Jan Paweł II
«EUNTES IN MUNDUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ NAZARII IGNACJI MARCH MESA
Rzym, 27 września 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15).
Słowa Chrystusa posyłającego Apostołów na cały świat były niczym nieustanny bodziec głęboko wyryty w sercu Czcigodnej Służebnicy Bożej Nazarii Ignacji od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa. Pobudzały ją do aktywnego udziału w misji całego Ludu Bożego w Kościele i w świecie (por. Sobór Watykański II, Dekret Apostolicam actuositatem, 2). Duch Święty prowadził ją wewnętrznymi natchnieniami do założenia żeńskiego zgromadzenia zakonnego, które miało głosić Ewangelię wszystkim, a zwłaszcza ubogim i niewykształconym, zgodnie ze słowami Chrystusa: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność (…), abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4, 18-19).
Przeniknięta tą gorliwością o chwałę Bożą, Czcigodna Służebnica Boża streszczała swoje życiowe dążenia w słowach: „Dla Chrystusa, dla Kościoła, dla zbawienia dusz”.
Nazaria Ignacja March Mesa urodziła się w Madrycie dnia 10 stycznia 1889 roku, a sakrament chrztu świętego przyjęła w parafii św. Józefa dnia 11 kwietnia tego samego roku. Po przeprowadzce do Sewilli otrzymała chrześcijańskie wychowanie od sióstr klasztoru Ducha Świętego i w wieku dziewięciu lat po raz pierwszy przyjęła Komunię Świętą.
Już od najmłodszych lat doświadczała wezwania Jezusa, aby iść za Nim niosącym krzyż i całkowicie oddać Mu swoje życie. Na to wezwanie odpowiedziała wielkodusznie, co sama później wspominała słowami: „Pójdę za Tobą, na ile tylko może stworzenie ludzkie”, a następnie złożyła przyrzeczenie zachowania czystości.
W miarę upływu lat coraz głębsze natchnienia wewnętrzne i pragnienie głoszenia Boga tak rozpalały jej serce, że już od dzieciństwa marzyła o stworzeniu wspólnoty dziewcząt wspierających misje modlitwą i ofiarą.
Gdy z powodu różnych okoliczności rodzina March zmuszona była wyemigrować do Meksyku, Nazaria, mając dwadzieścia lat, poprosiła o przyjęcie do Zgromadzenia Sióstr Ubogich od Opuszczonych Starców, aby pełniej urzeczywistnić swoje pragnienie całkowitego oddania się Chrystusowi. Po odbyciu nowicjatu w Hiszpanii ponownie udała się do Ameryki i wraz z dziewięcioma siostrami została skierowana do Oruro w Boliwii, aby otworzyć tam nowy dom zgromadzenia.
Bliskie poznanie rzeczywistości religijnej i społecznej kraju jeszcze bardziej rozpaliło jej gorliwość apostolską. Wielokrotnie ofiarowywała swoje życie Bogu za Kościół w Boliwii. Tam, po wysłuchaniu opinii władz kościelnych i za zachętą internuncjusza apostolskiego w Boliwii, założyła nowe zgromadzenie zakonne, pierwsze powstałe na ziemi boliwijskiej. Nadała mu nazwę Krucjata Papieska, a Stolica Apostolska zatwierdziła je pod nazwą Misjonarek Krucjaty Kościoła.
Jako założycielka pragnęła, aby jej instytut był związany szczególnym ślubem posłuszeństwa wobec Ojca Świętego, całkowicie poświęcony służbie jedności Kościoła i szerzeniu królestwa Chrystusa, nawet za cenę ofiary z własnego życia, oraz przeniknięty duchem św. Ignacego Loyoli. Z niestrudzoną troską i macierzyńskim oddaniem stale rozwijała życie duchowe swoich sióstr i podtrzymywała ich gorliwość apostolską. Odważnie stawiała czoła groźbom i niebezpieczeństwu śmierci. Troszczyła się o zakładanie nowych domów zakonnych w Boliwii, Argentynie, Urugwaju i Hiszpanii.
Wyczerpana pracą oddała pobożnie ducha Bogu w szpitalu w Buenos Aires dnia 6 lipca 1943 roku i została pochowana w tym mieście. Jej zgromadzenie otrzymało dekret pochwalny Stolicy Apostolskiej dnia 9 czerwca 1947 roku. Od 1972 roku ciało Służebnicy Bożej spoczywa w Oruro w Boliwii.
Pan jednak domagał się od niej jeszcze czegoś więcej: stworzenia instytutu misyjnego, który pobudzałby kobiety do działalności apostolskiej. Sama Czcigodna Służebnica Boża wyraziła to później słowami: „Nasze życie i racja naszego istnienia polegają na miłości i współpracy z Kościołem w głoszeniu wszystkim narodom Ewangelii Bożej”.
Opinia świętości tej niezwykłej Czcigodnej Służebnicy Bożej stale się rozszerzała. Wielu kapłanów, a zwłaszcza lud Boliwii, prosiło o jej beatyfikację. Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta w Kurii Archidiecezjalnej Buenos Aires. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez normy kanoniczne dnia 1 września 1988 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. W tej samej kurii przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w Buenos Aires w 1964 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Sprawa została zbadana zgodnie z obowiązującą procedurą i uzyskała pozytywną ocenę teologów, kardynałów i biskupów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Po ogłoszeniu dnia 7 marca 1992 roku dekretu o cudzie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się dnia 27 września tego samego roku.
Dzisiaj więc na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy podczas uroczystej celebracji następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Desmonda Connella, arcybiskupa Dublina, Ricardo Blázqueza Péreza, biskupa Palencji, Ennia Antonelli, arcybiskupa Perugii-Città della Pieve, Antonio Quarracino, arcybiskupa Buenos Aires, oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarrety, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dermot O’Hurley, Małgorzata Bermingham Ball, wdowa, Franciszek Taylor i czternastu Towarzyszy, Rafał Arnáiz Barón, Leonia Franciszka Salezja Aviat, Nazaria Ignacja od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa oraz Maria Józefa od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Dermota O’Hurleya, Małgorzaty Bermingham Ball, wdowy, Franciszka Taylora i czternastu Towarzyszy — 20 czerwca; Rafała Arnáiza Baróna — 26 kwietnia; Leonii Franciszki Salezji Aviat — 10 stycznia; Nazarii Ignacji od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa — 6 lipca; Marii Józefy od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra — 20 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”., w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o jej życiu i cnotach oddaliśmy jako pierwsi cześć nowej Błogosławionej i z wielką pobożnością wezwaliśmy jej wstawiennictwa.
Pragniemy, aby niniejszy List Apostolski zachował swoją moc zarówno teraz, jak i w przyszłości oraz wywoływał wszystkie przewidziane skutki prawne.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 września 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
