Jan Paweł II
«EGO ELEGI VOS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI ALLAMANO, ZAŁOŻYCIELOWI MISJONARZY I MISJONAREK MATKI BOŻEJ POCIESZENIA
Rzym, 07 października 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili» (J 15, 16). Te słowa Ewangelii, które Czcigodny Sługa Boży Józef Allamano odnosił do posługi kapłańskiej, pobudzały go samego do gorliwej, czujnej i wytrwałej służby Królestwu Bożemu. Urodził się 21 stycznia 1851 roku w miejscowości Castelnuovo d’Asti, należącej do archidiecezji turyńskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 20 września 1873 roku. Następnie został skierowany do Konwiktu Kościelnego przy sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Turynie, aby zajmować się formacją młodych kapłanów. Z całym oddaniem troszczył się o ich dalsze kształcenie oraz o rozbudzenie w nich autentycznego ducha apostolskiego, stawiając im za wzór św. Józefa Cafasso, którego był krewnym i którego sprawę kanonizacyjną gorliwie popierał. Myśląc równocześnie o tych, którzy już pracowali w winnicy Pańskiej, nie tylko wspierał ich radą, zachętą i i duchową pomocą, lecz także zatroszczył się o dom przy sanktuarium św. Ignacego w Lanzo, przeznaczony do odnowy duchowej kapłanów.
Dostrzegając następnie potrzebę szerszego zaangażowania wspólnoty diecezjalnej w nakaz Chrystusa: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu» (Mk 16, 15), za aprobatą arcybiskupa Turynu oraz innych biskupów Piemontu założył dwa zgromadzenia Matki Bożej Pocieszenia: w 1901 roku Zgromadzenie Misjonarzy, a w 1910 roku Zgromadzenie Misjonarek, aby wysyłać ich do narodów, które jeszcze nie znały Ewangelii. Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Turynie, którym kierował przez czterdzieści sześć lat, zostało dzięki jego staraniom rozbudowane i gruntownie odnowione, stając się ważnym ośrodkiem kultu maryjnego i formacji chrześcijańskiej.
Uważnie wsłuchując się w potrzeby swoich czasów, wspierał inicjatywy duszpasterskie służące rozwojowi społecznej działalności Kościoła, wydawaniu prasy katolickiej oraz tworzeniu stowarzyszeń robotniczych. Szczególnie starał się angażować wiernych świeckich, aby razem z Najświętszą Maryją Panną współpracowali w dziele Odkupienia. Był głęboko przekonany, że działalność duszpasterska staje się naprawdę owocna jedynie wtedy, gdy opiera się na świadectwie życia, dlatego postawił sobie za cel osiągnięcie świętości. Fundamentami życia duchowego, które sam prowadził i przekazywał innym, były: nieustanne poszukiwanie woli Bożej i wyłącznie Jego chwały, przywiązanie do Kościoła, życie w obecności Boga, umiłowanie słowa Bożego i liturgii, adoracja Eucharystii, nabożeństwo maryjne oraz gorliwa troska o zbawienie dusz.
Ten Sługa Boży, uważany powszechnie za świętego, zmarł 16 lutego 1926 roku. Ponieważ opinia o jego świętości trwała nadal, arcybiskup Turynu rozpoczął proces diecezjalny, prowadzony w latach 1944–1951, dając tym samym początek sprawie kanonizacyjnej. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych przez prawo kanoniczne badań i analiz oraz doprowadzeniu ich do pomyślnego zakończenia, ogłosiliśmy 13 maja 1989 roku dekret stwierdzający heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez kapłana Józefa Allamano.
Tymczasem biskup diecezji Nyeri wszczął w 1975 roku dochodzenie dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, dokonanego na terenie jego diecezji za wstawiennictwem Sługi Bożego. Po przedstawieniu sprawy ekspertom i teologom oraz po uzyskaniu ich pozytywnej opinii, wydaliśmy 10 lipca bieżącego roku dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie po upływie trzech miesięcy, to jest 7 października.
Dzisiaj więc w Bazylice św. Piotra wypowiedzieliśmy podczas sprawowania świętej liturgii następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, oraz Ignazio Cannavò, arcybiskupa Mesyny-Lipari-Santa Lucia del Mela, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Józef Allamano i Hannibal Maria Di Francia nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Józefa Allamano — 16 lutego, Hannibala Marii Di Francia — 1 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach nowych Błogosławionych, których publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy im cześć i z wielką pobożnością jako pierwsi zwróciliśmy się do nich w modlitwie.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 7 października 1990 roku, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
