Jan Paweł II
«DE TE DIXIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KAJETANOWI CATANOSO, ZAŁOŻYCIELOWI CÓREK ŚW. WERONIKI, MISJONAREK ŚWIĘTEGO OBLICZA
Rzym, 04 maja 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „O Tobie mówi moje serce: «Szukaj Jego oblicza!». Będę szukał Twojego oblicza, Panie” (Ps 27 [26], 8). Kościół, ubogacony darami Ducha Świętego, nigdy nie przestaje błagać Pana, aby objawił mu swoje oblicze. W naszych czasach szczególnym darem Boga dla Jego ludu był kapłan Kajetan Catanoso, który pośród różnorodnych dzieł duszpasterskich, za natchnieniem Bożym, poświęcił się przede wszystkim szerzeniu kultu Męki Chrystusa poprzez nabożeństwo do Jego Najświętszego Oblicza. Pogrążony w modlitwie często powtarzał: „Jego Najświętsze Oblicze jest moim życiem i moją mocą”.
Sługa Boży przyszedł na świat w miejscowości Chorio di San Lorenzo, należącej do archidiecezji Reggio Calabria, dnia 14 lutego 1879 roku. Jako młodzieniec wstąpił do seminarium archidiecezjalnego, gdzie odbył pełne przygotowanie do kapłaństwa. Po jego ukończeniu przyjął święcenia kapłańskie dnia 20 września 1902 roku. Gorliwie pełnił posługę parafialną, przede wszystkim na terenie Kalabrii. Wszędzie był żarliwym głosicielem słowa Bożego i kształtował sumienia zgodnie z Ewangelią. Szczególną troską otaczał powołania. Jako doświadczony kierownik duchowy prowadził liczne dusze do szkoły Boskiego Mistrza. Jako kapelan szpitali i więzień był blisko ludzi ubogich na ciele i duchu, niosąc wszystkim Bożą pociechę. Troszczył się o dzieci opuszczone i narażone na liczne niebezpieczeństwa, a także o ubogich. Niestrudzony apostoł Najświętszego Oblicza, szedł za Chrystusem aż do całkowitego daru z siebie, cierpiąc z Nim i ofiarując samego siebie jako ofiarę przebłagalną. Ten szczególny charyzmat przekazał założonemu przez siebie zgromadzeniu Córek św. Weroniki, misjonarek Świętego Oblicza. Powierzył im zadanie wynagradzania zniewag wyrządzanych świętości Boga oraz niesienia ulgi wszelkiemu ludzkiemu cierpieniu, ponieważ jest ono przedłużeniem cierpienia Chrystusa obecnego w ubogich i cierpiących. Siostry te, oddane pokornej i gorliwej służbie ludziom odrzuconym przez społeczeństwo, wśród których Chrystus jest najbardziej opuszczony i potrzebujący, mają „udawać się przede wszystkim tam, dokąd inni nie chcą pójść, by zbierać kłosy pozostawione przez żniwiarzy”, ukazując w ten sposób w Kościele gotowość Weroniki do posługi Chrystusowi. Sługa Boży umiał harmonijnie łączyć głęboką więź z Panem z gorliwym apostolstwem wobec braci. Ubogi i pokorny, cierpliwy i łagodny wobec wszystkich, zachowywał zawsze pogodę ducha, mimo przeciwności i trudności, których doświadczał. Okazując pełne posłuszeństwo pasterzom, służył Kościołowi z synowskim oddaniem. Wolny od przywiązań do świata, pełen wiary, nadziei i miłości, otoczony opinią świętości, zasnął w Panu dnia 4 kwietnia 1963 roku.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w kurii archidiecezjalnej w Reggio Calabria w 1982 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, dnia 3 marca 1990 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz związane z nimi. W tej samej kurii archidiecezjalnej przeprowadzono dochodzenie dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego jego wstawiennictwu. Sprawa została poddana zwyczajnemu badaniu w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, która wydała opinię pozytywną, a dnia 25 czerwca 1996 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 4 maja 1997 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Ambrogio Echebarríi Arroita, biskupa Barbastro-Monzón, Vittorio Luigiego Mondello, arcybiskupa Reggio Calabria-Bova, Giulio Nicoliniego, biskupa Cremony, oraz Julio Enrique Prado Bolañosa, biskupa Pasto, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Florentino Asensio Barroso, Zefirynowi Giménezowi Malli, Kajetanowi Catanoso, Henrykowi Rebuschiniemu oraz Marii od Wcielenia Rosal przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Florentina Asensio Barroso dnia 9 sierpnia, Zefiryna Giméneza Malli dnia 4 maja, Kajetana Catanoso dnia 20 września, Henryka Rebuschiniego dnia 10 maja oraz Marii od Wcielenia Rosal dnia 27 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione, zachowało swoją moc i ważność na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 maja 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
