Jan Paweł II
«ERITIS ODIO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM FILIPOWI OD JEZUSA MUNÁRRIZ AZCONA I 50 TOWARZYSZOM, MĘCZENNIKOM KLARETYNOM
Rzym, 25 października 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony» (Mk 13, 13).
Wierność własnej konsekracji zakonnej Jezusowi Chrystusowi aż po znoszenie prześladowań znalazła swoje urzeczywistnienie w życiu pięćdziesięciu jeden zakonników wspólnoty Seminarium Klaretynów w Barbastro, należących do Zgromadzenia Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny (Klaretynów), którzy w 1936 roku dali świadectwo swojej wierze podczas hiszpańskich prześladowań religijnych (1936–1939). Ponieśli oni męczeństwo w pięciu grupach, wszystkie w sierpniu, w mieście Barbastro, na terenie Aragonii.
Pierwsza grupa, zamordowana na cmentarzu rankiem dnia 2 sierpnia, obejmowała trzech zakonników przełożonych wspólnoty. Oddzieleni od pozostałych i uwięzieni, świadomi swojego losu, przygotowali się na męczeństwo przez modlitwę, miłość, pokutę i sprawowanie sakramentów, a następnie zostali zabici bez jakiegokolwiek wyroku sądowego. Byli to: Filip od Jezusa Munárriz Azcona, Juan Díaz Nosti oraz Leoncio Pérez Ramos.
Druga grupa, zamordowana rankiem dnia 12 sierpnia w pobliżu Barbastro, w okolicy miejscowości zwanej Berbegal, obejmowała sześciu zakonników, którzy zostali siłą uprowadzeni z klasztoru i przez pewien czas więzieni wraz z większością swoich współbraci. Przygotowali się na męczeństwo przez modlitwę, ofiarę oraz sakramenty Eucharystii i Pokuty, aż w chwili wezwania łagodnie oddali się w ręce oprawców, którym wcześniej przebaczyli, wyznając swoją wiarę. Byli to: Sebastián Calvo Martínez, Pedro Cunill Padrós, José Pavón Bueno, Nicasio Sierra Úcar, Wenceslao María Claris Vilaregut oraz Gregorio Chirivás Lacambra.
Trzecia grupa, podobnie zamordowana rankiem dnia 13 sierpnia w pobliżu Barbastro, w okolicy miejscowości Berbegal, obejmowała dwudziestu zakonników: jednego kapłana, siedemnastu kleryków i dwóch braci zakonnych. Wraz z poprzednią grupą znosili więzienie, a z następną — cierpienia przez dwadzieścia pięć dni. Przygotowywali się na zapowiedziane im i przez nich upragnione męczeństwo przez modlitwę osobistą i wspólnotową oraz przez sakramenty. Prowadzeni na śmierć całowali sznury splamione krwią swoich współbraci, obejmowali się wzajemnie i przebaczali swoim oprawcom. Idąc na męczeństwo, śpiewali o swojej wierności wobec Boga i miłości do Najświętszej Maryi Panny oraz o radości z przelania krwi dla świadectwa Chrystusowi. Byli to: Secundino María Ortega García, Xavier Luis Bandrés Jiménez, José Brengaret Pujol, Antonino María Calvo Calvo, Tomás Capdevila Miró, Esteban Casadevall Puig, Eusebio Codina Millá, Juan Codinachs Tuneu, Antonio María Dalmau Rosich, Juan Echarri Vique, Pedro García Bernal, Hilario María Llorente Martín, Raimundo Novich Rabionet, José María Ormo Seró, Salvador Pigem Serra, Teodoro Ruiz de Larrinaga García, Juan Sánchez Munárriz, Manuel Torras Sais, Alfonso Miquel Garriga oraz Manuel Buil Lalueza.
Czwarta grupa, zamordowana rankiem dnia 15 sierpnia w pobliżu Barbastro, w okolicy miejscowości Berbegal, obejmowała dwudziestu zakonników: jednego kapłana, siedemnastu nowicjuszy i dwóch braci zakonnych. Podobnie jak zakonnicy dwóch poprzednich grup zostali oni siłą uprowadzeni z klasztoru po południu dnia 20 lipca, a następnie umieszczeni w więzieniach oraz w sali teatralnej Ojców Pijarów. Razem z poprzednimi znosili więzienie i wraz z nimi przygotowywali się do męczeństwa przez modlitwę osobistą i wspólnotową oraz umocnienie sakramentami. Prowadzeni na śmierć całowali sznury splamione krwią swoich współbraci, obejmowali się wzajemnie i przebaczali swoim oprawcom. Idąc na męczeństwo, śpiewali o swojej wierności wobec Boga i miłości do Najświętszej Maryi Panny, zwłaszcza dlatego, że umierali w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Byli to: Luis Masferrer Vila, José María Amorós Hernández, José María Badía Mateu, Juan Baixeras Berenguer, José María Blasco Juan, Rafael Briega Morales, Luis Escalé Binefa, José Figuero Beltrán, Raimundo Illa Salvía, Luis Lladó Teixidó, Miguel Masip González, Faustino Pérez García, Sebastián Riera Coromina, Eduardo Ripoll Diego, José María Ros Florensa, Francisco María Roura Farró, Alfonso Sorribes Teixidó, Jesús Agustín Viela Ezcurdia, Francisco Castán Messeguer oraz Manuel Martínez Jarauta.
Piąta grupa, zamordowana rankiem dnia 18 sierpnia w pobliżu Barbastro, w okolicy miejscowości Berbegal, obejmowała dwóch braci zakonnych studiujących teologię. Gdy dnia 20 lipca zajęto klasztor, z powodu choroby przewieziono ich do szpitala, a po wyzdrowieniu zostali siłą osadzeni w więzieniu, gdzie po modlitwie i przyjęciu sakramentu Pokuty z rąk uwięzionego tam kapłana wyznali swoją wierność Chrystusowi i ponieśli śmierć. Byli to: Jacobo Falgarona Vilanova oraz Atanasio Vidaurreta Libra.
Wszyscy ci pięćdziesięciu jeden zakonników należących do Seminarium Męczenników z Barbastro zostali bardzo szybko uznani przez mieszkańców Barbastro oraz członków Zgromadzenia Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny za prawdziwych męczenników.
Proces kanonizacyjny tych męczenników rozpoczęto niezwłocznie: w latach 1947–1949 przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny, natomiast proces rogatoryjny odbył się w Rosario w Argentynie w latach 1948–1949. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 7 marca 1992 roku ogłoszono Dekret o męczeństwie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 25 października 1992 roku.
Dzisiaj więc w Rzymie, na placu św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Richarda Marii Carles Gordó, arcybiskupa Barcelony, Ambrosia Echebarría Arroita, biskupa Barbastro, oraz Juana Ignacia Larrea Holguína, arcybiskupa Guayaquil, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Braulio Maria Corres, Federico Rubio i sześćdziesięciu dziewięciu Towarzyszy, Filip od Jezusa Munárriz i pięćdziesięciu Towarzyszy oraz Narcyza od Jezusa Martillo Morán nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Braulia Marii Corresa, Federica Rubio i sześćdziesięciu dziewięciu Towarzyszy — 30 lipca; Filipa od Jezusa Munárriza i pięćdziesięciu Towarzyszy — 13 sierpnia; Narcyzy od Jezusa Martillo Morán — 8 grudnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów jako pierwsi oddaliśmy cześć niezwykłym świadkom Chrystusa i wezwaliśmy ich, aby nieustannie wspierali tych braci, którzy jeszcze pielgrzymują na ziemi ku królestwu niebieskiemu. Pragniemy, aby wszystko, co postanowiliśmy, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 października 1992 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
