Jan Paweł II
«IN CARITATE PERPETUA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI SEBASTIANOWI PELCZAROWI, ZAŁOŻYCIELOWI SŁUŻEBNIC NAJŚW. SERCA JEZUSOWEGO
Rzeszów, 02 czerwca 1991 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego pociągnąłem cię ku sobie miłosierdziem” (Jr 31, 3).
Całe życie Czcigodnego Sługi Bożego Józefa Sebastiana Pelczara, przeżywane w świetle żywej wiary i gorliwej pracy, było ochoczą odpowiedzią na nieskończoną miłość Boga Jedynego w Trójcy, objawioną w tajemnicy Najświętszego Serca Jezusowego. Wierny swojemu powołaniu, z wielkim zapałem pełnił posługę kapłańską i biskupią, odznaczając się wyrzeczeniem siebie i miłością oraz gorliwie naśladując naukę i przykład Boskiego Pasterza, by pracować dla wzrostu Królestwa Bożego w duszach powierzonych jego trosce pasterskiej.
Czcigodny Sługa Boży, trzecie dziecko Wojciecha Pelczara i Marii Mięsowicz, urodził się 17 stycznia 1842 roku w miejscowości Korczyna, w południowej Polsce. Dwa dni później został ochrzczony i wzrastał w rodzinie głęboko religijnej. Już od szóstego roku życia służył przy ołtarzu, wiosną 1850 roku po raz pierwszy przystąpił do Komunii świętej, a w 1854 roku otrzymał sakrament bierzmowania. Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie i Przemyślu oraz studiów teologicznych w seminarium diecezjalnym został wyświęcony na kapłana 17 lipca 1864 roku w Przemyślu i skierowany do Sambora, gdzie przez krótki czas prowadził działalność duszpasterską. W latach 1865–1868 przebywał w Rzymie, gdzie uzyskał doktoraty z teologii i prawa kanonicznego. W tym czasie z własnej inicjatywy oddawał się lekturze dzieł ascetycznych i nakreślił główne zręby swojego najważniejszego dzieła ascetycznego „Życie duchowne”. Dzieło to odniosło wielki sukces, zostało szeroko rozpowszechnione i wywarło znaczący wpływ na formację duchową kapłanów, osób konsekrowanych i świeckich.
Po powrocie do Polski podejmował różnorodne zadania: był spowiednikiem, kierownikiem duchowym i profesorem — najpierw w seminarium swojej diecezji, a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, którego został także rektorem. Wyróżniał się wśród kapłanów wielką miłością do Boga, Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny oraz gorliwym apostolstwem. Pragnąc zaradzić potrzebom swoich czasów, założył w 1894 roku w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, aby szerzyć kult Najświętszego Serca Jezusowego i nieść pomoc służącym, robotnikom, dzieciom oraz chorym w ich własnych domach. Gdy w 1899 roku został biskupem pomocniczym przemyskim, a 17 grudnia 1900 roku biskupem diecezjalnym tejże diecezji, niestrudzenie poświęcił się uświęcaniu powierzonego sobie ludu. Szczególną troską otaczał formację duchową i intelektualną kapłanów, będąc przekonanym, że tylko święci kapłani mogą prowadzić naprawdę owocny apostolat. Dla pogłębienia życia chrześcijańskiego zwołał także trzy synody diecezjalne w latach 1902, 1908 i 1914, a czwarty już zapowiedział, jednak śmierć nie pozwoliła mu doprowadzić tego zamiaru do końca. Zasnął w Panu 28 marca 1924 roku, ozdobiony wybitnymi cnotami i będąc wzorem dla swojej owczarni.
Ponieważ opinia o jego świętości nie ustawała, biskup przemyski rozpoczął w 1954 roku jego sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wymaganych procesów kanonicznych oraz zwyczajowych badań teologicznych, 18 lutego 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret stwierdzający, że biskup Józef Sebastian Pelczar praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w 1984 roku w Kurii Krakowskiej przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego modlitwom do Czcigodnego Sługi Bożego, które miało dokonać się w 1947 roku wobec pewnej polskiej dziewczynki.
Po zbadaniu sprawy przez lekarzy, a następnie teologów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzeszowie dnia 2 czerwca 1991 roku podczas Naszej podróży apostolskiej do Polski.
Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego brata Ignacego Tokarczuka, biskupa przemyskiego obrządku łacińskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Józefowi Sebastianowi Pelczarowi, biskupowi, założycielowi Zgromadzenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto 28 marca każdego roku, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby To co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzeszowie, pod pierścieniem Rybaka, dnia 2 czerwca 1991 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS SODANO, arcybiskup
substytut Sekretariatu Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
