia 7 września 1874 roku z pobożnych i uczciwych rodziców w miejscowości La Ferté-Saint-Cyr, należącej do diecezji Blois; dnia siedemnastego tegoż miesiąca i roku otrzymał chrzest i nadano mu imiona Daniel, Juliusz, Aleksy. Od dnia 11 kwietnia 1887 roku, kiedy po raz pierwszy przystąpił do Stołu Pańskiego, postanowił obrać stan kapłański; dlatego wstąpił do seminarium, a po chlubnym ukończeniu studiów dnia 22 października 1899 roku przyjął święcenia kapłańskie i przez kilka lat pracował dla dobra swojej diecezji.
Ponieważ jednak pałał gorliwością, by głosić imię i prawdę Jezusa, uzyskał zgodę na wstąpienie do Zgromadzenia Ducha Świętego i Niepokalanego Serca Maryi, w którym złożył pierwsze śluby zakonne dnia 8 września 1903 roku. Następnie, zgodnie ze swoim pragnieniem, został posłany do Senegalu; nie była to jednak całkowicie pogańska Afryka, do której dążył; przełożeni musieli bowiem uwzględnić stan zdrowia Sługi Bożego, który od dłuższego czasu cierpiał na bardzo silne bóle głowy. Choroba ta, która towarzyszyła mu aż do śmierci, czyniła jego posługę bardzo trudną, ale właśnie przez to jeszcze bardziej zasługującą na uznanie.
Zmuszony do opuszczenia Afryki w 1906 roku, przebywał przez krótki czas we Francji, aby odzyskać siły; w tym czasie rozważał podjęcie życia kontemplacyjnego; jednak z powodu złego stanu zdrowia nie mógł zrealizować tego zamiaru i powrócił do Afryki; musiał ją jednak ostatecznie opuścić w 1911 roku.
We Francji przełożeni powierzyli mu troskę o Afrykę, powierzając mu kierowanie dziełem zwanym „Auxilium Africanum”, którego celem było zbieranie funduszy na budowę kościoła w Dakarze, jako pomnika dla tych, którzy oddali życie dla dobra i godności Senegalu; świątynia ta miała stać się katedrą rodzącego się miasta. Wkrótce jednak, w 1914 roku, wybuchła wojna; Sługa Boży, zatroskany o Europę, uznał, że również on powinien przyczynić się do jej dobra. Zgłosił się więc jako kapelan, aby służyć żołnierzom posługą kapłańską; pełnił swoje obowiązki tak odważnie i nieustraszenie, że został odznaczony przez władze wojskowe. Wspólnotę i przyjaźń, które rodzą się w czasie zagrożenia, starał się zachować także po zakończeniu wojny, zakładając „Związek Weteranów”.
W 1923 roku Bóg powierzył mu inne zadanie, całkowicie odmienne, któremu poświęcił ostatnie trzynaście lat życia; polegało ono na odnowieniu dzieła zwanego „Orphelins apprentis d’Auteuil”. Na patronkę tego domu wybrał świętą Teresę od Dzieciątka Jezus, dzięki wstawiennictwu której otrzymywał wszelkiego rodzaju łaski i pomoc, tak że coraz więcej chłopców mogło być przyjmowanych, ubieranych, kształconych w różnych zawodach i kierowanych do pracy po ukończeniu nauki.
W tych właśnie zadaniach organizatora i kierownika ojciec Brottier najlepiej ujawnił wszystkie swoje przymioty i cnoty: przede wszystkim miłość wobec tych, którzy żyli w nędzy i którzy wkrótce zaczęli do niego napływać ze wszystkich dzielnic Paryża i z prowincji; wiarę w Bożą Opatrzność, która nieustannie wspierała go w trudnych i kosztownych przedsięwzięciach; niezachwianą nadzieję, że Bóg nigdy nie opuszcza tych, którzy dla Niego pracują. Tym cnotom teologalnym dorównywały cnoty kardynalne, które szczególnie jaśniały w trudnościach i przeciwnościach. Dotknięty śmiertelną tyfusem, który znosił ze spokojem ducha, umocniony sakramentami dla umierających, odszedł z tego życia dnia 28 lutego 1936 roku.
Sława świętości, którą cieszył się za życia, po jego śmierci coraz bardziej się szerzyła, dlatego rozpoczęto starania o przyznanie mu godności Błogosławionego. W latach 1946–1949 przeprowadzono więc w Kurii diecezji Paryskiej, a także na mocy listów rogatoryjnych w Kuriach w Blois i w Dakarze, procesy dotyczące sławy świętości, cnót i cudów w ogólności, pism oraz braku kultu liturgicznego oddawanego Słudze Bożemu. Te dochodzenia zostały następnie przekazane do Rzymu i poddane badaniu. Po ogłoszeniu dnia 8 października 1956 roku dekretu dotyczącego pism przypisywanych Słudze Bożemu, Nasz Poprzednik Jan XXIII zatwierdził dnia 8 lutego 1961 roku wprowadzenie sprawy do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Następnie, z upoważnienia Stolicy Apostolskiej, w Kuriach biskupich Paryskiej i Dakarskiej przeprowadzono w latach 1962–1965 procesy dotyczące cnót szczegółowo. O ważności i mocy wszystkich tych dochodzeń wydano dekret dnia 2 lipca 1966 roku.
Po tym, jak najpierw Kongresy Szczególne prałatów, urzędników i konsultorów, a następnie zgromadzenie kardynałów wydały opinię pozytywną, My, na mocy dekretu wydanego przez Świętą Kongregację Spraw Kanonizacyjnych dnia 13 stycznia 1983 roku, ogłosiliśmy, że Sługa Boży Daniel Brottier praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne oraz z nimi związane.
Następnie, po przeprowadzeniu procesu kanonicznego i wymaganych konsultacji lekarzy oraz teologów, uzdrowienie paryskiego dziecka Gabriela Lemoine z obustronnego zapalenia płuc i oskrzeli, przypisywane wstawiennictwu Sługi Bożego Daniela Brottier, dekretem wydanym dnia 8 czerwca 1984 roku, uznaliśmy za cud. Po tym wszystkim wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji jego oraz Józefa Manyaneta i Elżbiety od Trójcy Przenajświętszej.
Tego dnia, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra, podczas sprawowania Mszy świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę: «Spełniając życzenia naszych braci Narcisa Jubany Arnau, arcybiskupa Barcelony, Jeana Marie Lustigera, arcybiskupa Paryża, Jeana Ballanda, biskupa Dijon, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Józef Manyanet, Daniel Brottier i Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej byli odtąd nazywani Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Józefa Manyaneta dnia 17 grudnia, Daniela Brottier dnia 23 lutego, Elżbiety od Trójcy Przenajświętszej dnia 9 listopada. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego». To zaś, co niniejszym listem postanawiamy, ma zachować swoją moc na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 25 listopada 1984 roku, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
[1] Na oficjalnej stronie Stolicy Apostolskiej www.vatican.va błędnie podano datę 25 listopada 1985 r.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
