Jan Paweł II
«UT MEMBRA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI BERNARDOWI ROUSSEAU (BRATU SKUBILIONOWI)
Reunion, 02 maja 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wszyscy wierni jako członki żywego Chrystusa, wcieleni i upodobnieni do Niego przez chrzest, bierzmowanie i Eucharystię, zobowiązani są do współpracy w szerzeniu i w rozwoju Jego Ciała, aby jak najprędzej doprowadzić je do pełni por. Ef 4, 13).” ((Sobór Watykański II, Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinitus, 36).
Obowiązek ewangelizowania świata w sposób przejrzysty wypełnił Czcigodny Sługa Boży Jan Bernard Rousseau, który z wielką gorliwością podążał za nauką Boskiego Mistrza i posłuszny woli Bożej, podjął liczne trudy, aby szerzyć światło Ewangelii i ogień miłości — najpierw we Francji, a następnie na wyspie Reunion, gdzie obficie rozsiewał słowo Boże, potwierdzając je przykładem swoich cnót.
Czcigodny Sługa Boży urodził się w miejscowości Annay-la-Côte w Burgundii 22 marca 1797 roku z Bernarda Rousseau, kamieniarza, i Reine Pelletier. Tego samego dnia został ochrzczony i otrzymał imiona Jan Bernard. Dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym domu, skromnym, ale głęboko religijnym. W wieku dwudziestu pięciu lat postanowił całkowicie poświęcić się wychowaniu młodzieży, widząc w Auxerre, z jaką gorliwością dzieło to prowadzili Bracia Szkół Chrześcijańskich. Dlatego 9 listopada 1822 roku wstąpił do nowicjatu w Paryżu, a w uroczystość Narodzenia Pańskiego tego samego roku przywdział habit zakonny i przyjął imię Skubilion. W roku 1825 złożył śluby czasowe, a w roku 1827 — śluby wieczyste. W Alençon, Poitiers i Chinon dawał szczególne świadectwo pobożności i wierności swojemu powołaniu. Czynił bowiem wielkie postępy w naśladowaniu Chrystusa i w podążaniu drogą wyznaczoną przez św. Jana Chrzciciela de La Salle, założyciela zgromadzenia, do którego należał. Starannie wykonywał powierzone mu zadania, przechodząc bez trudności od obowiązków mniejszych do większych, zwłaszcza do dzieła wychowania chłopców. Wszystko to jednak nie zaspokajało jego wielkiego ducha, gotowego poświęcić jeszcze więcej dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Brat Skubilion pragnął szczególnie głosić Ewangelię w dalekich krajach, gdzie mieszkańcy nie mieli jeszcze możliwości poznania orędzia chrześcijańskiego i gdzie młodzież bardziej potrzebowała doświadczyć macierzyńskiej troski Kościoła. Nikt więc nie dziwił się, że z radością i gorliwością zgłosił gotowość wyjazdu na wyspę Reunion.
20 kwietnia 1833 roku, dobrze wiedząc, czego się podejmuje i przeczuwając, że już nigdy nie powróci, nie żegnając nikogo z bliskich, aby nie ulec wzruszeniu, wsiadł na statek płynący ku nowemu miejscu posługi. 14 lipca tego samego roku rozpoczął swoją działalność misyjną — gorliwą i owocną — którą pełnił nieprzerwanie aż do śmierci.
Choć przez całe dalsze życie pozostał na tej wyspie, pełnił swoją posługę w różnych miejscowościach: Saint-Benoît, Saint-Paul, Saint-Leu, La Possession, Saint-Denis i wreszcie Sainte-Marie. Wszędzie z największą starannością odtwarzał w sobie rysy Chrystusa i pracował nad budowaniem Jego Ciała, którym jest Kościół. Wszyscy, którzy byli mu bliscy — przełożeni, współbracia i mieszkańcy wyspy — podziwiali jego wiarę, gorącą miłość, mocną nadzieję oraz gotowość ducha, z jaką przeżywał swoje oddanie Panu i rady ewangeliczne. Z wielką gorliwością, obdarzony wyjątkowym talentem nauczania, poświęcił się wychowaniu dzieci, młodzieży i dorosłych, troszcząc się zarówno o ich formację chrześcijańską, jak i ludzką, prowadząc katechezę prostym i skutecznym językiem, osiągając wielkie owoce i przyczyniając się do rozwoju ludu Bożego. Jeśli niestrudzenie szerzył wiarę, to równie gorliwie troszczył się o uczynki miłosierdzia względem ciała i ducha. Dzięki prostocie, pokorze i roztropności był bliski wszystkim, stając się bratem strapionych i pozbawionych dóbr ludzkich oraz religijnych, takich jak wolność, sprawiedliwość i inne prawa przysługujące godności człowieka i dzieci Bożych. Ubodzy, chorzy, niewolnicy i grzesznicy doświadczali ofiarności i troski brata Scubiliona, który zawsze był gotów oddać się wszystkim, aby każdemu otworzyć drogę zbawienia.
Nie wyznaczając granic swojej miłości wobec Boga i bliźniego, dostrzegł wyraźnie, że powinien poświęcić wszystkie siły poprawie społecznego, moralnego i religijnego położenia niewolników. Było to zadanie trudne i wymagające wielkiej odwagi oraz roztropności, zwłaszcza wobec sprzeciwu właścicieli, obawiających się osłabienia własnej pozycji. Tą samą odwagą i roztropnością musiał się wykazywać również w przygotowywaniu odpowiednich środków pomocy oraz w zdobywaniu zaufania samych niewolników. W trudnościach wspierała go Boża pomoc, o którą zabiegał wytrwałą modlitwą i wiernym wypełnianiem obowiązków; ona też podtrzymywała jego wysiłki i czyniła je owocnymi. Oderwany niemal całkowicie od siebie samego i od marności świata, nigdy nie szukał własnej chwały ani korzyści. Pozostawał spokojny i całkowicie oddany woli Bożej zarówno w powodzeniu, jak i w przeciwnościach. Był przekonany, że jest jedynie małym narzędziem wybranym przez Boga do budowania Jego królestwa; dlatego nie znał innej radości niż trud i cierpliwość podejmowane dla tego celu.
Kiedy został wezwany do nagrody wiecznej o świcie 13 kwietnia 1867 roku, lud, który doznał od niego tylu dobrodziejstw, powtarzał: „Nasz stary Brat, święty, umarł”.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia, trwała także po śmierci. Dlatego diecezja Saint-Denis na Reunion rozpoczęła jego sprawę kanonizacyjną poprzez diecezjalny proces informacyjny przeprowadzony w latach 1902-1905, po którym nastąpił proces rogatoryjny w Marsylii. 30 marca 1981 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską i przekazano sprawę do procesu apostolskiego. Po zwyczajnych badaniach przeprowadzonych przez konsultorów teologicznych oraz podczas zwyczajnego zgromadzenia Kardynałów i Biskupów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, w Naszej obecności 9 czerwca 1984 roku ogłosiliśmy dekret uznający, że Sługa Boży brat Scubilion praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
W roku 1981 rozpoczęto również proces kanoniczny dotyczący uzdrowienia uznanego za cudowne, które dokonało się na wyspie Reunion w roku 1975. Zostało ono starannie zbadane przez lekarzy i uznane za autentyczne oraz niewytłumaczalne. Tę samą opinię wyrazili konsultorzy teologiczni oraz Kardynałowie i Biskupi. Dnia 8 maja 1987 roku dekretem uznaliśmy to uzdrowienie za cudowne i przypisane wstawiennictwu Sługi Bożego brata Scubiliona. Wyznaczyliśmy więc beatyfikację na 2 maja 1989 roku, podczas naszej podróży duszpasterskiej na wyspę Reunion.
Dzisiaj podczas świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Gilberta Aubry’ego, biskupa Saint-Denis de La Réunion, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodny Sługa Boży Jan Bernard Rousseau, brat Scubilion ze Szkół Chrześcijańskich, nosił tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto każdego roku dnia 20 grudnia, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Radujemy się więc, że z pomocą i łaską Boga możemy zaliczyć tego nowego Błogosławionego do szczególnych ozdób umiłowanej wyspy, ponieważ blask jego życia wskazuje wiernemu ludowi drogę Ewangelii oraz drogę zbawienia, osiąganego dzięki gorącej pobożności i płomiennej miłości do Chrystusa.
To zaś, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan na wyspie Reunion, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 2 maja roku Pańskiego 1989, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
