Jan Paweł II
«FLECTO GENUA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD WCIELENIA ROSAL
Rzym, 04 maja 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Zginam kolana moje przed Ojcem (…), abyście zdołali pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, czym jest szerokość, długość, wysokość i głębokość, i poznali miłość Chrystusa przewyższającą wszelką wiedzę” (Ef 3, 14.18-19). Tak Apostoł Paweł zwrócił się do Efezjan po tym, jak sam, wsparty szczególną łaską, zgłębiał tajemnicę Chrystusa i jej niewyczerpane bogactwa. Czcigodna Służebnica Boża Maria od Wcielenia Rosal, idąc za przykładem Apostoła, po zanurzeniu się poprzez kontemplację Męki Chrystusa w bogactwa Jego Serca, poświęciła swoje życie szerzeniu znajomości Jezusa, zwłaszcza wśród dziewcząt. Nie tylko odnowiła Zgromadzenie Sióstr Betlejemitek, lecz także w różnych krajach Ameryki Południowej przyczyniła się do rozwoju Kościoła oraz do umacniania godności kobiety poprzez wychowanie i edukację.
Urodziła się w Gwatemali, w mieście Quetzaltenango, dnia 26 października 1820 roku, w rodzinie głęboko zakorzenionej w wierze chrześcijańskiej. Następnego dnia otrzymała chrzest i imię Maria Wincenta. Rodzice często zachęcali ją do okazywania miłości ubogim oraz do rozwijania nabożeństwa do Narodzenia i Męki Chrystusa oraz do Najświętszej Maryi Panny. W wieku siedemnastu lat odczuła powołanie do życia zakonnego i w 1838 roku w Gwatemali przywdziała habit w klasztorze Sióstr Betlejemitek, przyjmując imię Maria od Wcielenia Najświętszego Serca Jezusowego. Gorliwie oddana milczeniu, zachowywaniu reguły i życiu w odosobnieniu, w 1842 roku, za zgodą przełożonych, przeniosła się do klasztoru św. Katarzyny. Gdy jednak zrozumiała, że miejsce to nie odpowiada potrzebom jej życia duchowego, za radą kierownika duchowego wróciła w następnym roku do klasztoru, który wcześniej opuściła. Wówczas Bóg powierzył jej zadanie przywrócenia pierwotnej obserwancji zakonnej. W 1855 roku została przełożoną i rozpoczęła reformę Sióstr Betlejemitek, opracowując nowe Konstytucje. Musiała stawić czoła licznym trudnościom, lecz nigdy nie traciła odwagi, przeciwnie – z jeszcze większym zapałem kontynuowała dzieło odnowy. W chwilach doświadczeń szukała umocnienia w kontemplacji Męki Chrystusa; tam znajdowała pokrzepienie ducha i umacniała swoją wiarę oraz nadzieję. Starała się również szerzyć nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny. W 1861 roku, przy współudziale kilku sióstr pomagających jej we wprowadzaniu nowych Konstytucji, założyła dom zakonny w swoim rodzinnym mieście. Pragnąc chwały Bożej i zbawienia bliźnich, gorliwie służyła ubogim i chorym oraz rozwijała dzieło wychowania dziewcząt i młodzieży w szkołach oraz internatach. Powtarzała swoim siostrom: „Można utracić wszystko, byle nie utracić miłości”. Opuściwszy ojczyznę, rozszerzyła działalność zgromadzenia na inne kraje. Powstały domy w Kostaryce, Kolumbii i Ekwadorze. Umiała harmonijnie łączyć kontemplację z działaniem, czerpiąc z modlitwy siłę do pracy apostolskiej. Zarówno liczne dzieła apostolskie, jak i nieustanne podróże podejmowane dla czynienia dobra osłabiły jej zdrowie. Dnia 24 sierpnia 1886 roku, podczas podróży do miasta Tulcán, została wezwana przez Boga do wieczności. Jej doczesne szczątki zostały tam pochowane, a po dziesięciu latach przeniesione do Pasto, gdzie znajduje się jej grób, do którego każdego dnia pielgrzymują liczni wierni.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w 1912 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, dnia 6 kwietnia 1995 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności cnót praktykowanych przez Służebnicę Bożą, a dnia 17 grudnia 1996 roku promulgowano dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu, który dokonał się w Kolumbii w 1975 roku. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 4 maja 1997 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie podczas uroczystej Mszy Świętej ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Ambrogio Echebarríi Arroita, biskupa Barbastro-Monzón, Vittorio Luigiego Mondello, arcybiskupa Reggio Calabria-Bova, Giulio Nicoliniego, biskupa Cremony, oraz Julio Enrique Prado Bolañosa, biskupa Pasto, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Florentino Asensio Barroso, Zefirynowi Giménezowi Malli, Kajetanowi Catanoso, Henrykowi Rebuschiniemu oraz Marii od Wcielenia Rosal przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Florentina Asensio Barroso dnia 9 sierpnia, Zefiryna Giméneza Malli dnia 4 maja, Kajetana Catanoso dnia 20 września, Henryka Rebuschiniego dnia 10 maja oraz Marii od Wcielenia Rosal dnia 27 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co tu zostało ustanowione, zachowało swoją moc teraz i na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 maja 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
