Jan Paweł II
«OMNIBUS OMNIA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU EDWARDOWI JÓZEFOWI ROSAZOWI, ZAŁOŻYCIELOWI FRANCISZKANEK MISJONAREK Z SUSY
Susa, 14 lipca 1991 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Stać się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich pozyskać dla Chrystusa: oto moje postanowienie i moje pragnienie».
Taką zasadę działania, którą wyraził w swoim pierwszym liście pasterskim skierowanym do diecezji Susy, wiernie realizował biskup Edward Józef Rosaz. Z wielką gorliwością i wytrwałością naśladował przykład oraz naukę Boskiego Pasterza, całkowicie poświęcając się służbie Bogu i Kościołowi. W sposób godny naśladowania pełnił zadanie nauczania, uświęcania i pasterzowania, a równocześnie dawał swojej owczarni wspaniałe świadectwo świętości życia i apostolskiego zapału.
Czcigodny Sługa Boży, siódmy spośród ośmiorga dzieci, urodził się w Susie 15 lutego 1830 roku w rodzinie, która już od najmłodszych lat prowadziła go do poznania i umiłowania Chrystusa. Odczytawszy Boże powołanie do kapłaństwa, wstąpił do seminarium. Po zdobyciu gruntownego wykształcenia 10 czerwca 1854 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Z gorliwością oddając się służbie innym, pełnił liczne funkcje: kanonika katedry, kapelana więziennego, spowiednika sióstr zakonnych, rektora konwiktu, a następnie seminarium diecezjalnego. Szczególną gorliwością odznaczał się w głoszeniu słowa Bożego, nauczaniu katechizmu i sprawowaniu sakramentu pokuty. Troszcząc się o młodzież i ubogich, w 1874 roku położył podwaliny pod zgromadzenie, które dziś nosi nazwę Sióstr Franciszkanek Misjonarek z Susy. Zadaniem zgromadzenia miało być pełnienie dzieł miłosierdzia wobec dziewcząt i dzieci, chorych oraz osób starszych.
Następnie został mianowany biskupem Susy i przyjął sakrę biskupią 24 lutego 1878 roku. Od tego czasu aż do śmierci odznaczał się niezwykłymi cnotami jako pasterz niestrudzenie pracujący nad budowaniem Królestwa Bożego.
Nie oszczędzając siebie ani swoich sił, głosił Ewangelię, wyjaśniał naukę chrześcijańską, szerzył kult Boży, zachęcał kapłanów i wiernych do świętości, sprawował sakrament pojednania oraz rozwijał nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny i św. Franciszka z Asyżu. Z ojcowską troską odnosił się do kapłanów i osób konsekrowanych, do założonego przez siebie zgromadzenia, do młodzieży oraz do wszystkich potrzebujących pomocy duchowej lub materialnej. Wielokrotnie przemierzał diecezję podczas wizytacji pasterskich, pokonując trudne drogi i niemal niedostępne ścieżki. Ogłosił liczne listy pasterskie, pełne mądrości i szczerej troski o prawdziwe dobro ludu. Umacniał w swojej owczarni miłość do Kościoła i do Biskupa Rzymu. Stawszy się prawdziwym wzorem dla swoich owiec, w szczególny sposób praktykował cnoty wiary, nadziei i miłości, a także roztropności, sprawiedliwości, pokory i ubóstwa. Ze stałością i cierpliwością znosił trudności związane z posługą pasterską. Przez pobożne sprawowanie świętych tajemnic oraz codzienną modlitwę pielęgnował głęboką więź z Bogiem. Nieustannie zgłębiał i rozważał słowo Boże, otaczał czcią Eucharystię i Najświętszą Maryję Pannę, a wszystkie swoje dzieła apostolskie podejmował również po to, aby coraz bardziej wzrastać w świętości życia.
Ubogacony tak wieloma zasługami i otoczony opinią świętości, zmarł pobożnie 3 maja 1903 roku. Jego sprawa kanonizacyjna została zgodnie z prawem rozpoczęta w 1930 roku. Po przeprowadzeniu procesów kanonicznych w kurii diecezjalnej w Susie oraz po zakończeniu badań teologicznych w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, 22 marca 1986 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret stwierdzający, że biskup Edward Józef Rosaz praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane.
Następnie w tej samej kurii diecezjalnej w Susie przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego, które miało dokonać się w 1958 roku u pewnego chłopca. Po zwyczajowych badaniach lekarzy i teologów, którzy jednomyślnie uznali nadprzyrodzony charakter tego wydarzenia, 6 lipca 1991 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie. Dzięki temu mogliśmy osobiście, osiem dni później, podczas wizyty pasterskiej w umiłowanym Kościele w Susie, przewodniczyć obrzędowi beatyfikacji, sprawowanemu 14 lipca wraz z biskupem i kapłanami, zakonnikami i wiernymi wspomnianej diecezji oraz całego okolicznego regionu, a także z dwoma kardynałami i licznymi biskupami. W czasie tej uroczystości wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Vittorio Bernardetto, biskupa Susy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Słudze Bożemu Edwardowi Józefowi Rosazowi przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto każdego roku 3 maja, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Nakazujemy ogłoszenie niniejszego Listu Apostolskiego jako wiernego świadectwa Naszych myśli i słów. Pragniemy, aby zachował on swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Susie we Włoszech, pod pierścieniem Rybaka, dnia 14 lipca 1991 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
