Jan Paweł II
«VITAM INSUMERE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU HENRYKOWI REBUSCHINI
Rzym, 04 maja 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pragnę poświęcić swoje życie, aby przekazywać bliźnim dar posiadania Boga; pragnę dostrzegać mojego bliźniego w ranach i miłości Jezusa; pragnę go kochać, otaczać czcią i służyć mu przykładem, czynem, modlitwą oraz słowem Bożym”. Te postanowienia, które Henryk Rebuschini zapisał w swoim dzienniku wkrótce po święceniach kapłańskich, ukazują najważniejsze rysy jego życia poświęconego chorym. Sługa Boży urodził się w zamożnej rodzinie w Gravedona nad jeziorem Como dnia 28 kwietnia 1860 roku. Już w czasie nauki odczuwał powołanie do kapłaństwa i życia zakonnego. W wieku dwudziestu czterech lat jasno zrozumiał, że to wezwanie pochodzi od Boga. Najpierw studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, a następnie, po trzech latach, wstąpił w Weronie do Zakonu Kleryków Regularnych Posługujących Chorym i rozpoczął nowicjat dnia 27 września 1887 roku. Wybrał tę drogę ze względu na szczególną wrażliwość wobec chorych i cierpiących. Święcenia kapłańskie przyjął w 1889 roku. Przez krótki czas zajmował się formacją zakonną, lecz wkrótce całkowicie poświęcił się posłudze chorym: w latach 1891–1899 pracował w szpitalu cywilnym i wojskowym w Weronie, a następnie w Cremonie aż do swojej śmierci.
W tym mieście powierzono mu opiekę duchową nad Córkami św. Kamila, które siedem lat wcześniej, za zachętą biskupa Geremii Bonomellego, rozpoczęły tam działalność. Prowadziły one dom dla kobiet w podeszłym wieku oraz podejmowały posługę duchową wspólnie z ojcami kamilianami i samym Sługą Bożym, oddając się służbie chorym. W 1903 roku wspierał projekt budowy nowego domu opieki „Świętego Kamila”, w którym pełnił funkcję ekonoma i trzykrotnie przełożonego. Oba te obowiązki wykonywał pogodnie i gorliwie, nie zaniedbując przy tym życia zjednoczonego z Bogiem. Gdy doświadczał nadmiernych trosk związanych z pracą, miał zwyczaj udawać się do kaplicy znajdującej się obok jego biura i oddawać się głębokiej modlitwie. Do podobnej praktyki zachęcał kapłanów i zakonników, którzy obrali go za kierownika duchowego. Obdarzony darem kontemplacji, podczas przemierzania ulic Cremony, gdy odwiedzał chorych w ich domach lub załatwiał sprawy związane ze swoim urzędem, tak bardzo pogrążał się w Bogu, że wszyscy nazywali go „wędrującym mistykiem”. W swojej wspólnocie był czynnikiem jedności, znacząco przyczyniając się do rozwoju życia zakonnego i braterskiego. Czujny i pogodny, z ufnością zawierzając się tajemnicy Zmartwychwstania, zasnął w pokoju Chrystusa dnia 10 maja 1938 roku. Opinia o jego świętości przetrwała wśród wiernych aż do naszych czasów. Proces kanoniczny rozpoczęty w Cremonie dnia 3 października 1947 roku został zakończony dnia 14 lutego 1995 roku. Dnia 11 lipca 1995 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności cnót praktykowanych przez Sługę Bożego, a dnia 25 czerwca 1996 roku dekret o cudzie. Ostatecznie postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się w Rzymie dnia 4 maja 1997 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Ambrogio Echebarríi Arroita, biskupa Barbastro-Monzón, Vittorio Luigiego Mondello, arcybiskupa Reggio Calabria-Bova, Giulio Nicoliniego, biskupa Cremony, oraz Julio Enrique Prado Bolañosa, biskupa Pasto, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Florentino Asensio Barroso, Zefirynowi Giménezowi Malli, Kajetanowi Catanoso, Henrykowi Rebuschiniemu oraz Marii od Wcielenia Rosal przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Florentina Asensio Barroso dnia 9 sierpnia, Zefiryna Giméneza Malli dnia 4 maja, Kajetana Catanoso dnia 20 września, Henryka Rebuschiniego dnia 10 maja oraz Marii od Wcielenia Rosal dnia 27 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione niniejszym Listem, zachowało swoją moc teraz i na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 maja 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
