Jan Paweł II
«IN OMNIBUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD JEZUSA EMILII D’OULTREMONT, WDOWIE VAN DER LINDEN D’HOOGHVORST
Rzym, 12 października 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa” (1 P 4, 11). Te właśnie słowa stanowiły program, cel i codzienne zadanie Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii od Jezusa, która na chrzcie otrzymała imię Emilia d’Oultremont. Idąc za przykładem Najświętszej Maryi Panny, szczególnej współpracownicy w dziele Odkupienia, z uległością przyjęła słowo Boże i służyła ludowi Mistycznego Ciała Chrystusa. Pana uwielbiała na każdym etapie swojego życia: jako żona i matka, następnie jako wdowa, a wreszcie jako założycielka nowej rodziny zakonnej.
Ta dzielna kobieta urodziła się 11 października 1818 roku w zamku Wégimont niedaleko Liège jako córka hrabiego Émile’a d’Oultremont i Marii de Lierneux de Presles, głęboko wierzących małżonków, którzy zapewnili jej staranne wychowanie ludzkie i religijne. W wieku dziewiętnastu lat poślubiła barona Victora d’Hooghvorsta. Wspólnie stworzyli dom będący jakby małym Kościołem domowym, ożywianym wiarą i radością czworga dzieci: dwóch synów i dwóch córek. Między obowiązkami rodzinnymi, służbą ubogim, modlitwą i kontaktami z ludźmi Służebnica Boża prowadziła spokojne życie. W miarę jak wzrastała jej zażyłość z Panem, który pociągał jej serce i ducha, coraz wyraźniej odczuwała powołanie do apostolatu pokuty i wynagrodzenia za grzechy ludzi. Gdy po dziesięciu latach małżeństwa przedwcześnie straciła męża, coraz bardziej oddalała się od spraw tego świata, poświęcając się wychowaniu dzieci i modlitwie. Gdy ostatecznie rozeznała wolę Bożą, pozostawiła wszystko i wraz z dziećmi osiedliła się w Paryżu, pokonując liczne trudności. Za radą swoich kierowników duchowych założyła w 1855 roku Zgromadzenie Sióstr Maryi Wynagrodzicielki, które biskup Argentiny zatwierdził dekretem kanonicznym 1 maja 1857 roku. W tym samym czasie wraz z pierwszymi towarzyszkami przywdziała habit zakonny. W następnym roku złożyła śluby zakonne, których wiernie dochowała aż do śmierci. Kierowała swoim Instytutem z wielkim oddaniem i roztropnością, rozszerzając jego działalność na różne miasta Europy, a także na Indie oraz wyspy Réunion i Mauritius. Główny dom zgromadzenia ustanowiła w Rzymie. Z miłości do Chrystusa uczestniczyła w tajemnicy Jego krzyża. Doświadczała licznych cierpień: niezrozumienia ze strony krewnych, rodzinnych zmartwień, surowości kierownika duchowego, ciężkiej choroby, a także bolesnej nocy duszy. Świętością życia i codzienną pracą głosiła czułą i miłosierną miłość Boga, wspierała dzieło szerzenia Ewangelii i uświęcania ludzi. Swoje duchowe córki wychowywała do służby Chrystusowi i Jego wiernym. Pan, który był światłem jej życia i codzienną radością, powołał ją do siebie 22 lutego 1878 roku we Florencji, dokąd przybyła w drodze do Belgii.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, nie ustała po jej śmierci. Dlatego biskup Liège w 1913 roku rozpoczął sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. My zaś dnia 23 grudnia 1993 roku ogłosiliśmy, że ta Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Następnie 17 grudnia 1996 roku, w naszej obecności, został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej, który wydarzył się we Florencji w 1957 roku. Z tych powodów postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 12 października 1997 roku. Wówczas, podczas sprawowania Ofiary Eucharystycznej wobec niemal niezliczonej rzeszy wiernych, po przedstawieniu życia, szczególnych zalet i cnót Marii od Jezusa, wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Jesúsa Humberta Velázqueza Garaya, biskupa Celayi, Bruna Foresti, arcybiskupa Brescii, Rocca Talucci, biskupa Tursi-Lagonegro, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Riccarda Fontany, arcybiskupa Spoleto-Norcii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Eliasz od Wspomożenia Nieves, Jan Chrzciciel Piamarta, Dominik Lentini, Maria od Jezusa Emilia d’Oultremont, wdowa van der Linden d’Hooghvorst, oraz Maria Teresa Fasce byli obdarzeni tytułem Błogosławionych i aby można było obchodzić ich coroczne wspomnienie: Eliasza od Wspomożenia Nieves — 11 października; Jana Chrzciciela Piamarty — 26 kwietnia; Dominika Lentiniego — 25 lutego; Marii od Jezusa Emilii d’Oultremont, wdowy van der Linden d’Hooghvorst — 11 października; oraz Marii Teresy Fasce — 12 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie wysławialiśmy miłość nowej Błogosławionej do Pana oraz jej niestrudzone oddanie bliźnim, przedstawiliśmy ją wszystkim wiernym jako wzór pobożności, a później oddaliśmy jej cześć i z wielką ufnością prosiliśmy o jej niebieską pomoc.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 października 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
