Jan Paweł II
«RECONCILIAMINI DEO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KAJETANOWI ERRICO, ZAŁOŻYCIELOWI MISJONARZY NAJŚWIĘTSZYCH SERC
Rzym, 14 kwietnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5, 20).
Sakrament pokuty jest pomocą, której Kościół udziela grzesznikom, aby mogli pojednać się z Bogiem. Głęboko świadomy tej prawdy Czcigodny Sługa Boży Kajetan Errico, prawdziwy męczennik konfesjonału, z niezwykłą gorliwością poświęcał się przyjmowaniu i wysłuchiwaniu penitentów, głosząc wielkie dzieła Bożego miłosierdzia.
Urodził się 19 października 1791 roku w Secondigliano, niedaleko Neapolu, w ubogiej i pobożnej rodzinie. Następnego dnia otrzymał chrzest. W dzieciństwie przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej i przyjął sakrament bierzmowania. Pragnąc całkowicie poświęcić się Bogu, w wieku czternastu lat usiłował wstąpić najpierw do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, a następnie do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, jednak ze względu na młody wiek nie został przyjęty. Wstąpił więc do seminarium duchownego w Neapolu, uczęszczając na zajęcia jako alumn zewnętrzny z powodu trudnej sytuacji materialnej swojej rodziny. Z wielką pilnością oddawał się studiom, codziennie uczestniczył we Mszy świętej oraz pełnił dzieła miłosierdzia. Po przyjęciu święceń kapłańskich 23 września 1815 roku rozpoczął posługę jako wikariusz w parafii Świętych Kosmy i Damiana. Z wielką gorliwością głosił słowo Boże, sprawował sakramenty, zwłaszcza sakrament pojednania oraz troszczył się o ubogich i chorych. Z jego inicjatywy wybudowano kościół ku czci Matki Bożej Bolesnej, który został poświęcony 9 grudnia 1830 roku. Podczas modlitwy rozeznał powołanie do założenia nowego zgromadzenia zakonnego. Najpierw utworzył „Dom Rekolekcyjny Najświętszych Serc” dla kapłanów pragnących poświęcić się misjom ludowym i wspomaganiu proboszczów, a następnie założył Zgromadzenie Misjonarzy Najświętszych Serc, którego członkowie mieli „poświęcać wszystko, nawet własne życie, aby wszystkie narody poznały najgorętszą miłość Najświętszych Serc ku ludziom i aby w ludzkich sercach zapłonęła święta Boża miłość”. Sługa Boży nieustannie dawał świadectwo wiary, którą umacniał przez lekturę i rozważanie słowa Bożego, wytrwałą modlitwę oraz nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Nieustannie ufał pomocy Bożej i całkowicie zawierzał Bożej Opatrzności, ucząc tego samego innych. Miłość Chrystusa i gorące pragnienie zbawienia ludzi były źródłem całej jego działalności. Poprzez dzieła miłosierdzia ukazywał ubogim miłość Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi.
15 września 1846 roku założone przez niego Zgromadzenie zostało ostatecznie zatwierdzone przez błogosławionego Piusa IX. Zgodnie z jednomyślną wolą współbraci został wybrany przełożonym generalnym i roztropnie kierował Zgromadzeniem. Dzięki głębokiej znajomości ludzkiej natury wyróżniał się jako kierownik duchowy. W trudnościach odznaczał się niezwykłą wytrwałością. Jako wierny syn Kościoła pozostawał zawsze posłuszny przełożonym kościelnym i sumiennie wypełniał wszystkie ich polecenia.
Zmarł 29 października 1860 roku w Secondigliano. Wraz z rozszerzaniem się opinii o jego świętości w 1866 roku rozpoczęto proces informacyjny, który zakończono w 1876 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności, w obecności Naszego Poprzednika, świętej pamięci Pawła VI, dnia 4 października 1974 roku ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót, a dnia 24 kwietnia 2001 roku w Naszej obecności został zatwierdzony dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 14 kwietnia następnego roku.
Dzisiaj podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michaele Giordana, arcybiskupa Neapolu, Giulio Sanguinettiego, biskupa Brescii, kardynała Pedro Rubiano Sáenza, arcybiskupa Bogoty, Carlosa José Ñáñeza, arcybiskupa Córdoby w Argentynie, Marcello Angelo Melaniego, biskupa Neuquén i administratora apostolskiego Viedmy, oraz Románo Arriety Villalobosa, arcybiskupa San José w Kostaryce, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Kajetan Errico, Ludwik Pavoni, Alojzy Variara, Maria del Tránsito od Najświętszego Sakramentu, Artemide Zatti i Maria Romero Meneses nosili odtąd tytuł Błogosławionych, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Kajetana Errico dnia 29 października, Ludwika Pavoniego dnia 28 maja, Alojzego Variary dnia 15 stycznia, Marii del Tránsito od Najświętszego Sakramentu dnia 25 sierpnia, Artemide Zattiego dnia 15 marca, a Marii Romero Meneses dnia 7 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy ukazać gorliwą działalność i głęboką pobożność tego wybitnego sługi Chrystusa, który przez swoje dzieła w tak znaczący sposób przyczynił się do uświęcenia kapłanów i troszczył się o zbawienie ludzi. Żywimy nadzieję, że umocnieni świadectwem tego błogosławionego ludzie naszych czasów będą wytrwale dążyć do dóbr niebieskich.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 14 kwietnia Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
