Dnia 22 maja 2026 r. została zadekretowana beatyfikacja czcigodnego sługi Bożego ks. Franciszka Gonzaleza de Cordova i 79 towarzyszy (kapłanów, osób konsekrowanych, seminarzystów i świeckich), męczenników, ofiar prześladowania komunistycznego w Hiszpanii w diecezji Santander w latach trzydziestych XX wieku. W dniu tym Ojciec Święty Leon XIV, podczas audiencji udzielonej kard. Marcello Semeraro, prefektowi Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, zatwierdził dekret o ich męczeństwie, co zgodnie z procedurą kanoniczną otwarło drogę do ich beatyfikacji.
Zauważmy, że gronie tychże męczenników, którzy wkrótce zostaną wpisani w poczet błogosławionych, znajduje się trzech karmelitów bosych. Są to br. Rupert od Krzyża (Ruperto Andueza Larraya), nowicjusz Maksymin od Dziewicy Karmelu (Maximino Saéz Martínez) i o. Anastazy od Najświętszego Serca (Gregorio Aguiñagalde Aguirreche).
Pierwszy z karmelitańskich męczenników urodził się w Garrués (Nawarra) 27 marca 1897 r. Był piątym dzieckiem małżonków Tomasza Andueza i Ramony Larraya. Wstąpił do Karmelu jako kandydat na brata zakonnego we wrześniu 1925 r. i po nowicjacie 18 października 1927 r. złożył śluby zakonne w Larrea-Amorebieta. Jako brat zakonny był zakrystianem i furtianem w klasztorze w Santander. Zaaresztowany przez komunistów 17 listopada 1936 r., nazajutrz nad ranem, nie chcąc wydać okrzyku „niech żyje komunizm”, został rozstrzelany i jego ciało wrzucono w morze. Nie miał jeszcze czterdziestu lat.
Natomiast nowicjusz Maksymin pochodził z Burgos, gdzie przyszedł na świat 16 grudnia 1916 r. jako syn Wincentego Sáez i Ramony Martínez. Miał jedną młodszą siostrę. Uczył się w niższym seminarium w Burgos i w 18.tym roku życia zapukał w do klasztoru karmelitów bosych w Reinozie, gdzie oblókł habit i rozpoczął nowicjat. Po napadzie komunistów na klasztor ukrywał się u dobrych ludzi. Zdemaskowany, został umieszczony na statku „Alfonso Pérez”, zamienionym na więzienie, gdzie poniósł śmierć 27 grudnia 1936 roku. Miał zaledwie dwadzieścia lat.
Kilka dni później męczeńską śmierć poniósł o. Anastazy, urodzony w Règil (Guipúzcoa) 12 marca 1870 r. Jego rodzicami byli Józef Aguiñagalde i Maria Aguirreche. Był najstarszym z sześciorga rodzeństwa i miał trzech przyrodnich braci z pierwszego małżeństwa ojca, który owdowiał. Habit Karmelu oblókł 25 czerwca 1885 r. w Larrea i rok później, 27 czerwca złożył profesję. Po formacji filozoficzno-teologicznej w Begoña i Vitorii-Gasteiz, gdzie 8 czerwca przyjął świecenia kapłańskie. Był później wykładowcą, przeorem klasztoru w Villafranca, a na kapitule prowincjalnej po Wielkanocy 1936 r. wybrano go pierwszym definitorem prowincjalnym z rezydencją w klasztorze w Santander. Gdy13 sierpnia 1936 r. komuniści napadli na ten klasztor, pozostał w mieście w konspiracji i posługiwał wiernym. Zatrzymany przez rewolucjonistów nie zaprzeczył, że jest kapłanem karmelitańskim. 27 grudnia 1936 r. trafił do więzienia i 30 grudnia go rozstrzelano. Liczył 66 lat.
Niech świadectwo najwyższego przylgnięcia do Chrystusa tych synów Karmelu Terezjańskiego umacnia nas w łasce powołania.
o.Szczepan T. Praśkiewicz OCD
Rys. wykonały Siostry Karmelitanki Bose z Islandii.
