Jan Paweł II
«OMNIS QUI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ KATARZYNIE MARII DREXEL
Rzym, 20 listopada 1988 r.
«Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu» (J 18, 37). Słowa te w pełni odnoszą się do Czcigodnej Służebnicy Bożej Katarzyny Marii Drexel, która oświecona światłem wiary ze wszystkich sił starała się żyć prawdami objawionymi przez Chrystusa i dawać o nich odważne świadectwo swoim współczesnym. Zrozumiała głęboko, że każdy człowiek — mężczyzna i kobieta, niezależnie od pochodzenia — jest dzieckiem Bożym, posiada tę samą godność i powinien być traktowany przez społeczeństwo na równi z innymi. Jak wiadomo, w czasach Katarzyny Drexel Indianie i ludność czarnoskóra w Ameryce doświadczali poważnej niesprawiedliwości wynikającej z uprzedzeń rasowych. Widząc te nadużycia, postanowiła zdecydowanie z nimi walczyć i uczynić wszystko, aby je usunąć. W swojej działalności ewangelizacyjnej i społecznej szczególnie poświęciła się zakładaniu szkół katolickich.
Ta wierna uczennica Chrystusa urodziła się w Filadelfii, w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, dnia 26 listopada 1858 roku. Jej rodzicami byli Francis Anthony Drexel, znany bankier i filantrop, oraz Hannah Langstroth. Rodzice nauczyli córkę, że bogactwo jest jedynie darem powierzonym człowiekowi i dlatego należy się nim dzielić z innymi. Gdy rodzina podróżowała po zachodnich regionach kraju, Czcigodna Służebnica Boża dostrzegła nędzę i trudne położenie rdzennych mieszkańców Ameryki. To doświadczenie wzbudziło w niej pragnienie niesienia im pomocy. Od tej chwili postanowiła przez całe życie wspierać finansowo liczne misje i misjonarzy pracujących pośród Indian. Tak powstała pierwsza założona przez nią szkoła pod wezwaniem św. Katarzyny w Santa Fe w Ameryce Północnej (1887), przeznaczona dla Indian.
Kiedy spotkała papieża Leon XIII i poprosiła go o misjonarzy do wspieranych przez siebie misji wśród Indian, Papież ku jej wielkiemu zdumieniu zasugerował, aby sama została misjonarką. Po rozmowie ze swoim kierownikiem duchowym, biskupem Jamesem O’Connorem, postanowiła całkowicie poświęcić się Bogu w służbie Indianom i ludności czarnoskórej Ameryki Północnej, przeznaczając na ten cel wielki majątek odziedziczony po rodzinie. Dnia 12 lutego 1891 roku złożyła pierwsze śluby zakonne i założyła Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Sakramentu, którego celem było szerzenie Ewangelii oraz rozwijanie pobożności eucharystycznej pośród Indian i czarnoskórych mieszkańców Ameryki.
Wytrwała w modlitwie, czerpała z Eucharystii — niczym ze źródła — miłość do ubogich i uciśnionych, a zarazem zapał do przezwyciężania skutków dyskryminacji rasowej. Doskonale rozumiała, jak wielkie znaczenie ma edukacja ludności czarnoskórej. Dlatego zakładanie szkół i odpowiednie przygotowanie nauczycieli zajmowały centralne miejsce zarówno w jej działalności, jak i w życiu założonego przez nią Instytutu. W ciągu swojego życia założyła około sześćdziesięciu szkół i misji, zapewniając im nauczycieli i środki materialne. Szczególnym osiągnięciem było utworzenie w 1925 roku Xavier University w stanie Luizjana — jedynej wówczas uczelni wyższej w kraju przeznaczonej przede wszystkim dla ludności czarnoskórej. Działalność Katarzyny oraz jej sióstr obejmowała również katechizację, odwiedzanie rodzin, posługę w szpitalach i więzieniach.
Zdumiewające było jednak to, jak Służebnica Boża potrafiła łączyć rozległą działalność apostolską z głębokim życiem modlitwy, dostrzegając wszędzie działanie Bożej Opatrzności. Ostatnie osiemnaście lat życia spędziła niemal całkowicie unieruchomiona z powodu ciężkiej choroby. W tym czasie oddała się całkowicie kontemplacji i adoracji, osiągając jeszcze pełniej wysoki stopień doskonałości przez naśladowanie Chrystusa. Zmarła dnia 3 marca 1955 roku.
Opinia świętości, jaką cieszyła się za życia, po śmierci jeszcze bardziej się rozszerzyła. Dlatego arcybiskup Filadelfii rozpoczął jej proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu zgodnie z prawem procesu informacyjnego na szczeblu diecezjalnym (1966-1967) oraz procesu apostolskiego (1980-1981), a także po zakończeniu badań teologicznych, dnia 26 stycznia 1987 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót. W tej samej Kurii biskupiej w 1987 roku przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Po zbadaniu i zatwierdzeniu tego wydarzenia przez lekarzy i teologów, dnia 1 września 1988 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie. Następnie wyznaczyliśmy dzień beatyfikacji — 20 listopada tego samego roku — która miała odbyć się w Bazylice św. Piotra.
Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych braci Paulosa Tzadui, arcybiskupa Neanthopolis, Hansa Hermanna Groëra, arcybiskupa Wiednia, oraz Anthony’ego Bevilacquy, arcybiskupa Filadelfii obrządku łacińskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Liberat Weiss, Samuel Marzorati, Michał Pius z Zerbo oraz Katarzyna Drexel nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie w miejscach i w sposób określony przez prawo: Liberata Weissa, Samuela Marzoratiego i Michała Piusa z Zerbo dnia 3 marca, Katarzyny Drexel również dnia 3 marca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 20 listopada 1988 roku, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
